Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1446/14, oddalił skargę P. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], w przedmiocie wypłaty świadczenia pieniężnego należnego po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.
Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. wypowiedział sierż. szt. P. S. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Następnie, rozkazem personalnym Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] maja 2003 r., nr [...], z dniem [...] maja 2003 r., skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej.
W dniu 25 czerwca 2003 r. skarżący złożył do [...] w B. wniosek o wypłatę 12-to miesięcznego uposażenia na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz.U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18 ze zm.), w następstwie czego w okresie od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 31 maja 2004 r., otrzymywał on co miesiąc świadczenie w wysokości 1.946,30 zł brutto (w sumie 23.355,60 zł brutto).
Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...], Dowódca Wojsk Lądowych stwierdził nieważność decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. z dnia [...] listopada 2002 r.
Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2013 r., nr 104, Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych zwolnił chor. P. S. z zawodowej służby wojskowej i z dniem 30 kwietnia 2014 r. przeniósł go do rezerwy, na skutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego.
W dniu 5 maja 2014 r. skarżący wystąpił do Dyrektora WBE w B. z wnioskiem o wypłatę świadczenia pieniężnego na podstawie art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 ze zm.).
Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w B. decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], postanowił wypłacić skarżącemu co miesiąc przez okres jednego roku świadczenie pieniężne w kwocie 2.553,70 zł brutto, stanowiącej różnicę pomiędzy świadczeniem pieniężnym należnym w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w dniu 30 kwietnia 2014 r. w wysokości 4.500 zł brutto a świadczeniem pieniężnym wypłaconym miesięcznie w kwocie 1.946,30 zł brutto z tytułu uprzedniego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w dniu 31 maja 2003 r.
Od decyzji tej P. S. wniósł odwołanie, a Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w B. z dnia [...] maja 2014 r.
Uzasadniając organ wskazał, że świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ma charakter jednorazowy, a tym samym w sytuacji, gdy po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej żołnierzowi wypłacono już z tego tytułu świadczenie, a następnie decyzja o zwolnieniu została wyeliminowana z obrotu prawnego – żołnierz zawodowy ma uprawnienie jedynie do uzupełnienia otrzymanego już świadczenia o kwotę należną w związku z różnicą uposażenia na dzień zwolnienia. Organ powołał się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz wskazał, że z art. 72 ust. 2 w zw. z art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej wynika, że z tytułu pełnienia służby żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie. Dlatego też, jak wskazał, skoro decyzja o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dnia 26 listopada 2002 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, w wyniku stwierdzenia jej nieważności, to w znaczeniu prawnym powstała sytuacja, że zwolnienie zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej w 2003 r. nie nastąpiło. Skuteczne zwolnienie nastąpiło zaś na mocy rozkazu personalnego Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] listopada 2013 r. z dniem 30 kwietnia 2014 r.
Słusznie więc, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji uznał, że na wysokość należności wypłacanej co miesiąc przez okres 12 miesięcy po zwolnieniu ze służby poczynając od dnia 1 maja 2014 r., ma wpływ okoliczność, iż analogiczne świadczenie, z tego samego tytułu, wypłacono już skarżącemu w okresie od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 31 maja 2004 r.
Jednocześnie organ odwoławczy za nietrafny uznał wyrażony w odwołaniu zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 77 oraz art. 103 ustawy pragmatycznej, poprzez ich niezastosowanie, wyjaśniając, że wojskowy organ emerytalny nie domagał się od zainteresowanego zwrotu uprzednio wypłaconych mu w okresie od dnia 1 czerwca 2003 r. do dnia 31 maja 2004 r. należności, a jedynie dokonał zaliczenia ich na poczet należności wypłaconych z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z dniem 30 kwietnia 2014 r.
