Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1844/13

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 532/13 oddalił skargę Z.D. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji [...] orzeczeniem z dnia [...] września 2002 r. nr [...] uznał Z.D. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i naruszenia dyscypliny służbowej polegającego na tym, że [...] tj. o czyn z art. 180 Kodeksu karnego w związku z pkt 6 zakresu obowiązków służbowych i art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń i na podstawie art. 134 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 101, poz. 1092 ze zm.), wymierzył mu karę wydalenia ze służby.

Po uprawomocnieniu się orzeczenia dyscyplinarnego Komendant Wojewódzki Policji [...] rozkazem personalnym z dnia [...] września 2002 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, zwolnił Z.D. ze służby w Policji z dniem [...] września 2002 r.

Pełnomocnik Z.D. wnioskiem z dnia 4 lutego 2003 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...], dotyczącym zwolnienia w/w ze służby w Policji. Wskazał, że Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2002 r. sygn. akt [...] umorzył śledztwo przeciwko Z.D. W sprawie ujawniły się zatem nowe dowody nieznane organowi w dacie wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu w/w ze służby w Policji. Podał również, iż także w postępowaniu dyscyplinarnym zakończonym orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej złożył również wniosek o wznowienie postępowania.

Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z dnia [...] marca 2003 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] o zwolnieniu Z.D. ze służby w Policji z dniem [...] września 2002 r. Na skutek złożenia przez stronę odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który decyzją z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji stwierdził brak wskazania pozytywnej przesłanki wznowienia, która odnosiłaby się do tego postępowania.

Następnie Komendant Wojewódzki Policji [...], po przeprowadzeniu wznowionego postępowania dyscyplinarnego, orzeczeniem z dnia [...] września 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 135s ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, uchylił prawomocne orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] września 2002 r. nr [...] o wymierzeniu Z.D. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby i umorzył postępowanie dyscyplinarne. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania strony, orzeczeniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.

W związku z powyższym pełnomocnik Z.D. wnioskiem z dnia 8 października 2012 r., zatytułowanym "wniosek o przywrócenie do służby w Policji" wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] o zwolnieniu Z.D. ze służby w Policji z powodu jego wadliwości, gdyż orzeczenie dyscyplinarne będące podstawą tego rozkazu zostało uchylone i przywrócenie wyżej wymienionego do służby w Policji na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed zwolnieniem.

Komendant Wojewódzki Policji [...] pismem z dnia 8 listopada 2012 r. wezwał pełnomocnika strony do wyjaśnienia, czy wniesione przez niego żądanie należy rozumieć jako ponowny wniosek o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...], czy też jako inny środek wzruszenia ostatecznej decyzji, jeśli tak z prośbą o jego skonkretyzowanie.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik Z.D. w piśmie z dnia 13 listopada 2012 r. wskazał, że wniosek z dnia 8 października 2012 r. nie jest ani ponownym wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym z dnia [...] września 2002 r. nr [...], ani innym środkiem wzruszenia ostatecznej decyzji, lecz wnioskiem o:

1. 1) kontynuowanie postępowania wszczętego na skutek wniosku z dnia 4 lutego 2003 r. o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym z dnia [...] września 2002 r. nr [...], zwalniającym Z.D. ze służby w Policji z dniem [...] września 2002 r.;
2. 2) o uchylenie rozkazu personalnego z dnia [...] września 2002 r. nr [...] z powodu jego wadliwości;
3. 3) przywrócenie Z.D. do służby w Policji na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed zwolnieniem.

Wyjaśnił, że uzasadnienie wniosku zawarł w piśmie z dnia 8 października 2012 r. i jest ono oparte na wydanym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] orzeczeniu z dnia [...] września 2012 r. nr [...], uchylającym prawomocne orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] września 2002 r. nr [...] o wymierzeniu Z.D. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby i umorzeniu postępowania dyscyplinarnego, przestały istnieć podstawy faktyczne i prawne wydania decyzji o zwolnieniu w/w ze służby w Policji, co jest równoznaczne z wadliwością tej decyzji. W konsekwencji stwierdził, że w sprawie ma zastosowanie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. Z powołanego przepisu wynika, że uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne.

