Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 września 2017 r. (sygn. akt II SAB/Lu 91/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zobowiązał Komendanta [...] w L. do załatwienia wniosku Związku Lekarzy [...] z dnia 2 października 2013 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie od punktu 1 do punktu 7 tego wniosku, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a ponadto stwierdził, że bezczynność Komendanta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
W piśmie z dnia 2 października 2013 r. Związek Lekarzy [...] zwrócił się do Komendanta [...] o udzielenie informacji, czy podczas zorganizowanej w Ł. tzw. "białej niedzieli" szpital:
- 1) zgłosił do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą miejsce udzielania świadczeń salę sportową Zespołu Szkół w Ł.;
- 2) zawarł umowę z Narodowym Funduszem Zdrowia na udzielanie jakichkolwiek świadczeń medycznych w tej sali;
- 3) czy, a jeśli tak, to kto opłacał (opłacił) udzielanie świadczeń zdrowotnych przez szpital;
- 4) jakimi pieczątkami nagłówkowymi i drukami posługiwali się lekarze i inny personel medyczny udzielający świadczeń;
- 5) czy personel udzielający świadczeń wykonywał je w ramach zawartej umowy ze szpitalem;
- 6) kto w przypadku wystąpienia błędu medycznego będzie ponosił odpowiedzialność cywilną za zaistniały fakt;
- 7) jak był zorganizowany odbiór wytworzonych odpadów medycznych i czy miejsce ich wytwarzania (sala sportowa) zostało wcześniej zgłoszone do odpowiednich urzędów, a jeśli tak, to wnioskodawca wniósł o przekazanie kserokopii wniosków do tych organów i ich decyzji;
- 8) czy były wypisywane recepty, a jeśli tak, to czy były to recepty refundowane przez NFZ i w ramach jakiej umowy, a także z jaką datą były wypisywane, jeśli nie, to czy pacjenci korzystali z porad, byli informowani o 100% odpłatności za leki;
- 9) czy były wystawiane skierowania do poradni specjalistycznych, a jeśli tak, to czy były to skierowania w ramach posiadanej i przez kogo umowy z NFZ i z jaka datą były wypisywane, jeśli zaś nie, to czy pacjenci, którzy korzystali z porad, byli informowani o 100 % odpłatności za skorzystanie z takiego skierowania.
Decyzją z dnia 17 kwietnia 2014 r. Komendant odmówił udzielenia żądanej informacji, argumentując, że jest ona informacją przetworzoną, a wnioskodawca, mimo wezwania, nie wykazał, aby za jej udostępnieniem przemawiał szczególnie istotny interes publiczny. Następnie decyzją z dnia 19 maja 2014 r. organ utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 6 listopada 2014 r. (sygn. akt II SA/Lu 579/14) uchylił wskazane wyżej decyzje. Zdaniem Sądu informacje objęte punktami 1-5 i 7 wniosku stanowią tzw. informację prostą, zaś informacja wymieniona w punkcie 6 nie stanowi informacji publicznej, gdyż dotyczy jedynie przypuszczeń, czy hipotetycznego, bliżej nieokreślonego zachowania podmiotu, do którego wniosek został skierowany. Za informację publiczną przetworzoną Sąd uznał jedynie te dane, które zostały wskazane w punktach 8 i 9 wniosku.
W związku z tym, że Związek Lekarzy [...] nie otrzymał żądanej informacji publicznej, wniósł skargę na bezczynność Komendanta, polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 2 października 2013 r. W uzasadnieniu strona skarżąca wyjaśniła, że organ w dniu 8 czerwca 2015 r. udzielił informacji dotyczącej odpowiedzi na pytania z punktów 8 i 9 wniosku z dnia 2 października 2015 r., pomijając pozostałe pytania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że w dniu 10 kwietnia 2015 r. wezwał skarżącego do wykazania, że żądanie udzielenia informacji zawartych w punkcie 8 i 9 wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia 15 kwietnia 2015 r. skarżący zmodyfikował wniosek z dnia 2 października 2013 r. poprzez ograniczenie żądania do punktu 8 i 9 wniosku i jednocześnie zmodyfikował treść tych pytań. Szpital w dniu 5 maja 2015 r. poinformował skarżącego, iż pomimo zmiany treści zadanych pytań z punktów 8 i 9 powinien wykazać istnienie szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji. W piśmie z dnia 19 maja 2015 r. skarżący wezwał Szpital do wykonania wyroku. Z uwagi na fakt, iż treść pisma skarżącego z dnia 19 maja 2015 r. budziła poważne wątpliwości interpretacyjne, Szpital pismem przesłanym w dniu 25 maja 2015 r. zażądał od skarżącego wyjaśnienia istniejących wątpliwości.