Na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2014 r. P. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, podnosząc, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego tj:
- - art. 77 ustawy pragmatycznej - poprzez jego niezastosowanie i tym samym przyjęcie, że uposażenie i inne świadczenia pobrane przez żołnierza zawodowego, zgodnie z zasadami obowiązującymi w dniu ich przyznania, wbrew wyraźnemu brzmieniu powołanego przepisu, podlega zwrotowi;
- - art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2008 r. - poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej nie przysługuje świadczenie o równowartości pełnego uposażenia należnego w ostatnim dniu pełnienia służby przez okres 12 miesięcy po zwolnieniu ze służby;
- - art. 96 ust. 1 ustawy pragmatycznej - polegające na niezastosowaniu powołanego przepisu w stosunku do odwołującego się, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową i którą ostatecznie zakończył w dniu 31 stycznia 2008 r. w wymiarze przekraczającym lat 15, co organ właściwie ustalił;
- - art. 103 ust. 1 ustawy pragmatycznej - polegające na błędnej jego wykładni, poprzez uznanie, że z uposażenia wypłacanego na zasadach określonych w art. 95 pkt 1 tej ustawy dopuszczalnym jest dokonywanie potrąceń innych należności niż wymienione w art. 103 ust. 1;
- - art. 75 ust. 3 ustawy pragmatycznej i zobowiązanie do zwrotu świadczenia pomimo upływu 3-letniego terminu przedawnienia;
- - art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej - polegające na odmowie wypłacenia świadczenia w całości, pomimo, że nawet podążając tokiem rozumowania organu, odwołującemu się winno być wypłacone co najmniej wyrównanie w kwocie różnicy pomiędzy świadczeniem należnym w 2009 r. a świadczeniem wypłaconym w 2003 r.
Jednocześnie, skarżący podniósł zarzut naruszenia norm prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i uznanie, że w sprawie wypłaty świadczenia wystąpiły nowe okoliczności faktyczne istniejące w chwili wydania uchylonej decyzji, które nie były znane organowi w chwili jej wydawania.
Uzasadniając skarżący wskazał, że art. 95 pkt 1 ustawy pragmatycznej jest przepisem jasnym, klarownym i żadne inne racje nie mogą przemawiać za inną jego wykładnią aniżeli wykładnia ścisła - literalna. Ostrym jest bowiem pojęcie uposażenia i ostrym jest pojęcie uposażenia należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. To ostatnie należy rozumieć jako uposażenie określone w rozkazie personalnym o wyznaczeniu na stanowisko służbowe według przepisanej do tego stanowiska grupy uposażenia z uwzględnieniem zmian jego wysokości dokonanych w drodze stosownych rozporządzeń Ministra Obrony Narodowej. Niedopuszczalnym jest natomiast, w ocenie skarżącego, aby organ emerytalny zmniejszał wysokość tego uposażenia, czy też przyznawał prawo do uposażenia niższego niż należne według rozkazu personalnego o zwolnieniu z zawodowej służby.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko i argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2014 r. wskazał, że zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora WBE w B. z dnia [...] maja 2014 r. odpowiadają prawu.
Uzasadniając Sąd I instancji wskazał, że w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby na mocy rozkazu personalnego Szefa Inspektoratu Wsparcia Sil Zbrojnych z dnia 12 listopada 2013 r. niewątpliwie zachodziły przesłanki do przyznania mu świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 ze zm.).
Oceniając zaś wysokość przyznanego świadczenia WSA w Warszawie wskazał na wstępie, że decyzja Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. z dnia [...] listopada 2002 r. o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej została wyeliminowana z obrotu prawnego wskutek stwierdzenia jej nieważności. W tej sytuacji zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej w 2003 r. w znaczeniu prawnym nie nastąpiło. Zatem skuteczne zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej miało miejsce tylko raz, na mocy decyzji Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] listopada 2013 r., z dniem 30 kwietnia 2014 r.
Dalej Sąd Wojewódzki wskazał, że decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2005 r. stwierdzająca nieważność decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej zniosła tylko skutek prawny nieważnej decyzji w postaci zwolnienia żołnierza ze służby, natomiast nie mogła znieść jej skutków faktycznych, tj. wypłacenia świadczenia przysługującego przez okres roku po zwolnieniu ze służby. Świadczenie zaś, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ma jednorazowy charakter. Zgodnie bowiem z tym przepisem świadczenie to wypłacane jest w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego żołnierza oraz dodatków o charakterze stałym, a art. 72 ust. 2 tej ustawy stanowi, że z tytułu pełnienia służby żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie.
Ponadto, zgodnie z art. 77 ustawy pragmatycznej uposażenie i inne należności, o których mowa w art. 73 ustawy, w tym należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, pobrane przez żołnierza zawodowego, przysługujące mu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty, nie podlegają zwrotowi, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, a przepisy powołanej ustawy nie przewidują zwrotu przez żołnierza świadczenia pobieranego przez okres roku po zwolnieniu ze służby.
