Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 195/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę P.K. na decyzję [...] z dnia 11 lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją nr 26 z dnia 9 lutego 2011 r. [...], działając na podstawie art. 104 ust. 1, art. 80 ust.1 pkt 2, ust. 3 ust. 5b oraz art. 77 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 7 ust. 1 pkt 2 i § 23 ust. 2 rozporządzenia [...] z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych przyznał P.K. dodatek służbowy w związku z zajmowaniem stanowiska służbowego szefa kompanii za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej, tj. za listopad 2010 r., w wysokości 13,50 zł.
Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją nr [...] z dnia 11 lipca 2011 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że P.K. pełnił służbę wojskową w [...] od 6 stycznia 2009 r.
Rozkazem nr 71 z dnia 14 października 2010 r. [...] z dniem 14 października 2010 r. zwolnił P.K. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go do rezerwy wskutek ustalenia trwałej niezdolności do zawodowej służby wojskowej.
Decyzją nr [...] z dnia 13 stycznia 2011 r. [...] stwierdził nieważność w/w rozkazu nr [...]. Następnie [...] wydał w dniu 18 stycznia 2011 r. rozkaz personalny nr [...], stwierdzający zwolnienie P.K. z zawodowej służby wojskowej.
P.K. pobierał miesięczny dodatek służbowy od marca do grudnia 2008 r., a także od stycznia 2009 r. do października 2010 r., tj. przez 2 lata i siedem miesięcy, czym nabył prawo do dodatku w związku z zajmowaniem stanowiska służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia służby – listopadzie 2010 r.
Powyższą decyzję – nr [...]- zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku P.K.. Wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji lub stwierdzenie ich nieważności. Zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji.
W ocenie skarżącego wadliwość zaskarżonej decyzji jest konsekwencją wydania wadliwej decyzji nr 27 z dnia 9 lutego 2011 r., uchylającej decyzję nr [...].
Organ błędnie przyjął, że uchylenie rozkazu personalnego nr [...] o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej stanowi samodzielną podstawę do uchylenia decyzji nr [...].
Stwierdził, że ustawodawca w szczególny sposób określił sytuację prawną żołnierza, w stosunku do którego uchylono decyzję o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej - sytuacja taka powoduje uchylenie wszelkich skutków jakie wynikły dla żołnierza z tytułu zwolnienia go ze służby, jednakże z wyłączeniem skutku zwolnienia. Nie ulega zmianie data zwolnienia, a jedynie tryb zwolnienia. W przypadku wadliwego zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej żołnierzowi przysługuje odszkodowanie na podstawie art. 116 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że z chwilą usunięcia z obrotu prawnego rozkazu personalnego nr [...] decyzje nr [...] stały się bezprzedmiotowe. Z uwagi na to, że ostatnim miesiącem pełnienia przez skarżącego służby był listopad 2010 r., konieczne było wydanie zaskarżonych decyzji. Skarżący bezzasadnie stoi na stanowisku, że decyzja powinna być wydana z uwzględnieniem art. 116 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych; nie neguje wysokości przyznanych świadczeń.
Sąd I instancji uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, iż z akt administracyjnych oraz z urzędu Sądowi wiadomo, że rozkazem personalnym nr 71 z dnia 14 października 2010 r. [...] zwolnił P.K. z zawodowej służby wojskowej z dniem 14 października 2010 r.
Decyzją nr [...] z dnia 13 stycznia 2011 r. [...] stwierdził nieważność w/w rozkazu personalnego, ponieważ zgodnie z art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej następuje z dniem uprawomocnienia się orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, a w dniu 14 października 2010 r. orzeczenie nie było prawomocne.
W dniu 18 stycznia 2011 r. [...] wydał rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu P.K. z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa z dniem 18 listopada 2010 r., wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do tej służby i wydania przez [...] ostatecznego orzeczenia z dnia 18 listopada 2010 r. W podstawie prawnej wskazano art. 111 pkt 3, art. 115 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Rozkaz personalny nr [...] został utrzymany w mocy decyzją nr [...] z dnia 11 lipca 2011 r. [...] bowiem podstawą zwolnienia było ostateczne orzeczenie WKLMW, a nie art. 116 ustawy.
Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku sygn. akt III SA/Gd 425/11 na skutek skargi P.K. uchylił decyzję [...] z dnia 11 lipca 2011 r. nr [...] oraz rozkaz personalny nr [...] z dnia 18 stycznia 2011 r.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 863/12 uchylił powyższy wyrok WSA w Gdańsku i odrzucił skargę.
