Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. O. na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania, w pkt 1/ umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Prezydenta m.st. Warszawy do rozpatrzenia wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt wydzielony pod drogę, położony w dzielnicy Białołęka przy ul. P. i ul. O. w Warszawie, stanowiący działki ewidencyjne nr [...] i nr [...] z obrębu 4-16-35; 2; w pkt. 2/ stwierdził, że Prezydent m.st. Warszawy dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w pkt. 1 wyroku; w pkt. 3/ stwierdził, że bezczynność tego organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt. 4/ wymierzył Prezydentowi m.st. Warszawy grzywnę w wysokości 800 zł; a w pkt 5. zasądził od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz skarżącej H. O. kwotę 340,00 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
H. O., dalej zwana: "skarżącą", wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy w rozpatrzeniu wniosku w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania, domagając się zobowiązania organu do wydania decyzji w określonym terminie, stwierdzenia, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej p. p. s. a., zobowiązania organu do dyscyplinarnego ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że pismem z dnia 26 września 2013 r. wystąpiła do Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomości Dzielnicy Białołęka o podjęcie negocjacji i wypłatę odszkodowania za działki, które w wyniku wydania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. przeszły na własność m.st. Warszawy. Pomimo upływu ponad 10 miesięcy organ nie podjął żadnych rozmów dotyczących wysokości oraz terminu wypłaty odszkodowania, jak i nie poinformował strony o ewentualnej odmowie prowadzenia negocjacji. Podała, że pismem z dnia 28 listopada 2014 r., wystąpiła do Prezydenta m.st. Warszawy z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania, lecz organ nie podjął działań zmierzających do załatwienia wniosku, dlatego w dniu 17 marca 2015 r., złożyła zażalenie do Wojewody Mazowieckiego na niezałatwienie sprawy w terminie.
Wyjasniła, ze postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2015 r. Wojewoda Mazowiecki uznał postanowienie za zasadne i wyznaczył 3 miesięczny termin na załatwienie sprawy. Do dnia wniesienia skargi sprawa nie została jednak przez organ załatwiona.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wywodząc, że skarga jest bezzasadna. W ocenie organu postępowanie administracyjne nie zostało wszczęte w związku z brakiem dokumentów potwierdzających, że uzgodnienia zakończyły się wynikiem negatywnym. Organ wywodził, że sprawa jest bardzo skomplikowana w związku z zapisami umowy cesji wierzytelności, jak również kwestii nie przeprowadzenia uzgodnień dotyczących odszkodowania za te grunty. Podkreślono, że profesjonalny pełnomocnik strony pomimo wezwań nie uzupełnił materiału dowodowego.
Organ wyjaśnił, że w dniu 8 grudnia 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego celem ustalenia i wypłaty odszkodowania za działki nr [...] i [...].
27 stycznia 2015 r. organ, w oparciu o art. 64 § 2 k.pa., zwrócił się do pełnomocnika strony o dołączanie do akt sprawy w terminie 7 dni dokumentu potwierdzającego, że uzgodnienia w sprawie ustalenia odszkodowania za grunty zakończyły się wynikiem negatywnym pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Zobowiązano pełnomocnika ponadto do dołączenia odpisu księgi wieczystej, decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, mapy podziałowej, oryginalnego lub potwierdzonego za zgodność z oryginałem wniosku o podział nieruchomości.
Jak następnie wskazał organ, w odpowiedzi na powyższe pismo, w dniu 13 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącej dołączył pismo Urzędu m.st. Warszawy z 10 października 2013 r., protokół z negocjacji wyznaczonych na dzień 15 października 2013 r. W dniu 3 marca 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej nadesłał pismo uzupełniające dotyczące cesji wierzytelności.
Organ podał, że skarżąca w dniu 23 marca 2015 r. złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie wzwiązku, z czym pismami z 24 kwietnia 2015 r. i 1 lipca 2015 r. Wojewoda Mazowiecki wezwał Prezydenta m.st. Warszawy do ustosunkowania się do zarzutów zawartych w zażaleniu. Na pisma te Prezydent m.st. Warszawy nie udzieliła odpowiedzi.
Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2015 r. Wojewoda Mazowiecki uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi m.st. Warszawy termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia wynoszący 3 miesiące od daty doręczenia postanowienia i stwierdził, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
W dniu 26 sierpnia 2015 r. Wydział Nieruchomości Skarbu Państwa zwrócił się do Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu m.st. Warszawy w Dzielnicy Białołęka o nadesłanie dokumentacji dotyczącej podziału nieruchomości oraz o ustosunkowanie się do zarzutu pełnomocnika strony dotyczącego braku odpowiedzi na propozycję przeprowadzenia negocjacji. Pismem z dnia 28 września 2015 r. została udzielona odpowiedź.
Jak następnie podał organ, w dniu 9 grudnia 2015 r. w oparciu o art. 64 § 2 k.pa. organ wystosował do pełnomocnika pismo o wyjaśnienie treści cesji wierzytelności. Odpowiedź została udzielona przez pełnomocnika w dniu 30 grudnia 2015 r.
W dniu 8 grudnia 2015 r. do organu wpłynęła skarga na bezczynność.
Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2016 r. odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za grunty wydzielone pod drogę w dzielnicy Białołęka przy ul. P. i ul. O. stanowiący działki ewidencyjne nr [...] i [...].
Uwzględniając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdził, że bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm), zwanej dalej: "p.p.s.a.", ma miejsce wówczas, gdy organ w ustawowym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie lub postępowanie takie wprawdzie prowadził, ale nie zakończył go – mimo istnienia ustawowego obowiązku – wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął też stosownej czynności. Nadto skarga na bezczynność dopuszczalna jest niezależnie od powodów, dla których dany akt lub czynność nie zostały podjęte, w szczególności bez względu na to, czy przyczyna tej opieszałości jest zawiniona, czy też nie.
Sąd I instancji wskazał, że skarżąca w dniu 23 marca 2015 r. r. wniosła zażalenie na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie ustalenia odszkodowania, zatem spełniony został formalny warunek wniesienia skargi na bezczynność organu, określony w art. 52 § 1p.p.s.a., w zw. z art. 37 k.p.a.
Sąd ten zwrócił uwagę na fakt, że wniosek o ustalenie odszkodowania został wniesiony w 8 grudnia 2014 r., a postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydano w dniu 3 lutego 2016 r., wyjaśniając, iż bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Tak rozumiana bezczynność oznacza naruszenie prawa obywatela UE do dobrej administracji. Prawo do dobrej administracji wynika z treści art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1). Jednym z fundamentalnych elementów tego prawa jest w myśl art. 41 ust. 1 Karty, prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii.
Sąd I instancji podkreślił, że dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają znaczenie dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a.
Sąd I instancji wskazał, że postanowienie od odmowie wszczęcia postępowania zostało wydane dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. Tymczasem wniosek został złożony w dniu 8 grudnia 2014r. Od 18 września 2015 r. organ dysponował dokumentacja niezbędną do wydania rozstrzygnięcia, przy czym o powyższą dokumentację organ zwrócił się dopiero 26 sierpnia 2015 r. Podniesione przez Prezydenta w odpowiedzi na skargę argumenty o nieuzupełnianiu przez pełnomocnika strony dokumentów nie może zostać uwzględnione, albowiem pełnomocnik udzielał stosownych informacji i nadsyłał dokumentację.
W ocenie Sądu I instancji, niepodejmowanie przez organ czynności w sprawie mających na celu jej załatwienie przesądza o bezczynności organu i naruszeniu art. 8 i 12 k.p.a.
Zdaniem Sądu, stwierdzona bezczynność rażąco narusza prawo, ponieważ od chwili złożenia wniosku do dnia wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania upłynęło prawie 14 miesięcy.
