Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 223/11, oddalił skargę M. Ż. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie sprawy:
Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją personalną z dnia [...] października 2005 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 K.p.a., art. 39 ust. 3 pkt 5 i ust. 4 ustawy z 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.), zwolnił M. Ż. z dniem 30 listopada 2005 r. ze Służby Więziennej, z uwagi na ważny interes służby.
Minister Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu odwołania M. Ż., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 31 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej, decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2005 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 249/06, oddalił skargę M. Ż. na decyzję z dnia [...] listopada 2005 r., a Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1591/06, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1644/07, uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2005 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] października 2005 r.
Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 94/08, powyższy wyrok został uchylony, a sprawa przekazana WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 października 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1002/08, oddalił skargę M. Ż. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2005 r.
Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 103/09, uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 października 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1095/09, WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2005 r.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 534/10, oddalił skargę kasacyjną M. Ż. od wyroku z dnia 11 grudnia 2009 r.
Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] października 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 96 i art. 218 ust. 1 pkt 1 oraz art. 268 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523), uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2005 r. w całości oraz umorzył postępowanie w sprawie.
Organ podniósł, iż rozpatrując odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2005 r. o zwolnieniu ze Służby Więziennej, obowiązany był uwzględnić zmiany stanu prawnego wynikające z art. 96 w zw. z art. 268 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej. Podniósł, iż z treści art. 268 ust. 1 ww. ustawy wynika, że sprawy ze stosunku służbowego określone w art. 217 ust. 2 ustawy (także zwolnienie ze służby) prowadzone na podstawie przepisów wcześniej obowiązującej ustawy o Służbie Więziennej, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej są prowadzone na podstawie nowej ustawy.
Minister wskazał, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2005 r. stanowił art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, zgodnie z którym funkcjonariusza Służby Więziennej można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Aktualnie obowiązujące przepisy ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej nie przewidują zwolnienia funkcjonariusza Służby Więziennej w powyższym trybie. Tym samym, zdaniem Ministra, skoro podstawa prawna decyzji organu I instancji odpadła przed rozpatrzeniem odwołania, wskutek wejścia w życie ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, należało decyzję z dnia [...] października 2005 r. uchylić w całości, a postępowanie, jako bezprzedmiotowe, umorzyć na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.
M. Ż. w skardze na powyższą decyzję zarzucił naruszenie przepisów postępowania: art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 K.p.a., poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek bezpodstawnego przyjęcia, iż sam fakt zmiany przepisów prawa materialnego – ustawy o Służbie Więziennej, istniejący w dacie podejmowania przez organ II instancji decyzji w przedmiocie rozpatrzenia odwołania funkcjonariusza Służby Więziennej od decyzji organu I instancji o zwolnieniu ze służby (która to zmiana nie przewiduje zwolnienia funkcjonariusza Służby Więziennej ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby) uzasadnia wydanie decyzji o umorzeniu całego postępowania w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza Służby Więziennej ze służby wobec jego bezprzedmiotowości – co doprowadziło do uchylenia przez organ II instancji decyzji organu I instancji, z jednoczesnym umorzeniem postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie – w sytuacji gdy przepisy nowej ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej zawierają normy kompetencyjne dla zbadania przez organ administracji zasadności uprzedniej decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze Służby Więziennej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku podniósł, że w wyroku z dnia 11 grudnia 2009 r. (II SA/Wa 1095/09), utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z dnia 25 czerwca 2010 r. (I OSK 534/10), WSA w Warszawie nakazał organowi aby: "przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe mające na celu wyjaśnienie, czy istotnie skarżący popełnił czyn uniemożliwiający mu dalsze pełnienie służby. W toku tego postępowania dowodowego organ winien w szczególności dopuścić dowód z akt sprawy karnej i zebranych tam materiałów. Oceniając materiał dowodowy organ winien dokonać ponownej oceny zachowania skarżącego w aspekcie jego przydatności do służby oraz istnienia przesłanki z art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy o Służbie Więziennej".