Komendant Wojewódzki Policji [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie o kontynuowanie postępowania wszczętego na skutek wniosku z dnia 4 lutego 2003 r. o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] o zwolnieniu Z.D. ze służby w Policji z dniem [...] września 2002 r. W uzasadnieniu postanowienia podał, że wniosek Z.D. z dnia 4 lutego 2003 r. o wznowienie postępowania zakończonego powołanym wyżej rozkazem personalnym został już rozpatrzony, poprzez wydanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] decyzji z dnia [...] marca 2003 r. o odmowie wznowienia postępowania, utrzymanej w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2003 r. nr [...].

Na skutek złożonego przez stronę zażalenia od powyższego postanowienia sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia podał, że stosownie do art. 6 K.p.a., organy administracji publicznej, zgodnie z wynikającą z art. 7 Konstytucji RP, zasadą legalizmu, działają na podstawie i w granicach przepisów prawa. Działanie organu administracji zostanie zakwalifikowane jako niezgodne z prawem zarówno wówczas, gdy zostanie podjęte wbrew obowiązującemu prawu, jak i wtedy, gdy nie było podstawy prawnej do danego działania. Wskazał, że przepis art. 61a K.p.a. został dodany ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz.

18) i obowiązuje od dnia 11 kwietnia 2011 r. Powołany przepis pozwala na wyraźniejsze niż dotychczas rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego – jego wszczęcia – od etapu merytorycznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia co do istoty żądania strony przez wydanie decyzji administracyjnej. Z treści tego przepisu wynikają dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, a mianowicie wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną oraz zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane, lecz należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie.

W ocenie Komendanta Głównego Policji, skoro na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, to w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 K.p.a. nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Odmowa wszczęcia postępowania kończy się bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1356/11).

Organ odwoławczy wskazał również, iż przedmiot postępowania wyznacza treść żądania. W związku z tym, mając na uwadze sprecyzowanie przez pełnomocnika strony wniosku z dnia 8 października 2012 r. oraz ostateczną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], należało przyjąć, że w sprawie zaistniała uzasadniona przyczyna odmowy wszczęcia postępowania w trybie art. 61a K.p.a.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi Z.D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, a mianowicie:

1. 1) naruszenie art. 61a § 1 w zw. z art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania zamiast jego uchylenia i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia,
2. 2) naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 11 w zw. z art. 140 i art. 144 K.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie postanowienia, a w szczególności nieodniesienie się do zarzutów zawartych w zażaleniu.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz uchylenie postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], a ponadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i wcześniej Komendant Wojewódzki Policji [...], nie dostrzegli, że orzeczeniem z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji [...] uchylił swoje orzeczenie z dnia [...] września 2002 r. nr [...] o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby i umorzył postępowanie dyscyplinarne. Oznacza to, iż odpadła określona w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby. W konsekwencji w sprawie ma zastosowanie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. W ocenie skarżącego w państwie prawa niedopuszczalna jest sytuacja, w której policjant nie zostaje przywrócony do służby pomimo oczywistej wadliwości decyzji o ukaraniu go karą wydalenia ze służby oraz pomimo uchylenia tej decyzji.