Ponadto Sąd I instancji wskazał, iż [...], w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby rozkazem nr [...], przyznał mu decyzją nr [...] z dnia 19 października 2010 r. odprawę w wysokości 460 % miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, dodatkowe uposażenie roczne w wysokości proporcjonalnej do okresu służby w roku 2010 r. tj. 10/12, decyzją nr [...] z dnia 19 października 2010 r. dodatkowe uposażenie roczne za 2010 r. – proporcjonalnie do liczby miesięcy kalendarzowych- 10/12, decyzją nr [...] z dnia 9 listopada 2010 r. dodatek służbowy za stanowisko służbowe szefa kompanii za 10/2010 r.
Po stwierdzeniu przez [...] nieważności rozkazu personalnego nr [...] uchylił decyzją nr 27 z dnia 9 lutego 2011 r. decyzje nr [...] stwierdzając, że należało uchylić wszystkie decyzje wydane w związku z rozkazem personalnym zwalniającym skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem 14 października 2010 r.
Prawomocnym wyrokiem z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 427/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność decyzji [...] z dnia 11 lipca 2011 r. nr [...] oraz decyzji [...] z dnia 9 lutego 2011 r. nr [...].
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in., że decyzja organu pierwszej instancji wydana została w oparciu o art. 163 w zw. z art. 156 § 1 i art. 157 k.p.a. i art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jednak organy nie wskazały przepisu szczególnego, który można byłoby zastosować łącznie z art. 163 k.p.a. Organ pierwszej instancji wskazał jedynie na związek tego przepisu z przepisami dotyczącymi stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazane w podstawie prawnej art. 156 i art. 157 k.p.a. dotyczą innego trybu nadzwyczajnego – stwierdzenia nieważności, a organ postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...], nie prowadził.
Ponadto decyzją z dnia 9 lutego 2011 r. nr [...], będący organem pierwszej instancji, odnosił się do własnych decyzji, a zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a. jest organ wyższego stopnia. Sąd stwierdził, że organ pierwszej instancji bezpodstawnie i wadliwie zastosował art. 163 w zw. art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 k.p.a. Wskazane tryby nadzwyczajne nie mogły być zastosowane łącznie. Organ odwoławczy z kolei utrzymał w mocy decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa.
Następnie Sąd I instancji zauważył, że [...] decyzją nr [...] z dnia 9 lutego 2011 r. przyznał skarżącemu dodatek służbowy w związku z zajmowaniem stanowiska służbowego szefa kompanii za ostatni miesiąc służby – listopad 2010 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] z dnia 11 lipca 2011 r.
Sąd I instancji stwierdził, że z uwagi na treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 863/12 – odrzucającego skargę skarżącego na decyzję [...] z dnia 11 lipca 2011 r. – pozostaje w obrocie prawnym rozkaz [...] z dnia 18 stycznia 2011 r., stwierdzający zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa z dniem 18 listopada 2010 r. Został on wydany w oparciu o art. 111 pkt 3, art. 115 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tj. Dz. U. z 2010r., nr 90, poz.593 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Nie istnieje natomiast w obrocie prawnym rozkaz personalny nr [...] zwalniający skarżącego ze służby z dniem 14 października 2010 r., na skutek stwierdzenia jego nieważności decyzją nr [...] z dnia 13 stycznia 2011 r.
Mając na uwadze pogląd prawny, wyrażony w przywołanym postanowieniu NSA, że rozkaz oparty o przepis art. 115 ust. 3 ustawy nie spełnia kryteriów, od których zależy uznanie go za decyzję administracyjną i ma charakter deklaratoryjny, a w razie stwierdzenia nieważności rozkazu wydanego na tej podstawie data zwolnienia ze służby musi odpowiadać dacie uprawomocnienia się orzeczenia lekarskiego, przy czym podstawa zwolnienia nie umożliwia zmiany trybu i sposobu zwolnienia, Sąd I instancji stwierdził, że datą zwolnienia skarżącego ze służby jest dzień 18 listopada 2010 r., a art. 116 ust. 2 ustawy nie ma zastosowania. Ten ostatni przepis stanowi, że w przypadkach, o jakich mowa w art. 116 ust. 1 data zwolnienia żołnierza zawodowego nie ulega zmianie.
W tej sytuacji Sąd I instancji uznał, że wymieniona w art. 116 ust.1 ustawy decyzja o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej nie obejmuje rozkazu personalnego o zwolnieniu żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby (art. 111 pkt 3). Konsekwentnie - należności z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przysługują w takim przypadku na zasadach ogólnych, a nie na podstawie art. 116 ust. 3 ustawy, jak wywodził skarżący.
Zgodnie z art. 80 ust.1 pkt 2 ustawy żołnierze zawodowi otrzymują dodatek służbowy - jako dodatek do uposażenia zasadniczego- za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych. Natomiast zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 5b ustawy żołnierzowi zawodowemu, który otrzymywał dodatki, o których mowa w ust. 1 pkt 2, przyznaje się ten dodatek w ostatnim miesiącu pełnienia służby, w wysokości uzależnionej od okresu ich otrzymywania.