Wobec powyższego, w ocenie Komendanta Szpitala, mając na względzie oświadczenie woli skarżącego zawarte w piśmie z dnia 15 kwietnia 2015 r. ograniczające wniosek o udostępnienie informacji w zakresie punktu 8 i 9 tego wniosku, zarzut o nieudzieleniu informacji w pełnym zakresie jest nieuzasadniony.
Wspomnianym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uwzględnił skargę na bezczynność i zobowiązał organ do załatwienia wniosku Związku Lekarzy [...] z dnia 2 października 2013 r. w zakresie od punktu 1 do punktu 7. W ocenie Sądu I instancji bezczynność w rozpoznawanej sprawie nosiła znamiona rażącego naruszenia prawa.
Sąd I instancji stwierdził, że w dniu 8 czerwca 2015 r. Szpital udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w punkach 8 i 9 wniosku strony skarżącej z dnia 2 października 2013 r., uznając, że w pozostałym zakresie cofnął on wniosek pismem z dnia 15 kwietnia 2015 r.
Zdaniem WSA w Lublinie, który przeanalizował treść pisma skarżącego z dnia 15 kwietnia 2015 r. oraz pozostałą korespondencję między stronami, znajdującą się w aktach administracyjnych, wolą skarżącego nie było ograniczenie wniosku jedynie do punktów 8 i 9. W kolejnym piśmie z dnia 1 czerwca 2015 r. strona skarżąca wyjaśniła, że pierwotny wniosek został zmieniony jedynie tak, aby na pytania z punktów 8 i 9 można było udzielić odpowiedzi "tak" lub "nie". W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że Komendant Szpitala pozostaje w bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 2 października 2013 r., albowiem wniosku tego nie rozpoznał w całości.
WSA w Lublinie stwierdził ponadto, że bezczynność Komendanta Szpitala miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wydając orzeczenie w tym zakresie Sąd I instancji miał na uwadze przede wszystkim fakt jedynie częściowego rozpoznania wniosku, a nadto okoliczność, iż Komendant Szpitala udostępnił stronie skarżącej informację publiczną odnoszącą się do części żądanych przez nią informacji dopiero po upływie ponad roku od momentu złożenia wniosku.
Skargę kasacyjną od opisanego wyroku złożył Komendant [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- 1. art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej także jako: p.p.s.a.) poprzez błędne zastosowanie, w sytuacji gdy Komendant [...] podjął we właściwym terminie czynności i udzielił informacji publicznej zgodnie z wnioskiem strony skarżącej,
- 2. art. 149 § 1 zdanie 2 p.p.s.a. (obecnie art. 149 § 1a p.p.s.a.), poprzez niewłaściwe jego zastosowanie oraz interpretację, przejawiające się w stwierdzeniu bezczynności Komendanta [...], a także przyjęciu, że w niniejszej sprawie bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, w sytuacji gdy została udzielona informacja publiczna stronie skarżącej zgodnie z jej wnioskiem,
- 3. art. 168, 170 p.p.s.a. poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że orzeczenie w sprawie II SA/Lu 579/14 z dnia 6 listopada 2014 r. WSA w Lublinie jest orzeczeniem prawomocnym, a tym samym błędnym przyjęciu, że orzeczenie to wiąże strony i sąd, który je wydał, a także inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, inne osoby. Natomiast w rzeczywistości Szpitalowi nie został doręczony odpis wyroku z uzasadnieniem, które to doręczenie umożliwia wniesienie skargi kasacyjnej oraz rozpoczyna bieg terminu do stwierdzenia prawomocności orzeczenia,
- 4. z zastrzeżeniem punktu 3 niniejszej skargi — naruszenie art. 170 p.p.s.a. polegające na zobowiązaniu Komendanta [...] do udzielenia informacji publicznej w zakresie od punktu 1 do punktu 7 wniosku, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Lu 579/14, stwierdził, że żądane informacje w zakresie punktu 6 nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej,
- 5. art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. poprzez pozbawienie strony możliwości obrony swych praw, przejawiające się nieuwzględnieniem okoliczności braku doręczenia nieprawomocnego orzeczenia z uzasadnieniem w sprawie sygn. akt II SA/Lu 579/14,