Sąd I instancji zauważył przy tym, że przedmiotowe świadczenie nie ma charakteru odszkodowawczego, a uznanie, że przysługuje ono w każdym przypadku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i do tego każdorazowo w pełnej wysokości, niezależnie od uprzedniego uzyskania takiego świadczenia, naruszałoby prawa innych żołnierzy i w konsekwencji doprowadziłoby do ich nierównego traktowania, a w rezultacie do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP.
Mając to na uwadze, Sąd Wojewódzki stwierdził, że skoro skarżącemu z tytułu zwolnienia ze służby w 2003 r. wypłacano co miesiąc świadczenie w kwocie 1.946,30 zł brutto, to w związku ze zwolnieniem ze służby rozkazem personalnym Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia 12 listopada 2013 r., nie ma on prawa do kolejnej pełniej wysokości świadczenia z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W związku z tym mógł otrzymać tylko świadczenie w wysokości uwzględniającej kwotę wcześniej wypłaconą, a zaliczenie równowartości świadczeń wypłaconych skarżącemu w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej na poczet obecnie przysługujących należności nie stanowi obejścia art. 77 ustawy pragmatycznej.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd wskazał, że są one niezasadne, gdyż na mocy art. 103 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z uposażenia żołnierza zawodowego mogą być dokonywane potrącenia w granicach i na zasadach określonych w przepisach o wynagrodzeniu za pracę, z zastrzeżeniem ust. 2-4. Potrącenie, w cywilnoprawnym ujęciu, dotyczy wzajemnie wymagalnych wierzytelności. Przedmiotowa sprawa rozpatrywana była natomiast na podstawie przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, regulującej władcze stosunki administracyjne. Stąd też w niniejszej sprawie nie miały w ogóle zastosowania przepisy dotyczące potrącania świadczeń wzajemnych.
Natomiast zgodnie zaś z art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, świadczenie roczne przysługuje żołnierzowi, który pełnił służbę nieprzerwanie przez okres co najmniej piętnastu lat. Gdyby zatem przyjąć, jak rozumuje skarżący, że sytuacje zwolnienia ze służby w 2003 i w 2013 r. stwarzają od siebie niezależne dwie podstawy do otrzymania świadczenia z art. 95 pkt 1, to dla przyznania mu świadczenia z tytułu zwolnienia ze służby w 2013 r. zabrakłoby przesłanki, o której mowa w art. 96 ust. 1, ponieważ nie zostałby spełniony warunek nieprzerwanej piętnastoletniej służby, z uwagi na przerwę w służbie w latach 2003 - 2005.
Sąd Wojewódzki ocenił jednocześnie, że w zaskarżonych decyzjach nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Decyzje te nie noszą cech dowolności, organy obu instancji dokonały oceny zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego oraz wskazały na przesłanki, którymi kierowały się wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie świadczenia pieniężnego przysługującego skarżącemu przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2015 r. P. S. wniósł skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia, a także uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W ocenie skarżącego kasacyjnie wyrok ten wydany został z naruszeniem prawa materialnego poprzez:
- - błędną wykładnię art. 96 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, polegającą na przyjęciu, że w świetle przywołanych przepisów do okresu zawodowej służby wojskowej, od którego zależy prawo do świadczenia w wysokości uposażenia wojskowej przysługującego w ostatnim dniu pełnienia służby przez okres roku po zwolnieniu z tej służby, nie zalicza się wszystkich okresów pełnienia czynnej służby wojskowej, o których mowa art. 94 ust. 3 przywołanej ustawy;
- - niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jako przepisu ogólnego, którego zastosowanie w celu obliczania okresu, od którego zależy prawo do świadczenia wskazanego w art. 95 pkt. 1 ustawy jest wyłączone przez przepis szczególny, jakim jest art. 94 ust. 3 ustawy.