Przed wydaniem ponownej decyzji przez organ, w miejsce uchylonej wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2009 r., nastąpiła zmiana stanu prawnego. W życie weszła ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, zaś jej art. 268, regulujący kwestie intertemporalne, nakazał, by do spraw wszczętych, a niezakończonych przed wejściem w życie nowej ustawy, stosować przepisy aktualnie obowiązującego aktu prawnego. Sąd wskazał, że aktualnie obowiązująca ustawa o Służbie Więziennej, w odróżnieniu od ustawy obowiązującej w dacie wydawania wyżej powołanego wyroku, nie przewiduje możliwości zwalniania ze służby funkcjonariusza Służby Więziennej z powołaniem na ważny interes służby. Z tego względu organ, w realiach prawnych istniejących w dacie wydawania skarżonej decyzji, nie musiał realizować wytycznych WSA w Warszawie. Skoro bowiem nowa regulacja prawna nie przewiduje możliwości zwolnienia funkcjonariusza ze służby na tej podstawie, która stanowiła podstawę wszczęcia niniejszego postępowania, organ prawidłowo wywiódł, iż całe postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego organ nie miał obowiązku wykonać zaleceń WSA w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 11 grudnia 2009 r. Zarzut taki miałby rację bytu tylko wtedy, gdyby nowa regulacja prawna zawierała postanowienia zbieżne z brzmieniem art. 39 starej ustawy o Służbie Więziennej. Wtedy bowiem nadal istniałaby podstawa prawna, w oparciu o którą wszczęto postępowanie w sprawie i możliwym byłoby zwolnienie ze służby. W sytuacji zaś, gdy ustawa obowiązująca w chwili wydawania skarżonej decyzji nie miała przepisu zbieżnego z wyżej powołanym art. 39, wykonywanie zaleceń WSA w Warszawie stało się niecelowe i bezprzedmiotowe. Niezależnie od dokonanych ustaleń, organ nie dysponowałby podstawą prawną, w oparciu o którą wszczął niniejsze postępowanie i chciał zwolnić skarżącego ze służby.
Zdaniem Sądu I instancji za wydaniem przez organ merytorycznego rozstrzygnięcia, zamiast umarzającego postępowanie w sprawie, nie przemawia także interes strony, ponieważ organ nie może przedkładać interesu strony nad obowiązujące przepisy prawa. Nie może bowiem realizować takiego interesu w sprzeczności do przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania rozstrzygnięcia.
Przedmiotowe postępowanie może zakończyć się bądź decyzją o zwolnieniu ze służby lub decyzją o umorzeniu postępowania w sprawie. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zakończenia takiego postępowania np. decyzją o niezwalnianiu ze służby. Stąd w sytuacji wyeliminowania z omawianej ustawy przepisu, w oparciu o który zostało wszczęte przedmiotowe postępowanie, i w oparciu o który WSA w Warszawie w wyroku z dnia 11 grudnia 2009 r. nakazywał prowadzenie postępowania dowodowego, organ mógł jedynie umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Sąd zaznaczył ponadto, że wbrew twierdzeniom skarżącego, za uchyleniem omawianej decyzji nie mogą przemawiać kwestie związane ze wszczęciem postępowania dyscyplinarnego. Ta materia pozostaje bowiem w oderwaniu od istoty niniejszej sprawy.
