Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 3239/14 oddalił skargę P. S. (dalej skarżący) na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2014 r. nr [...] ([...], dalej decyzja z [...]października 2014 r.) w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] października 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] odmawiającą skarżącemu potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. S. nieruchomości leśnej "[...]", położonej w gminie [...], województwo lwowskie.
W uzasadnieniu decyzji Minister podał, że wnioskiem z dnia 19 grudnia 2008 r. J. L., J. F., A. M., H. S. i P. S. wystąpili do Wojewody Małopolskiego o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej następujących nieruchomości: "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]". Jako właściciela nieruchomości "[...]" wskazano M. S. (z d. S.). Wnioskodawcy poinformowali, że są obecnie w trakcie poszukiwania dowodów w archiwach oraz że zastrzegają sobie możliwość modyfikacji i rozszerzenia mniejszego wniosku po uzyskaniu archiwalnych dokumentów.
W piśmie z dnia 13 października 2009 r. pełnomocnik stron wskazał, że przedkłada dokumenty (dowody) poświadczające własność wskazanych we wniosku nieruchomości oraz rozszerza wniosek o kolejne majątki [...] i [...] oraz o majątek "[...]". Pismem z dnia 28 marca 2012 r. Wojewoda Śląski poinformował stronę o wydzieleniu postępowań dot. majątku "[...]" - sygn. [...], dot. majątku "[...]" - sygn. [...], dot. majątku "[...]" - sygn. [...]. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Wojewoda Śląski odmówił potwierdzenia na rzecz skarżącego prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. S. majątku "[...]". Wojewoda wskazał, że wniosek o przyznanie rekompensaty został złożony w dniu 13 października 2009 r., a więc po terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Minister Skarbu Państwa, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, uchylił decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] września 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Minister wskazał, że organ I instancji nie wyjaśnił w sposób należycie wyczerpujący, czy majątek "[...]" był częścią majątku "[...]". Wojewoda Śląski zwrócił się do Konsulatu Generalnego RP we Lwowie o wystąpienie do archiwów i innych ukraińskich instytucji o zbadanie na podstawie zachowanych dokumentów planistycznych czy majątek "[...]" położony w gminie [...] był integralną częścią majątku "[...]" czy też stanowił odrębną nieruchomość. Konsulat Generalny we Lwowie przekazał do akt sprawy dokumenty pozyskane z ukraińskich instytucji archiwalnych.
Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] odmówił skarżącemu potwierdzenia prawa do rekompensaty. W uzasadnieniu wskazał, że nieruchomość majątku "[...]" była oznaczona odrębnymi wykazami hipotecznymi niż nieruchomość majątku "[...]", w dodatku prowadzonymi w innych księgach gruntowych. Nawet jeżeli istniały funkcjonalne powiązania pomiędzy ww. majątkami, to w ujęciu wieczystoksięgowym majątki te nie stanowiły jednej i tej samej nieruchomości. Wojewoda wskazał nadto, że ostateczną granicą czasową, do której wnioski o potwierdzenie prawa do rekompensaty mogły być skutecznie modyfikowane wyznaczała data 31 grudnia 2008 r. Żądania dotyczące przyznania rekompensaty za kolejne nieruchomości, nieujawnione przed wskazaną datą, traktować trzeba jako nowe wnioski zgłoszone po upływie wyznaczonego przez ustawodawcę terminu.
Wojewoda podał, iż skarżący nie wskazywał, że majątek "[...]" wchodził, podobnie jak pominięty we wniosku majątek "[...]", w skład większego majątku "[...]". Co więcej, w piśmie z dnia 12 października 2009 r., w którym dochodzi do rozszerzenia wniosku o majątek "[...]", pełnomocnik strony wskazuje, że powierzchnia majątku "[...]" wynosiła ponad 600 mórg, czyli 336 ha. Dalej zaznacza, że majątek "[...]" był dobrze zagospodarowanym majątkiem rolno-przemysłowym o powierzchni 350 ha gruntów ornych, posiadał stawy rybne o powierzchni 50 ha i ogród o powierzchni 10 ha. Na dowód czego przedłożono zaświadczenie Archiwum Państwowego Obwodu Lwowskiego z dnia 18 grudnia 2008r. Organ wskazał nadto, że Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. potwierdził skarżącemu prawo do rekompensaty za majątek "[...]". Strona postępowania nie kwestionowała zasadności rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego.