- 6. art. 10 § 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej także jako: u.d.i.p.), poprzez błędne przyjęcie, że wniosek skarżącego nie został rozpoznany w pełnym zakresie oraz przyjęciu, że wniosek skarżącego został sformułowany w sposób jasny, precyzyjny, określający w sposób jednoznaczny zakres żądanych informacji,
- 7. art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez błędne przyjęcie, że Komendant [...] nie udzielił informacji stanowiących informację publiczną w ustawowym terminie oraz że skarżący nie zmodyfikował wniosku poprzez jego ograniczenie do punktu 8 i 9.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor na wstępie podkreślił, że Szpitalowi nie został doręczony wyrok wraz z uzasadnieniem w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 579/14 z dnia 6 listopada 2014 r., tym samym uniemożliwiając stronie wniesienie ewentualnej skargi kasacyjnej oraz obliczenie terminu daty uprawomocnienia się orzeczenia.
Skarżący kasacyjnie wskazał, że mimo istotnych wątpliwości odnośnie do treści złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a także niezależnie od braku doręczenia nieprawomocnego wyroku we wspomnianej sprawie, Szpital udzielił informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, w taki sposób, jak został on zrozumiany. Szpital z chwilą otrzymania wyroku z klauzulą wykonalności (pomimo braku podstaw do jej wydania) podjął, w terminie 14 dni działania w celu udzielenia informacji publicznej. Wątpliwości dotyczące zakresu żądanych informacji, powstałe na skutek niejasnego i nieprecyzyjnego sformułowania wniosku przez wnioskodawcę, nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść Szpitala. Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie minimalne wymogi wniosku zgłoszonego w trybie ar. 10 ust. 1 u.d.i.p. obejmują precyzyjne określenie jego przedmiotu.
Biorąc pod uwagę treść pisma wnioskodawcy z dnia 15 kwietnia 2015 r. oraz 1 czerwca 2015 r., stanowisko Sądu I instancji nie jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, gdyż nie wynika z nich, że intencją strony była wyłącznie modyfikacja wniosku w zakresie punktów 8 i 9.
Autor skargi kasacyjnej zaznaczył, że Komendant Szpitala nie pozostawał w bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Za rażące naruszenie przepisów prawa można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również nieuzasadnione rodzajem sprawy długotrwałe prowadzenie postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu. Stwierdzenie czy bezczynność organu miała charakter rażący, stanowić musi wynik oceny sądowej, nawiązującej do okoliczności sprawy. Natomiast okoliczności niniejszej sprawy nie pozwalają na tego typu stwierdzenie, gdyż Szpital udzielił informacji w pełnym zakresie zgodnie z wnioskiem strony skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie występuje jednak żadna z wad, która stanowiłaby o nieważności postępowania sądowego prowadzonego przez WSA w Lublinie.
Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż weryfikacja prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego, dokonanej przez Sąd I instancji, jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jednakże w niniejszej sprawie z zestawienia zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej oraz z treści jej uzasadnienia wynika, że sformułowane w środku odwoławczym zarzuty powinny być rozpoznane łącznie. Zmierzają one bowiem do wykazania trzech zasadniczych kwestii, które w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną stanowią podstawę wadliwości zaskarżonego wyroku.
Po pierwsze, zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż w ustawowym terminie załatwił wniosek Związku Lekarzy [...]. Modyfikacja wniosku przez Związek, wbrew stanowisku przyjętemu przez Sąd I instancji, spowodowała nie tylko ograniczenie zakresu żądania opisanego w punktach 8-9 wniosku, ale również jego cofnięcie w części objętej punktami 1-7.