Odnosząc się do przepisu art. 61a §1 K.p.a., stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia, skarżący stwierdził, iż nie sposób przyjąć, że w sprawie istnieje uzasadniona przyczyna odmowy przywrócenia go do służby w Policji, skoro odpadła przesłanka zwolnienia. W tym zakresie powołał się na pogląd wyrażony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] w postanowieniu z dnia [...] października 2011r. nr [...]. Wniosek o kontynuowanie postępowania o przywrócenie do służby nadaje się bowiem do załatwienia w formie prawno administracyjnej w stanie faktycznym sprawy.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie do art. 63 § 1 K.p.a., podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej (...). Wymagania formalne co do treści podania określa przepis art. 63 § 2 i § 3 K.p.a., przyjmując w tym zakresie zasadę ograniczonego formalizmu. Z art. 63 § 2 K.p.a. wynika, że podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że obowiązek wskazania żądania wyznacza przedmiot postępowania, zaś brak ten, gdy nie zostanie usunięty, powoduje bezskuteczność wniesionego podania. W takim zakresie, w jakim prawo materialne lub prawo procesowe opiera postępowanie administracyjne na zasadzie skargowości, uzależniając je od złożenia przez stronę żądania, jego treść określa przedmiot postępowania. Organ administracji publicznej nie jest władny do zmiany kwalifikacji prawnej żądania strony, np. nie może żądania wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zmienić na żądanie stwierdzenia nieważności decyzji. Stanowisko takie potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne, zgodnie z którym "Stosownie do art. 61 § 1 K.p.a., żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości – sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do organu administracji" (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1990 r., I SA 367/90, ONSA 1990, nr 2-3 poz. 47).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 8 października 2012 r. zatytułowanym "Wniosek o przywrócenie do służby w Policji" wniósł o "uchylenie z powodu ich wadliwości, decyzji – rozkazów personalnych nr [...] i [...] z dnia [...] września 2002 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] o zwolnieniu Z.D. ze służby w Policji oraz cofnięciu mu dodatku służbowego, a nadto o przywrócenie skarżącego do służby w Policji na stanowisko równorzędne z zajmowanym stanowiskiem". Wezwany przez organ do sprecyzowania powyższego żądania, w piśmie z dnia 13 listopada 2012 r. wskazał w pierwszej kolejności, że wniosek z dnia 8 października 2012 r. jest wnioskiem o kontynuowanie postępowania wszczętego na skutek jego wniosku z dnia 4 lutego 2003 r. o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym z dnia [...] września 2002 r. nr [...], zwalniającym Z.D. ze służby w Policji z dniem [...] września 2002 r. W dalszej części powtórzył żądania zawarte we wniosku z dnia 8 października 2012 r.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, niewątpliwie żądanie pełnomocnika skarżącego, wyznaczające przedmiot postępowania, dotyczyło kontynuowania postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 4 lutego 2003 r. o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym z dnia [...] września 2002 r. nr [...]. Zauważyć jednak należy, iż postępowanie wszczęte powyższym wnioskiem zostało zakończone decyzją ostateczną Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] marca 2003 r., odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Zasadne było zatem przyjęcie przez organy Policji, że w sprawie ma zastosowanie art. 61a § 1 K.p.a. Przepis ten stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W powyższej regulacji ustawodawca określił dwie samodzielne i niezależne przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania w postaci wniesienia podania przez osobę, która nie jest stroną oraz innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie zaistniała druga z przesłanek wymienionych w art. 61a § 1 K.p.a. – inna uzasadniona przyczyna uzasadniająca wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania W doktrynie przyjmuje się, że do "innych uzasadnionych przyczyn uzasadniających wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania" można zaliczyć np. żądanie jednostki dotyczące sprawy rozstrzygniętej już decyzją, żądanie jednostki dotyczące sprawy, w której prowadzone jest postępowanie, przedawnienie materialnoprawne – upływ terminu, po którym jednostka nie może domagać się uprawnienia (w: B. Adamiak/J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 299). Podobne stanowisko jest także wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61a § 1 K.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., II SA/Ol 893/11, Lex nr 1094438).

W rozpatrywanej sprawie inną uzasadnioną przyczyną uniemożliwiającą wszczęcie postępowania o kontynuowanie postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 4 lutego 2003 r., jest jego zakończenie decyzją ostateczną. Stąd też zarzut naruszenia art. 61a § 1 K.p.a. uznać należy za nietrafny.