W konsekwencji Sąd Wojewódzki oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
M. Ż. w skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:
- 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, wyrażające się:
brakiem ustosunkowania się przez Sąd I instancji do wszystkich argumentów prawnych przedstawionych w skardze przemawiających za uznaniem za bezpodstawną i sprzeczną z przepisami art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 k.p.a decyzję organu administracji publicznej II instancji o umorzeniu postępowania administracyjnego wobec jego bezprzedmiotowości, zaniechaniem ustosunkowania się przez Sąd I instancji do treści przepisów art. art. 230 ust. 1-6, 241 ust. 1 pkt 1 i 252 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, skutkującym wyrażeniem błędnego poglądu, iż w chwili obecnej nie zachodzi potrzeba ustalania, czy zarzuty skierowane pod adresem skarżącego były prawdziwe, gdyż aktualnie obowiązująca ustawa nie przewiduje możliwości zakończenia postępowania decyzją o niezwalnianiu funkcjonariusza ze służby - co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie merytorycznej kontroli poprawności rozumowania Sądu I instancji w tym zakresie;
2. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy przy wydawaniu tej decyzji doszło do naruszenia powołanych powyżej przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem skarżącego z treści przepisu art. 218 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej wynika, iż do postępowań w sprawach dotyczących zwolnienia funkcjonariusza Służby Więziennej ze służby stosuje się przepisy k.p.a., sprawy dotyczące tej materii rozstrzyga się w formie decyzji administracyjnej, od której służy odwołanie do wyższego przełożonego oraz skarga do sądu administracyjnego. Przepisy rozdziału 21 przedmiotowej ustawy (a w szczególności art. 252 i 256) regulują w sposób kompleksowy kwestie odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy Służby Więziennej, co skutkuje tym, iż organy administracji publicznej obu instancji mają w dalszym ciągu możliwość rozpatrzenia merytorycznego zasadności zarzutów postawionych skarżącemu i podjęcia decyzji o zwolnieniu tego funkcjonariusza ze służby lub jego uniewinnieniu.
Sąd I instancji nie odniósł się w żaden sposób do powyższych kwestii - co skutkuje tym, iż uzasadnienie wyroku w części dotyczącej wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie pozwala na dokonanie merytorycznej kontroli poprawności rozumowania Sądu w zakresie tego, czy zmiana stanu prawnego jest jedyną i wystarczającą przesłanką do uznania postępowania administracyjnego za bezprzedmiotowe.
Należyte rozważenie i ocenienie wszystkich okoliczności i zarzutów przedstawionych w skardze na decyzję Ministra Sprawiedliwości oraz odniesienie się do poglądów wyrażonych w orzecznictwie wskazanym w uzasadnieniu skargi (czego Sąd I instancji zaniechał) winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji administracyjnej organu II instancji z uwagi na mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, przewidzianych w art. 183 § 2 p.p.s.a.
Przechodząc do rozpoznania zasadniczego zarzutu skargi kasacyjnej należy podkreślić, że został on sformułowany w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a więc dotyczącej naruszenia przepisów postępowania. Mianowicie zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Stwierdzając niezasadność tego zarzutu wskazać należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom ustawowym, a w szczególności zawiera argumentację wyjaśniającą podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia.
Sąd dokonał analizy przepisów stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji i przedstawił wnioskowanie prowadzące do zaakceptowania stanowiska organu odwoławczego, który na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. uchylił decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby i umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.
Sąd Wojewódzki stwierdzając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym, jednocześnie wskazał bezzasadność zarzutów skargi, co warunkowało jej oddalenie na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zaznaczyć należy, że wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeśli argumentacja Sądu łącznie przesądza o ich bezzasadności.