Sąd I instancji podkreślił, iż skarżący, co wynika z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, nabył prawo do otrzymania dodatku w związku z zajmowaniem stanowiska służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej w proporcjonalnej wysokości. W tej sytuacji organ pierwszej instancji zasadnie przyznał skarżącemu dodatek służbowy w związku z zajmowaniem stanowiska służbowego szefa kompanii za ostatni miesiąc pełnienia służby wojskowej, tj. za listopad 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał sposób ustalenia wysokości tego dodatku.
Sąd I instancji dodał, że zaskarżona skargą i poprzedzająca ją decyzja wydane zostały w związku ze zwolnieniem skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem 18 listopada 2010 r. rozkazem personalnym nr [...] z dnia 16 lutego 2011 r. Uwzględniają one okres służby skarżącego do dnia 18 listopada 2010 r. Natomiast decyzja nr [...] z dnia 9 listopada 2010 r. wydana została w związku ze zwolnieniem skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem 14 października 2010 r. na podstawie rozkazu personalnego [...] z dnia 14 października 2010 r.
Sąd I instancji wyjaśnił, że rozkaz nr [...] został wyeliminowany z obrotu prawnego, wobec czego decyzja dotycząca przyznania dodatku służbowego w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby z dniem 14 października 2010 r. nie ma oparcia w istniejącym rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby. Tak więc zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja dotyczą należności związanych ze zwolnieniem skarżącego z innym –właściwym- dniem zwolnienia go ze służby.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P.K., zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.
- 1) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a., art. 133 § 1 P.p.s.a., 134 § 1 P.p.s.a oraz w zw. z art. 170 P.p.s.a. polegające na:
- a) błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie - na etapie jej rozpoznania przez organy administracji - nie doszło do naruszenia prawa, i w konsekwencji oddalenie skargi, która powinna była zostać uwzględniona,
- b) pomimo ustaleniu bezspornego stanu faktycznego, błędnej ocenie skutków prawnych jakie wywołała Decyzja [...] z dnia 13 stycznia 2011 roku Nr 2/2011, a tym samym siłą rzeczy przyjęcie, że cytowana powyżej decyzja nie wywołała wymogu zastosowania przez organ I instancji dyspozycji art. 116 ust. 3 ustawy i obowiązku przyznania prawa do odszkodowania, w związku z ostateczną Decyzją [...] z dnia 13 stycznia 2011 roku Nr [...],
- c) ustalenie i przyjęcie do rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie skarżący domaga się ponownej wypłaty należności finansowych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, pomimo tego, iż nic takiego nie wynikało z treści jego skargi, a skarżący podnosił jedynie, że w związku z uprzednim wadliwym zwolnieniem go ze służby i wydaniem przez [...] decyzji Nr [...] z dnia 13 stycznia 2011 r. powinien otrzymać od organu jednorazowe odszkodowanie, o którym mowa jest w art. 116 ust. 3 ustawy,
- - pomimo powołania się przez Sąd I instancji na treść prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt. III SA/Gd 427/11 - pominięcie jego wagi w rozstrzygnięciu sprawy, a tym samym naruszenie przez Sąd zasady związania treścią tego wyroku;
- 2) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. oraz w zw. z art. 16 k.p.a, polegające na przyjęciu, że Decyzja [...] z dnia 13 stycznia 2011 r. Nr [...] r. nie wywołuje żadnych skutków prawnych w przedmiocie nabycia przez P.K. prawa do jednorazowego odszkodowania, pomimo tego, że powyższa decyzja jest decyzją ostateczną, wobec której nie toczyło się żadne postępowanie o charakterze nadzwyczajnym prowadzącym ostatecznie do jej uchylenia, zmiany, czy też stwierdzenia jej nieważności.
Ponadto zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 116 ust. 3 w zw. z art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm. - dalej jako "ustawa"), poprzez niewłaściwą jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w konsekwencji których doszło do odmowy przyznania i wypłacenia skarżącemu jednorazowego odszkodowania z tytułu wadliwego uprzednio zwolnienia P.K. z zawodowej służby wojskowej.
W konluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpozanie skargi, ewntualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, o odstąpienie od obciążania skarżącego kosztami zastępstwa procesowego strony przeciwnej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w zaskarżonym wyroku oprócz przedstawienia obszernego stanu faktycznego w sprawie, a także powołania się na treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2012 roku, sygn. akt. I OSK 863/12 - w zasadzie ograniczył się do bardzo lakonicznego wywodu prawnego, z którego treści nie sposób jest wywieźć dlaczego odmówił skarżącemu prawa do wypłaty odszkodowania z tytułu uprzednio wadliwego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, skoro w obrocie prawnym nadal postaje Decyzja [...] z dnia 13 stycznia 2011 r. Nr [...] r., a także w sprawie skarżącego wydano prawomocny Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2012 roku sygn. akt. III SA/Gd 427/11. Oczywistym staje się, że zarówno cytowana powyżej decyzja, jak i treść cytowanego powyżej wyroku powinny prowadzić do tego, że Sąd powinien uznać skargę P.K. za zasadną, zaś w uzasadnieniu wyroku powinien wskazać, że w tej sytuacji, co prawda data zwolnienia ze służby wojskowej przypada na dzień 18 listopada 2011 r., lecz zgodnie z treścią art. 116 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (...) – P.K. przysługuje odszkodowania od Skarbu Państwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku, ponieważ zaskarżony nią wyrok ostatecznie odpowiada prawu.
Na wstępie należy podkreślić, że kontroli Sądu I instancji została poddana decyzja [...] z dnia 11 lipca 2011r., którą utrzymana została w mocy decyzja [...] z dnia 9 lutego 2011r. przyznająca P.K. dodatek służbowy za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wymienione decyzje dotyczyły wyłącznie dodatku służbowego i nie rozstrzygały w przedmiocie odszkodowania, o jakim mowa w art. 116 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010r. Nr. 90, poz. 593 ze zm.).
Zgodnie z art. 116 ust. 3 ustawy pragmatycznej żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 1, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie w wysokości sześciokrotności kwoty uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość, a w przypadku gdy stanowisko służbowe, które żołnierz zawodowy zajmował przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, nie istnieje, według stawek na porównywalnym pod względem stopnia etatowego i grupy uposażenia stanowisku służbowym, obowiązujących w dniu uprawomocnienia się orzeczenia lub decyzji wymienionych w ust. 1.
Powyższe przypomnienie, co do przedmiotu niniejszej sprawy jest o tyle istotne, że w skardze kasacyjnej P.K. nie zgłosił zarzutów odnośnie decyzji przyznającej mu dodatek służbowy za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej, a wszystkie zarzuty na jakich oparta została skarga kasacyjna zmierzają do wykazania, że skarżący powinien otrzymać odszkodowanie określone w art. 116 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Jak wywiedziono to wcześniej kwestia ewentualnego odszkodowania nie była przedmiotem niniejszej sprawy i chociażby z tych powodów skarga nie posiada usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji niepotrzebnie wypowiadał się na temat braku podstaw do przyznania skarżącemu odszkodowania z art. 116 ust. 3 ustawy, skoro sprawa ta nie została rozstrzygnięta zaskarżoną decyzją. Pomimo tej nieprawidłowości w uzasadnieniu wyroku, wyrok odpowiada prawu w zakresie w jakim skarga na decyzję o przyznaniu dodatku służbowego została oddalona.
Jak wynika z akt sprawy w dniu 1 lutego 2011r. P.K. wystosował do [...] wezwanie o wypłatę odszkodowania określonego w art. 116 ust. 3 ustawy pragmatycznej. Powyższe żądanie skarżący wyprowadził z faktu stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Nr. [...] z dnia 14 października 2010r. W piśmie skarżący wniósł o wydanie przez [...] decyzji przyznającej odszkodowanie o jakim mowa w art. 116 ust. 3 ustawy. W konsekwencji opisanego wezwania organ wojskowy wydał decyzję o przyznaniu P.K. dodatku służbowego za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej. Do chwili obecnej brak jest natomiast rozstrzygnięcia organu w zakresie żądanego odszkodowania.
Z tych względów wszystkie procesowe zarzuty skargi kasacyjnej nie są trafne. Oddalając skargę na decyzję o przyznaniu skarżącemu dodatku służbowego Sąd I instancji nie mógł naruszyć wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, skoro ich naruszenia skarżący upatruje w nieprzyznaniu mu odszkodowania wynikającego z art. 116 ust. 3 ustawy pragmatycznej. Tym samym zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 116 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest chybiony. Wymieniony przepis nie znajdował zastosowania w sprawie rozstrzygniętej zaskarżonym wyrokiem, z uwagi na to że nie dotyczyła ona odmowy przyznania odszkodowania. Art. 116 ust. 1 i ust. 3 ustawy będzie znajdował zastosowanie i podlegał wykładni dopiero przy rozpoznaniu wniosku skarżącego o przyznanie odszkodowania. Dlatego tak jak stwierdzono to wcześniej uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w zakresie w jakim odnosi się do art. 116 ustawy jest błędne, jako że wychodzi poza granice rozpoznawanej sprawy. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na treść wyroku, który ostatecznie odpowiada prawu.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie arty. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.