W ocenie Sądu I instancji, zasadny jest wniosek skarżącej o wymierzenie organowi grzywny, biorąc pod uwagę fakt, że bezczynność miał a miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z powyższych względów, Sąd I instancji w oparciu o art. 149 § 1, § 1a, § 2 w zw. z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
Prezydent m.st. Warszawy wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w części odnoszącej się do pkt 2, 3 i 4 w/w wyroku, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w części odnoszącej się do pkt 2, 3 i 4 oraz przekazania sprawy w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzuił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a.w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., poprzez wadliwe przyjęcie, że bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy organ podejmował czynności niezbędne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji wymierzenie Prezydentowi m.st. Warszawy grzywny.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, podniesiono, że brak jest podstaw do uznania, że bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w konsekwencji podstaw do wymierzenia organowi grzywny.
Zarzucono, że Sąd I instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych. Wyjaśniono, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego wydane zostało po otrzymaniu przez organ odpowiedzi zarówno z Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami, kompetentnej do przeprowadzania rokowań, jako i od pełnomocnika wnioskodawców. Pismo z Delegatury wpłynęło do organu w dniu 28 września 2015 r., zaś pismo pełnomocnika wnioskodawców dniu 30 grudnia 2015 r. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wydane zostało w dniu 22 stycznia 2016 r., zatem niecały miesiąc po wpłynięciu dokumentacji pozwalającej na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Całkowicie chybione jest zatem stanowisko Sądu I instancji, iż od 18 września 2015 r. organ dysponował dokumentacją niezbędną do wydania rozstrzygnięcia.
Wywodzono, że ocena podstaw do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania musiała zostać poprzedzona zgromadzeniem dokumentacji - z Delegatury świadczącej o zakończeniu rokowań oraz uzupełnienia materiału dowodowego przez samego wnioskodawcę, zwłaszcza w kontekście wątpliwości związanych z oceną umowy cesji wierzytelności z dnia 13 czerwca 2013 r. i dlatego w sprawie brak jest podstaw do uznania, że organ pozostawał w bezczynności, tym bardziej noszącej znamiona rażącego naruszenia prawa.
Podniesiono, że w sprawie nie zakończyły się jeszcze rokowania, a w tej fazie postępowania ciężar dowodu spoczywa również na osobie żądającej świadczenia związanego z wierzytelnością (art. 6 kodeksu cywilnego). Wyjaśniono, że pismem z dnia 27.01.2015r. Wydział Nieruchomości Skarbu Państwa wezwał pełnomocnika skarżącej zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., o dołączenie do akt sprawy dokumentu potwierdzającego, że uzgodnienia w sprawie ustalenia odszkodowania za w/w grunt zakończyły się wynikiem negatywnym, ponieważ, dopiero w przypadku, gdy nie dojdzie do uzgodnienia między stronami w sprawie odszkodowania, co powinno być w jakikolwiek sposób udokumentowane, były właściciel działki gruntu wydzielonej pod drogę publiczną, może złożyć do właściwego starosty o ustalenie i wypłatę odszkodowania za odebrane prawo do działki drogowej.
Następnie organ przeprowadził analizę cesji wierzytelności, pod kątem czy należy uznać ją za skuteczną. Zostało poddane w wątpliwość, czy strony miały rzeczywistą wolę przeniesienia wierzytelności z cedenta na cesjonariusza. Ponadto, zwrócono uwagę, że treść cesji zawiera zapisy wewnętrznie sprzeczne i niejasne. W związku z tym pismem z dnia 09.12.2015 r. organ zwrócił się do pełnomocnika strony z prośbą o złożenie wyjaśnień dotyczących treści umowy cesji wierzytelności zawartej w dniu 9.05.2013 r. w zakresie § 4 i § 5. Jednocześnie Wydział wyjaśnił, w nawiązaniu do treści § 5, że nie jest jasna rzeczywista wola stron tej umowy, co do kwestii przejścia praw na cesjonariusza.
Pismem z dnia 28.12.2015r. (data wpływu do Urzędu m.st. Warszawy - 30.12.2015r.) pełnomocnik strony udzielił wyjaśnień, które będą przedmiotem dalszej analizy kwestii skuteczności cesji wierzytelności. Kwestia skuteczności umowy cesji wierzytelności wymaga dalszego przeanalizowania.