W kwestionowanej przez skarżącego decyzji z dnia [...] października 2010 r. organ odwoławczy rozpoznając ponownie odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2005 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby – stwierdził bezprzedmiotowość postępowania w następstwie zmiany stanu prawnego, wynikającej z wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523). Mianowicie wskazał, że podstawę materialnoprawną decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy z 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 z późn. zm.), zgodnie z którym funkcjonariusza Służby Więziennej można było zwolnić ze służby, gdy wymagał tego interes służby. Natomiast przepisy aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej nie przewidują zwolnienia funkcjonariusza w takim trybie.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a. wskutek bezpodstawnego przyjęcia przez organ odwoławczy, że sam fakt zmiany przepisów prawa materialnego uzasadniał umorzenie postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, w sytuacji gdy przepisy nowej ustawy o Służbie Więziennej zawieraj normy kompetencyjne dla merytorycznego badania zasadności decyzji z dnia [...] października 2005 r. Według wywodów przytoczonych w uzasadnieniu skargi organ odwoławczy powinien rozpoznać sprawę przy zastosowaniu przepisów rozdziału 21 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r., regulujących w sposób kompleksowy kwestie odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy, a w konsekwencji wydać "decyzję w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza" ze służby lub jego uniewinnienia. W skardze odwołano się też do stanowiska wyrażonego w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym bezprzedmiotowości postępowania nie można utożsamiać z samym faktem uchylenia przepisów dotychczasowych.
Ponadto podniesiono, że skarżący od wielu lat bezskutecznie domaga się ustaleń faktycznych poczynionych przez organ pierwszej instancji, tymczasem organ odwoławczy uchylił się od merytorycznego rozpoznania odwołania, mimo że taki obowiązek został na niego nałożony wcześniejszym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wskazać w tym miejscu trzeba, że Sąd Wojewódzki badając w pełnym zakresie treść zaskarżonej decyzji, jak też oceniając zarzuty zawarte w skardze, wyjaśnił wyczerpująco kwestie, które były istotne w sprawie. Przede wszystkim podniósł, że w myśl wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2009 r., organ odwoławczy był zobowiązany do uzupełnienia materiału dowodowego i dokonania ponownej oceny zachowania skarżącego w aspekcie jego przydatności do służby oraz istnienia przesłanki z art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy o Służbie Więziennej.
Dalej Sąd Wojewódzki nawiązując do przepisu intertemporalnego nowej ustawy o Służbie Więziennej, zaznaczył że zmiana stanu prawnego sprawiła, iż wytyczne zawarte w wyroku WSA przestały być wiążące dla organu odwoławczego. Skoro bowiem nowa regulacja nie przewiduje możliwości zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie istniejącej gdy nastąpiło wszczęcie niniejszego postępowania, to organ prawidłowo wywiódł, że sprawa stała się bezprzedmiotowa. Prawidłowe było też, zdaniem Sądu, uchylenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, jako wydanego na nieobowiązującej podstawie prawnej.
Sąd Wojewódzki, odnosząc się wprost do zarzutów skargi, wyjaśnił z jakich przyczyn organ odwoławczy nie mógł rozpoznać sprawy merytorycznie, tak jak domagał się tego skarżący. W szczególności podał, że materia postępowania dyscyplinarnego "pozostaje w oderwaniu od istoty niniejszej sprawy". Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, całokształt argumentacji przedstawionej przez Sąd Wojewódzki pozwalał na dokonanie merytorycznej kontroli zaskarżonego wyroku. Przekonujący wywód Sądu co do istnienia przesłanek uzasadniających zastosowanie w sprawie przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 K.p.a. – czyniły zbędnym bardziej szczegółowe wyjaśnienia braku możliwości podjęcia innych orzeczeń, w szczególności decyzji rozstrzygających sprawę co do istoty tj. o "niezwolnieniu ze służby", czy "uniewinnieniu" skarżącego. Nierozwinięcie przez Sąd Wojewódzki zagadnienia dotyczącego regulacji w zakresie Rozdziału 21 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej jest usprawiedliwione tym, że kontrolowane decyzje nie zostały wydane w trybie dyscyplinarnym, lecz w postępowaniu odrębnie uregulowanym.