Minister Skarbu Państwa uzasadniając decyzję z dnia [...] października 2014 r. podniósł, że w aktach sprawy brak jest jednoznacznych dokumentów świadczących za tym, że majątek [...] wchodził w skład majątku "[...]". Minister oceniając materiał dowodowy stwierdził, że majątek "[...]" nie był częścią majątku "[...]". Za istotne organ uznał dokumenty w postaci Wyciągu hipotecznego z karty stanu majątkowego własności i ciężarów I. majętności "[...]" (...) II. majętności "[...]" III. Majętności " [...]" (...) przy Sądzie Okręgowym cywilnym we Lwowie prowadzonych oraz umowa o dział majątku spadkowego repertorium nr [...] po W. S. zawarta w dniu 19 marca 1936 r. Mając na uwadze treść przytoczonych dowodów organ odmówił mocy dowodowej decyzji Urzędu Wojewódzkiego Lwowskiego, znak: [...] z listopada 1938 r. (brak daty dziennej) skierowanej do M. S. właścicielki majątku "[...]" na okoliczność, że majątek "[...]" wchodził w skład majątku "[...]".
Minister zaznaczył, że decyzja z 1938 r. dotyczyła planów gospodarczych dla lasów [...] i [...], brak w niej jest wskazania, jakie dokładnie nieruchomości wchodziły w skład majątku [...]. Natomiast "Wyciąg hipoteczny...." jak i umowa o dział majątku spadkowego wskazują, jakie działki wchodziły w skład majątków nalężących do W. S., a potem do m. in. do M. S. W dokumentach tych wskazane są bardzo precyzyjnie numery działek ze wskazaniem liczby katastralnej. Powyższe potwierdza również wniosek z dnia 7 marca 1935 r. (data wpływu) pochodzący od M. S., J. R., J. S., Z. S., Z. S. skierowany do Wysokiego Wojewódzkiego Urzędu Rozjemczego. Z dokumentu tego wynika, że majątek "[...]" miał powierzchnię 8000 morgów, a majątek "[...]" miał powierzchnię 1000 morgów. Z powyższych względów organ odmówił wiarygodności dowodom w postaci artykułu z pisma "Rolnik" oraz zeznaniom skarżącego w trakcie rozprawy administracyjnej oraz opinii wykonanej przez rzeczoznawcę majątkowego J. Z., który był autorem operatu szacunkowego określającego wartość majątku "[...]" sporządzonego na potrzeby postępowania znak: [...].
Minister wskazał, że odrębną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Wojewoda Śląski potwierdził na rzecz skarżącego prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. S. majątku "[...]", gmina [...], powiat [...], województwo lwowskie.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Wojewoda Śląski potwierdził również na rzecz skarżącego prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. S. majątku "[...]" położonego w gminie [...], powiat [...], województwo lwowskie. Zatem strona uzyskała potwierdzenie prawa do rekompensaty za pozostawienie majątków "[...]" i "[...]" wskazanych we wniosku z dnia 19 grudnia 2008 r.
Skargę na decyzję z dnia [...] października 2014 r. do WSA w Warszawie wniósł P. S. zarzucając:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a, art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77, art. 8 i 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 2 pkt. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 2 oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polski, art. 2, art. 7, art. 31 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz Konwencji o ochronie praw i podstawowych wolności oraz art. 1 Protokołu nr 1 do ww. Konwencji.
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że kluczową kwestią w sprawie i przesądzającą jednocześnie o prawidłowości rozstrzygnięcia organu jest to, że wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty za majątek "[...]" złożony został przez stronę po upływie ustawowego terminu określonego w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1090). Wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty za majątek "[...]" złożony został bowiem w piśmie z dnia 13 października 2009 r. Okoliczność, że pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 13 października 2009 r. wskazał, iż rozszerza wniosek z dnia 19 grudnia 2008 r. o kolejne majątki, w tym majątek "[...]", nie oznacza, że strona wystąpiła w ustawowym terminie o potwierdzenie prawa do rekompensaty za nieruchomości, które nie były wskazane we wniosku z dnia 19 grudnia 2008 r. Inną kwestią pozostaje, czy "[...]" była częścią majątku "[...]", Sąd I instancji podzielił ustalenie organów, że ostateczną granicą czasową, do której wnioski o potwierdzenie prawa do rekompensaty mogły być skutecznie modyfikowane – także przez wskazywanie kolejnych nieruchomości, za które strona domagała się świadczenia, wyznacza data 31 grudnia 2008 r. ustalona przez ustawodawcę.
W sytuacji, gdy rozszerzenie zakresu żądania ma miejsce pod dniu 31 grudnia 2008 r. ("[...]" nie była wymieniona przez pełnomocnika skarżącego we wniosku z dnia 19 grudnia 2008 r.), to żądanie z dnia 13 października 2009 r. należało potraktować jako nowy wniosek, złożony po upływie ustawowego terminu, co skutkować musiało odmową potwierdzenia prawa do rekompensaty.