Sąd pierwszej instancji jako niezasadny uznał również zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Odmowa wszczęcia postępowania jest bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym, a zatem niecelowe jest dokonywanie oceny zasadności zarzutów odnoszących się do kwestii merytorycznych.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Z.D., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 61a § 1, art. 7 i art. 8 K.p.a. oraz art. 135r ust. 1 i 4 ustawy o Policji, poprzez oddalenie skargi wskutek bezzasadnego uznania, iż pomimo uchylenia – dopiero po 10 latach trwania postępowania – orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] orzeczenia z dnia [...] września 2002 r. nr [...] o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby i umorzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu, Komendant Główny Policji trafnie odmówił wszczęcia i kontynuowania postępowania o wznowienie postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] ze służby w Policji, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów, przy uwzględnieniu treści art. 7 i art. 8 K.p.a., prowadzi do wniosku odmiennego.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., przy czym istota podniesionego w niej zarzutu dotyczącego naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 61a § 1, art. 7 i art. 8 K.p.a. sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który zaaprobował stwierdzenie organu Policji, że w sprawie zaistniała inna uzasadniona przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania, która stanowiła podstawę do wydania w oparciu o art. 61a K.p.a. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Uznano bowiem, że żądanie pełnomocnika skarżącego zawarte we wniosku z dnia 8 października 2012 r., sprecyzowanym po wezwaniu organu w piśmie z dnia 13 listopada 2012 r., dotyczyło kontynuowania postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 4 lutego 2003 r. o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] o zwolnieniu Z.D. ze służby w Policji z dniem [...] września 2002 r., który został już rozpatrzony, poprzez wydanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] decyzji z dnia [...] marca 2003 r. o odmowie wznowienia postępowania, utrzymanej w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2003 r. nr [...].

W konsekwencji stwierdzono, że zakończenie postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 4 lutego 2003 r. o wznowienie postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby decyzją ostateczną stanowi inną uzasadnioną przyczyną uniemożliwiającą wszczęcie postępowania o jego kontynuowanie.

Niezrozumiały jest natomiast podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 135r ust. 1 i 4 ustawy o Policji. Przepis ten odnosi się do wznowienia postępowania dyscyplinarnego i nie był w niniejszej sprawie dotyczącej wznowienia postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stosowany. Czyni to zarzut jego naruszenia nieskutecznym.

Przechodząc do oceny zasadności powołanego wyżej zarzutu naruszenia określonych przepisów postępowania wskazać należy, iż stosownie do treści art. 61 § 1 K.p.a. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1990 r., sygn. akt I SA 367/90, ONSA z 1990, Nr 2-3, poz. 47). Przy czym zauważyć należy, iż wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, w przypadku wątpliwości co do treści żądania, stanowi podstawę do podjęcia przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi. Postępowaniu temu towarzyszy należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W przeciwnym razie mamy do czynienia z naruszeniem art. 7 i art. 9 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na istotę rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2006r., sygn. akt II OSK1004/05).

W sprawie jest niesporne, że Komendant Wojewódzki Policji [...] z uwagi na niejednoznaczną treść wniosku pełnomocnika skarżącego z dnia 8 października 2012 r., mając na uwadze treść art. 7 i art. 8 K.p.a., zasadnie wezwał go sprecyzowania treści żądania i wskazania, czy wniesione przez niego żądanie należy rozumieć jako ponowny wniosek o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] (bowiem skarżący składał już wcześniej wniosek o wznowienie postępowania w tej sprawie), czy też należy go traktować jako inny środek wzruszenia ostatecznej decyzji. Analiza udzielonej przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia 13 listopada 2012 r. odpowiedzi nie nasuwa wątpliwości, że wniesione żądanie jest wnioskiem o kontynuowanie postępowania wszczętego na skutek wniosku z dnia 4 lutego 2003 r. o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym z dnia [...] września 2002 r. nr [...], zwalniającym Z.D. ze służby w Policji z dniem [...] września 2002 r.; o uchylenie rozkazu personalnego z dnia [...] września 2002 r. nr [...] z powodu jego wadliwości; o przywrócenie Z.D. do służby w Policji na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed zwolnieniem.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji zasadnie podzielił stanowisko organu co do zakwalifikowania wniosku profesjonalnego pełnomocnika skarżącego – zgodnie z jego intencją – jako wniosku o kontynuowanie postępowania wszczętego na skutek wniosku z dnia 4 lutego 2003 r. o wznowienie postępowania i prawidłowo w niniejszej sprawie na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie kontynuowania postępowania wszczętego na skutek wniosku skarżącego z dnia 4 lutego 2003 r. o wznowienie postępowania zakończonego rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2002r. nr [...] dotyczącym zwolnienia ze służby, z uwagi na fakt, iż w/w wniosek został już rozpatrzony, poprzez wydanie przez Komendanta Głównego Policji ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 2003 r. nr [...]. W sprawie zaistniała zatem inna uzasadniona przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania administracyjnego.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.