Mianowicie decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby podjęta była na podstawie art. 39 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej stanowiącym, że funkcjonariusza można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby. Odpowiednikiem regulacji art. 39 jest w nowej ustawie przepis art. 96, który nie przewiduje takiej podstawy zwolnienia ze służby. Natomiast odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy, w ramach której funkcjonariuszowi może być wymierzona kara dyscyplinarna wydalenia ze służby unormowana była w poprzedniej ustawie w art. 126 (Rozdział 8), a w aktualnie obowiązującej ustawie jest to przepis art. 232 (Rozdział 21). Nie było dopuszczalne, aby w przedmiotowym postępowaniu stosowane były zamiennie unormowania dwóch różnych trybów postępowań. Jeżeli więc na etapie rozpoznawania sprawy przez organ odwoławczy wystąpił brak podstawy materialnoprawnej do orzekania o zwolnieniu ze służby z uwagi na ważny interes służby, to postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Organ odwoławczy mając obowiązek działania na podstawie przepisów prawa nie miał swobody w wyborze sposobu zakończenia postępowania odwoławczego. Niewątpliwie zaistniała w sprawie zmiana stanu prawnego spowodowała, że nie można było wydać decyzji rozstrzygającej na podstawie nieobowiązujących przepisów prawa materialnego. Oczywiście rację ma autor skargi kasacyjnej, że nie każdy przypadek ustania obowiązywania aktu prawnego musi skutkować bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego, jednak powołane przez niego przykładowo orzeczenia sądów administracyjnych dotyczyły odmiennych unormowań i stanów faktycznych, a tym samym były nieadekwatne do przedmiotowej sprawy.
W rozpoznawanym stanie prawnym kluczowe zagadnienie wiązało się z unormowaniem intertemporalnym zawartym w nowej ustawie o Służbie Więziennej, a konkretnie przepisem art. 268. Brak jednak w skardze kasacyjnej zarzutu w tym zakresie uniemożliwił Sądowi drugiej instancji dokonanie oceny co do interpretacji i zastosowania wymienionego przepisu w sprawie. Ubocznie zauważyć trzeba, że zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP organy państwa, w tym i organy administracji publicznej, obowiązane są stosować przepisy prawa obowiązującego w chwili wydania rozstrzygnięcia, o ile przepisy intertemporalne nie stanowią inaczej. W piśmiennictwie wskazuje się, że rozstrzygnięcie problemu intertemporalnego generalnie polegać może na przyjęciu jednej z trzech zasad: po pierwsze – zasady bezpośredniego działania prawa (nowe prawo od momentu wejścia w życie reguluje wtedy także wszelkie zdarzenia z przeszłości); po drugie – zasady dalszego obowiązywania dawnego prawa, zgodnie z którą prawo to mimo wejścia w życie nowych regulacji ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości; po trzecie – zasady wyboru prawa, zgodnie z którą wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń zaistniałych przed wejściem w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom (v. J.Mikołajewicz, Prawo intertemporalne. Zagadnienia teoretyczno-prawne, Poznań 2000 str. 62).
Podkreślić trzeba, że rozwiązanie określone jako bezpośrednie działanie nowego prawa polega na zdecydowaniu przez ustawodawcę, że od chwili wejścia w życie nowych norm należy je stosować do wszelkich stosunków, zdarzeń, czy stanów rzeczy danego rodzaju i zarówno tych, które dopiero powstaną, jak i tych, które powstały przed wejściem w życie nowych norm, ale trwają w czasie dokonywania zmiany prawa (por. S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 1997 r., str. 49-53).
W niniejszej sprawie przyjęta przez organ odwoławczy, a następnie Sąd Wojewódzki, interpretacja przepisu przejściowego nowej ustawy o Służbie Więziennej skutkowała oceną co do bezprzedmiotowości postępowania, warunkującej zastosowanie w postępowaniu odwoławczym przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. Niepodważenie w skardze kasacyjnej stanowiska Sądu Wojewódzkiego odnoszącego się do art. 268 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, jak też brak zarzutu w zakresie naruszenia powołanych wyżej przepisów prawa materialnego, skutkować musiało uznaniem, że zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. jest nieusprawiedliwiony. Jednocześnie nietrafny okazał się zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Ze względów wyżej przedstawionych skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.