W sprawie zakończonej powołaną decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. organ potwierdzając prawo do rekompensaty za majątek "[...]" przyjął w decyzji określoną powierzchnię tej nieruchomości wymienionej we wniosku z dnia 19 grudnia 2008 r. W sytuacji, gdy zdaniem strony organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych, co do powierzchni majątku "[...]", albowiem na majątek ten składał się też zdaniem strony majątek "[...]", strona miała możliwość kwestionowania w toku postępowania administracyjnego wymienionej decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r., zwłaszcza, gdy podnoszone były argumenty w tym zakresie.
W sprawie, toczącej się z wniosku z dnia 13 października 2009 r., a zatem złożonego po upływie ustawowego terminu, organ nie miał możliwości wydania pozytywnej decyzji, potwierdzającej prawo do rekompensaty za majątek "[...]". Nie było też możliwe, aby w niniejszym postępowaniu, z wniosku z dnia 13 października 2009 r., organ zweryfikował prawidłowość decyzji Wojewody Śląskiego z dnia [...] stycznia 2013 r. Weryfikacji decyzji ostatecznej służą nadzwyczajne tryby postępowania oraz przepisy dotyczące uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej określone w k.p.a.
Skargę kasacyjną wniósł P. S. zarzucając naruszenie:
- 1. prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie tj.:
- - art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wnioskodawca nie spełnił wszystkich ustawowych przesłanek do uzyskania rekompensaty wskazanej w art. 2 ww. ustawy także za część majątku "[...]", jakim był jego rewir leśny "[...]" i tym samym organ prawidłowo odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości położonej w dawnym woj. lwowskim, podczas gdy wnioskodawca spełnia wszystkie przesłanki do potwierdzenia prawa do ww. rekompensaty także za część majątku "[...]", jakim jest rewir leśny tego majątku o nazwie "[...]", w szczególności złożył wniosek obejmujący także rewir leśny majątku "[...]" w terminie oznaczonym w ustawie, to jest do 31 grudnia 2008 r.,
- - 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 2, art. 5, art. 7, art. 31, art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez naruszenie podstawowych zasad ustrojowych Rzeczypospolitej Polskiej - państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości, zapewnienia praw człowieka i obywatela, działania na podstawie i w granicach prawa oraz zakazu ograniczenia praw skutkujące uniemożliwieniem uzyskania przez spadkobiercę potwierdzenia prawa do rekompensaty za każdą z części nieruchomości pozostawionych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (TK z 08.11.1989 K 7/89, OTK 1989 Nr 1 poz. 8, SN uzasadnienie wyroku z 10.10.2003 II CK 36/02) oraz wyroku Wielkiej Izby Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie skargi Broniowski przeciwko Polsce.
- 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 k.p.a., art. 104 § 1 i § 2 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., art. 77 i art. 80 k.p.a. przez przyjęcie przez WSA, że nie doszło do naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy przede wszystkim Sąd nie rozpoznał istoty sprawy, którym jest fakt, że rewir leśny "[...]" jako integralna część majątku ziemskiego "[...]" był objęty wnioskiem skarżącego o potwierdzenie prawa do rekompensaty złożonym do Wojewody w 2008 r., czego nie zmienił fakt, iż organ administracji publicznej (Wojewoda Śląski) załatwiał sprawę przez wydzielenie z wniosku strony złożonego w 2008 r. trzech spraw i osobno prowadził postępowania dotyczące m.in. rolniczej ([...]) i leśnej ([...]) części majątku "[...]", wskutek czego wydał decyzje częściowe w tym zakresie - tym samym podnoszone przez skarżącego zarzuty odnośnie załatwienia sprawy rewiru leśnego "[...]" jako część większego majątku "[...]" winny być przez WSA w Warszawie zbadane i rozpatrzone.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz pozostawienie temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego, zgłaszając wniosek o ich zasądzenie od organu na rzecz Skarżących wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną jest związany jej granicami, o czym stanowi art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U z 2016. poz. 718 z późn. zm.). Jednak niezależnie od tego, Naczelny Sąd Administracyjny bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania badając, czy w sprawie występują przesłanki określone w art. 183 § 2 wskazanej wyżej ustawy.
