Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 745/15 oddalił skargę B. P., S. P. i P. P. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku B. P. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję organu I instancji nakazującą opuszczenie zajmowanego przez nią lokalu. Skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji wywoła trudne do odwrócenia skutki - "straci dach nad głową" i nawet w razie korzystnego dla niej orzeczenia NSA może nie odzyskać mieszkania, gdyż ZGM może nie być zainteresowany ponownym jego wynajęciem skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z kolei art. 61 § 4 P.p.s.a. stanowi, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Na wstępie należy zauważyć, że rozpoznawany obecnie wniosek jest kolejnym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożonym przez B. P. w niniejszej sprawie. Uprzednio Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 745/15, orzekł o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji, zaś NSA w postanowieniu z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OZ 806/16 oddalił zażalenie na to postanowienie. Okoliczności podniesione w obecnie rozpoznawanym wniosku skarżącej nie różnią się w zasadzie od tych, jakie były już przedmiotem oceny we wskazanych wyżej postanowieniach. Argumentacja strony wskazująca na pozbawienie lokalu mieszkalnego oraz na ewentualny brak chęci zawarcia ponownej umowy najmu przez właściciela lokalu, w razie pozytywnego dla strony skarżącej rozstrzygnięcia, była już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzednio rozpoznającego sprawę.
W postanowieniu z dnia 2 sierpnia 2016 r. NSA uznał, że tego rodzaju twierdzenia bez zindywidualizowanego odniesienia ich do sytuacji strony nie stanowią dostatecznego uzasadnienia dla zastosowania ochrony tymczasowej. Nakazanie opróżnienia lokalu jest niewątpliwie dla strony niekorzystne, jednak tego rodzaju zdarzenie, musi być zawiązane z wystąpieniem innych okoliczności, jak chociażby z brakiem możliwości zapewnienia innego lokalu mieszkalnego. Wniesienie wniosku nie oznacza automatycznego wstrzymania przez Sąd wykonania nawet najbardziej dolegliwej decyzji, gdyż każdorazowo wymaga zbadania skutków decyzji dla strony, i to pod kątem ustawowych przesłanek.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje stanowisko przedstawione w postanowieniu z dnia 2 sierpnia 2016 r. za trafne, jako takie odpowiada ono na wszystkie argumenty podnoszone w obecnie ocenianym wniosku, gdzie skarżąca nadal nie podjęła próby wykazania, by wykonanie nałożonego obowiązku opróżnienia lokalu wywoływało skutki opisane w art. 61 § 3 P.p.s.a., a jedynie ponowiła ogólnikową argumentację powołaną w pierwszym wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny nie miał więc podstaw by tak zredagowany wniosek strony ocenić w odmienny sposób.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.