Na tym tle skarżący kasacyjnie wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi konieczność dokonania wykładni art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i oceny, czy przepis ten wskazujący, które okresy czynnej służby wojskowej zaliczane są do stażu zawodowej służby wojskowej, od których trwania zależy prawo do świadczeń po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, stanowi definicję zawodowej służby wojskowej z punktu wypłacenia odprawy oraz tzw. 12 – miesięcznego uposażenia, Zwrócił także uwagę, że przepis art. 94 ust. 3 stosowany w niniejszej sprawie poprzez odesłanie zawarte w art. 96 ust. 1 stanowi lex specialis w stosunku do art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy jako przepisu ogólnego definiującego żołnierza zawodowego, co w ocenie skarżącego kasacyjnie, jest kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Skarżący kasacyjnie pełnił zawodową służbę wojskową przez okres ponad 15 lat, nigdy nie był karany sądownie, ani dyscyplinarnie i nie stosowano wobec niego sankcji dyscyplinarnych ani środków zapobiegawczych w postępowaniu karnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a.. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten – inaczej niż wojewódzkie sądy administracyjne - zobligowany jest jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a.. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postaci naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne jej rozumienie, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. W przypadku drugiej podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. ustawa wymaga ponadto, aby skarżący wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Zauważyć należy, że obie podstawy skargi kasacyjnej mogą dotyczyć zarówno tych przepisów, które Sąd I instancji wskazał jako przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznania sprawy, jak też tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez Sąd wskazane (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 261/11, Legalis). Przy czym, przez pojęcie "podstaw skargi kasacyjnej" należy rozumieć "określone ustawowo uchybienia, które mogą być przedmiotem formułowania zarzutów przez skarżącego pod adresem wyroku WSA, prowadzących do uchylenia albo zmiany zaskarżonego wyroku (zob. W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2011, str. 49 – 50).
Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008 r., Nr 141, poz. 892 ze zm.), a także poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
Przepis art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, że świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem ust. 2 - 4, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej piętnastu lat. Przepis art. 94 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Art. 94 ust. 3 stanowi z kolei, że do okresu zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 1 i 2, zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, z wyłączeniem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania, zostało umorzone bądź żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono już, że przepis art. 94 ust. 3 ma odpowiednie zastosowanie do obliczania terminu piętnastu lat, o którym mowa w art. 96 ust.
1. W rezultacie świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, który nieprzerwanie pozostawał w czynnej służby wojskowej przynajmniej przez okres piętnastu lat, z tego przynajmniej przez dziesięć lat w zawodowej służbie wojskowej, o ile oczywiście spełnił pozostałe przesłanki przyznania tego świadczenia (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1837/10, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności przedmiotowe sprawy należy wskazać, że w przekonaniu składu orzekającego NSA, Sąd I instancji prawidłowo wyłożył wskazane przepisy, akceptując stanowisko organów, że skarżącemu kasacyjnie przysługuje świadczenie o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Ponadto należy stwierdzić, że w sprawie nie miały wystąpiły wątpliwości co do okresu pełnienia przez P. S. służby uprawniającego do przyznania tego świadczenia, zatem powyższa przesłanka nie była szczegółowo przez organy rozważana. Sporna była jedynie wysokość przyznanego świadczenia w związku ze świadczeniem pieniężnym wypłaconym z tytułu uprzedniego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w dniu 31 maja 2003 r. Zatem zarzut błędnej wykładni art. 96 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych należy ocenić jako niezasadny.
Przechodząc do zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, "jako przepisu ogólnego, którego zastosowanie w celu obliczania okresu, od którego zależy prawo do świadczenia wskazanego w art. 95 pkt 1 ustawy jest wyłączone przez przepis szczególny, jakim jest art. 94 ust. 3 ustawy", należy ocenić, że nie ma on usprawiedliwionych podstaw. Przepis ten, jako zawierający definicję legalną, nie może być kwalifikowany jako przepis ogólny lub szczególny. Wyjaśnia on w sposób powszechnie obowiązujący, że w rozumieniu ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, sformułowanie "żołnierze zawodowi" oznacza żołnierzy pełniących stałą albo kontraktową zawodową służbę wojskową. Z tej definicji wynika, że "żołnierz zawodowy" to taki żołnierz, który pozostaje w zawodowej służbie wojskowej. Przedstawioną interpretację wskazanych przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wzmaga również wykładania celowościowa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1076/10, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Taka też interpretacja tych przepisów została niewątpliwie przez Sąd I instancji zastosowana w niniejszej sprawie. Sąd ten wskazał bowiem w uzasadnieniu wydanego wyroku, że: "w związku ze zwolnieniem skarżącego ze służby na mocy rozkazu personalnego Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych z dnia [...] listopada 2013 r. niewątpliwie zachodziły przesłanki do wypłaty przedmiotowego świadczenia". Przywołana zaś, pod koniec uzasadnienia Sądu I instancji, odmienna teoria na temat okresu pełnienia służby, o którym mowa wart. 96 ust. 1 ustawy, nie zmieniała uwzględnionej uprzednio przez Sąd I instancji interpretacji zastosowanych w sprawie przepisów, a stanowiła jedynie reakcję na zarzuty przedstawione w skardze.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieuzasadnione i na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.