Wskazano, że w związku z niedostarczeniem przez pełnomocnika wnioskodawcy protokołu z zakończonych rokowań organ w dniu 22 stycznia 2016 r. wydal postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Podniesiono, że biorąc pod uwagę powyższe, w sprawie organ na bieżąco podejmował czynności mające na celu rozstrzygnięcie sprawy.
Podkreślono, że właściwość rzeczowa Prezydenta m.st. Warszawy obejmuje nie tylko rozpatrywanie spraw w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowań za nieruchomości przejęte pod drogi w trybie art. 98 i art. 129 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (j. t. Dz. U. z 2014 roku, poz. 518 z późniejszymi zmianami), ale także na podstawie art. 73 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną., oraz dekretu warszawskiego, co sprawia, że skala roszczeń odszkodowawczych kierowanych przez byłych właścicieli do Prezydenta m.st. Warszawy jest ogromna, a środki finansowe ograniczone.
Wywodzono, że powyższe okoliczności dowodzą, że organ w niniejszej sprawie nie pozostawał w bezczynności mającej postać rażącego naruszenia prawa, którego cechą jest jego oczywistość i niewątpliwość już na pierwszy rzut oka.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich w niej określenia. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi kasacyjnemu ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.
Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie odpowiada przewidzianym dla niej wymaganiom.
Przede wszystkim formułując zarzut o wadliwym przyjęciu przez Sąd I instancji, że bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie wskazano właściwego przepisu, na którego podstawie orzeczono w tym przedmiocie, tj. art. 149 § 1 a, p.p.s.a. W podstawach skargi kasacyjnej wskazano natomiast przepis art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a., w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Przepisy te nie mogą jednak stanowić właściwej podstawy kasacyjnej dla sformułowania powyższego zarzutu. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a., nie odnosi się do stwierdzenia rodzaju bezczynności, a ponadto zawiera trzy punkty. Tymczasem autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnego z nich. Przepisy art. 149 § 2 p.p.s.a. oraz art. 154 § 6 p.p.s.a., dotyczą natomiast rozstrzygnięcia o grzywnie, które było kwestionowane w treści skargi kasacyjnej, lecz jako konsekwencja zarzutu głównego, dotyczącego stwierdzonego rodzaju bezczynności.
W konsekwencji powyższego, należało stwierdzić, że podstawy kasacyjne odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania nie odpowiadają treści zarzutu. Zgodnie zaś z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do uzupełniania w tym zakresie podstaw kasacyjnych. Sąd ten nie jest zatem władny, aby w zastępstwie autora skargi kasacyjnej precyzować, właściwy przepis odpowiadający treści zarzutu, a w konsekwencji ocenić, czy Sąd I instancji zasadnie przepis ten zastosował.
Ponadto występuje dodatkowa wadliwość skargi kasacyjnej, uniemożliwiająca jej merytoryczną ocenę. Zakwestionowanie w skardze kasacyjnej, rozstrzygnięcia o uznaniu, że bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w konsekwencji wymierzenia temu organowi grzywny, oparte zostało na twierdzeniu o dokonanych przez Sąd I instancji błędnych ustaleniach faktycznych w sprawie i przytoczeniu własnych ustaleń faktycznych przez autora skargi kasacyjnej.
Twierdzenie jednak o zaistniałym w sprawie odmiennym stanie faktycznym niż ten, który przyjął Sąd I instancji, wymagało postawienia zarzutu w tym zakresie. Warunkiem możliwości wywiedzenia z określonych faktów, skutków prawnych jest konieczność objęcia podnoszonych zdarzeń ustaleniami faktycznymi Sądu I instancji (w przypadku ustalania przez sąd administracyjny stanu faktycznego, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie), a w przypadku brak takich ustaleń, lub ich wadliwości w ocenie skarżącego kasacyjnie, koniecznym jest zakwestionowanie tego w ramach zarzutu procesowego w przedmiocie wadliwych ustaleń faktycznych, czego jednak w skardze kasacyjnej nie uczyniono, co stanowi przyczynę do uznania, że nie zachodzą warunki merytorycznego ustosunkowania się do podnoszonego w skardze kasacyjnej zarzutów.
Skarga kasacyjna nie ma zatem uzasadnionych podstaw zaskarżenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) oddalił skargę