W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności, zatem Naczelny Sąd Administracyjny mógł przystąpić do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art.2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., należy stwierdzić, że zarzut ten jest niezasadny. Powołany art.2 stanowi, że prawo do rekompensaty przysługuje właścicielowi nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli spełnia on łącznie wymogi określone w pkt 1 i pkt 2 tego przepisu. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia tego przepisu, albowiem podstawą prawną odmowy P. S. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez matkę M. S. nieruchomości leśnej w postaci majątku "[...]" był przepis art. 7.ust.2 w zw. z art.5 ust.1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., a nie powoływany art.2 ustawy. Zgodnie z powołanym art.5 ust.1 ustawy, potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r., zaś art.7 ust.2 ustawy stanowi, że w przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w art.2, art.3 i art.5 ust.1 i 2 wojewoda wydaje decyzję o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty.
Mając na uwadze, że wniosek dotyczący nieruchomości leśnej "[...]" został złożony w dniu 13 października 2009 r. organ wydał decyzję o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty na podstawie art.7 ust.2 w zw. z art.5 ust.1 ustawy. Tym samym organ nie stosował art.2 ustawy, a w konsekwencji nie wypowiadał się na temat przesłanek określonych w art.2 ustawy. Stąd też zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art.2 ustawy jest niezasadny.
Niezasadny jest również drugi zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, w tym art. 7, art.8 k.p.a. Przede wszystkim w przepisach tych wyrażone są następujące zasady: zasada prawdy obiektywnej (art.7 k.p.a.), która nakłada na organy administracji publicznej prowadzące postępowanie administracyjne obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia, konkretyzację tej zasady stanowi art.77 § 1 k.p.a., oraz zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art.8 k.p.a.) z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art.6 k.p.a.). W zarzutach dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazano również na naruszenie art.2, art.5, art.7, art.31, art.45 Konstytucji RP, poprzez naruszenie podstawowych zasad ustrojowych RP, co skutkowało uniemożliwieniem uzyskania przez spadkobiercę prawa do rekompensaty za każdą z części nieruchomości pozostawionych poza granicami Polski, w szczególności w świetle orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego (TK z 08.11.1989 K 7/89 Nr 1poz.8, SN uzasadnienie wyroku z 10.10.2003r.
II CK 36/02) oraz wyroku Trybunału Praw Człowiek w Strasburgu z dnia 22 czerwca 2004r. w sprawie Broniowski. Powołany w zarzutach wyrok Sąd Najwyższego z dnia 10.10.2003 r. dotyczył problematyki art.418 k.c., którego po utracie mocy wiążącej na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r., nie można stosować do oceny skutków zdarzeń cywilnoprawnych, które miały miejsce od chwili jego wejścia w życie do chwili utraty mocy obowiązującej. Natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jakiegokolwiek odniesienia się do tego powołanego w zarzutach wyroku SN, co sprawia, że odniesienie się do tego zarzutu jest niemożliwe, a w konsekwencji zarzut ten jest bezzasadny.
Z kolei w powołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 08.11.1989 K 7/89 Trybunał orzekł, że przepisy art. 10 zdanie pierwsze w związku z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 lutego 1989 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz. U. Nr 10, poz.
53) w części zmieniającej art. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 268) są niezgodne z art. 8 ust. 1 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej; Mając na uwadze, treść powołanego w zarzutach wyroku Trybunału Konstytucyjnego, oraz brak jakiegokolwiek odniesienia się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do powołanego wyroku, ustosunkowanie się do tego zarzutu jest niemożliwe. Jeśli zaś chodzi o powołany w zarzutach wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie Broniowski, to należy się zgodzić z poglądem zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że celem ustawy zabużańskiej było ułatwienie dochodzenia roszczeń zaburzańskich, nie można jednak niedostrzegać, że ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. wprowadziła w art.5 ust.1 zasadę, że potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r., Tym samym zainteresowane strony dysponowały ponad trzyletnim okresem na złożenie stosownego wniosku, właśnie dlatego, że zebranie materiału dowodowego było utrudnione. Natomiast w niniejszej sprawie pierwszy wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty skarżący złożył w dniu 19 grudnia 2008 r. i wniosek ten został uwzględniony, zaś wniosek w przedmiotowej sprawie dotyczący nieruchomości leśnej "[...]" złożony został dopiero w dniu 13 października 2009r..
W zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazano na art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw z art.138 k.p.a., art.104 § 1 i § 2 k.p.a, art.107 § 3 k.p.a., a także art.6 k.p.a, art.7 k.p.a. i art.8 k.p.a art.77 i art.80 k.p.a. podnosząc, że Sąd nie rozpoznał istoty sprawy, którym jest fakt, że rewir leśny "[...]" jako integralna część majątku ziemskiego "[...]" był objęty wnioskiem skarżącego złożonym w 2008 r. Powyższe zarzuty są niezasadne, albowiem Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie oceny zebranego materiału dowodowego i poczynionych ustaleń faktycznych. Sformułowany zarzut, że Sąd nie rozpoznał istoty sprawy, którym jest fakt, że rewir leśny "[...]" stanowi integralną część majątku ziemskiego "[...]" jest błędny i to co najmniej z kilku powodów. Przede wszystkim przypomnieć należy, że postanowieniem z dnia 15 października 2012 r. Wojewoda pozytywnie ocenił spełnienie ustawowych przesłanek, o których mowa w art.2, 3 art.5 ust.1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. odnośnie pozostawienia przez M. S. majątku "[...]", a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. znak [...] potwierdził na rzecz P. S. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. S. majątku "[...]".
Zaznaczyć należy, że w decyzji tej ustalono powierzchnię nieruchomości wchodzących w skład majątku "[...]" zgodnie z wnioskiem skarżącego, który podał, że Majątek "[...]" był dobrze zagospodarowanym majątkiem rolno-przemysłowym o powierzchni 350 ha gruntów ornych, posiadał stawy rybne o powierzchni 50 ha i ogród o powierzchni 10 ha. Decyzja z dnia [...] stycznia 2013r. o przyznaniu prawa do rekompensaty z tytułu pozostawionego majątku "[...]" nie była kwestionowana przez stronę, co oznacza, że strona akceptowała poczynione ustalenia faktyczne i prawne jako zgodne z jej wnioskiem.
Natomiast w obecnym postępowaniu dotyczącym nieruchomości leśnych stanowiących majątek "[...]" skarżący dąży do zakwestionowania ustaleń faktycznych i prawnych poczynionych w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] stycznia 2013 r., a to wskazuje, że zarzut ten jest niezasadny. Sformułowane zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są niezasadne, organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, a Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli w tym zakresie. Podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozważania dotyczące prawnego pojęcia nieruchomości (majątku ziemskiego) obowiązującego i funkcjonującego przed II wojną światową, jak również rozważania dotyczące zasad prowadzenia ksiąg gruntowych na obszarze obowiązywania kodeksu cywilnego niemieckiego, kodeksu cywilnego Napoleona, oraz austriackiego kodeksu cywilnego nie mają prawnego znaczenia w sprawie, a to dlatego, że prawo własności nieruchomości leśnych "[...]" nie jest i nie było przedmiotem sporu, zarówno organy jak i Sąd I instancji nie kwestionowały, że właścicielem była M. S., jako następca prawny W. S. Odmowa przyznania prawa do rekompensaty nastąpiła wyłącznie z powodu daty złożenia wniosku dotyczącego tych nieruchomości co nastąpiło w dniu 13 października 2009 r. a więc po terminie 31 grudnia 2008 r. Należy wyraźnie podkreślić, że postępowanie w sprawie rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej jest postępowaniem wnioskowym, co oznacza że to strona określa treść i zakres wniosku.
Organ jest powołany do badania jego zasadności w ramach swych kompetencji procesowych, skarżacy 19 grudnia 2008 r złożył wniosek dotyczący majatku “[...]", to skarżący określił między innymi charakter, wielkość, powierzchnię wchodzących w skład tego majatku nieruchomości, organ wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. potwierdzającą prawo do rekompensaty z tytułu majatku “[...]" orzekł zgodnie z zakresem wniosku, czyli wydaną decyzją rozstrzygnął sprawę co do jej istoty w całości. O tym, że decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. rozstrzygnięto o całości sprawy wskazuje nadto fakt, że decyzja ta stała się ostateczna. Dlatego też podnoszony w skardze zarzut, że decyzja ta rozstrzyga sprawę tylko w części jest niezasadny, a nadto dodatkowo potwierdza, że skarżacy zdaje sobie sprawę, że wniosek dotyczący nieruchomości leśnych “[...]" został zlożony po terminie, stąd też prezentowany pogląd, że nieruchomości leśne “[...]" stanowią cześć majątku “[...]", co pozostaje w sprzeczności zarówno z ustaleniami w sprawie jak i wcześnieszymi wnioskami i twierdzeniami samego skarżącego.
Należy zatem stwierdzić, że ostateczną granicą czasową, do której wnioski o potwierdzenie prawa do rekompesnaty mogły być składane, czy też skutecznie modyfikowane porzez wskazanie kolejnych nieruchomości, które nie były objęte pierwotnym wnioskiem jest ustalona przez ustawodawcę data 31 grudnia 2008 r. Dlatego też sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są niezasadne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administarcyjny działąjąc na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.