Zarzucając Sądowi I instancji niezgodne z prawem przyjęcie, że w sprawie doszło do bezczynności wnoszący skargę kasacyjną wskazał na naruszenie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., art. 149 § 1a p.p.s.a. oraz art. 10 ust.1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w punkcie 4a. Artykuł 3 p.p.s.a. jest przepisem wyznaczającym zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. W przepisie tym określono właściwość rzeczową sądów administracyjnych i przewidziano w ramach kontroli stosowanie ustawowych środków. O naruszeniu przepisów art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. można mówić tylko wtedy, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie uchybił temu przepisowi, albowiem nie odrzucił skargi, a wydał wyrok, merytorycznie oceniając czy wniosek o udzielenie informacji publicznej został rozpoznany w ustawowym terminie. Tym samym nie naruszył swojej właściwości określonej w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie naruszył także art. 149 § 1a p.p.s.a stwierdzając, że bezczynność w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy podzielić stanowisko wyrażone w tym zakresie w zaskarżonym wyroku, że podmiot zobowiązany mimo upływu roku nie załatwił wniosku o udostępnienie informacji publicznej, złożonego przez skarżący Związek Lekarzy, w sposób przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wskazać należy ponadto, że wytyczne, w jaki sposób należy załatwić wniosek zostały organowi przedstawione w uzasadnieniu wyroku WSA w Lublinie z dnia 6 listopada 2014 r. (sygn. akt II SA/Lu 579/14). Brak realizacji wniosku zgodnie z wytycznymi wojewódzkiego sądu administracyjnego można również zakwalifikować w tej konkretnej sprawie, jako rażące naruszenie prawa.
Za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej tj. art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 tej ustawy. Naruszenia wymienionych przepisów autor skargi kasacyjnej dopatruje się w uznaniu przez Sąd I instancji, że wniosek Związku Lekarzy nie został zrealizowany w całości, mimo jego precyzyjnego sformułowania. Strona skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że wniosek został przez wnioskodawcę zmodyfikowany w trakcie postępowania w ten sposób, że ograniczono go wyłącznie do żądania informacji określonych w punktach 8-9. W tym zakresie odpowiedź została udzielona w terminie. Brak zaś odpowiedzi na pytania objęte punktami 1-7 wynikał z cofnięcia wniosku w tym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wbrew stanowisku strony wnoszącej skargę kasacyjną, korespondencja wnioskodawcy stanowiąca reakcję na wezwanie organu z dnia 10 kwietnia 2015 r. do wykazania istnienia po stronie wnioskodawcy przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, w sposób bezsprzeczny wskazuje, że ograniczenie wniosku dotyczyło wyłącznie punktów 8-9. Pisma wnioskodawcy nie zawierają natomiast oświadczenia o cofnięciu wniosku w pozostałym zakresie tj. w części dotyczącej punktów 1-7 wniosku. Należy zwrócić uwagę, że pełnomocnik Związku Lekarzy w piśmie z dnia 15 kwietnia 2015 r. oświadczył, że ogranicza "w części (...) tj. w zakresie punktów 8 i 9 wniosek z dnia 2 października 2013 r.", a w dalszej części przedstawił pytania objęte tymi punktami w zmodyfikowanej wersji (k. 10 akt administracyjnych). Już z tego pisma jasno wynika, że intencją wnioskodawcy było takie sformułowanie wniosku, aby odpowiedź na pytania określone w punktach 8 i 9 była możliwa bez konieczności przetwarzania informacji publicznej.
Nie było zaś jego wolą cofnięcie wniosku w zakresie punktów 1-7. Dodatkowo w piśmie z dnia 19 maja 2015 r. pełnomocnik wnioskodawcy wezwał organ do wykonania wyroku WSA w Lublinie z dnia 6 listopada 2014 r. poprzez realizację wniosku o udostępnienie informacji publicznej "oraz odpowiedzi na pytania z punktów 8 i 9 w formie po ich ograniczeniu" (k. 7 akt administracyjnych). Użycie przez wnioskodawcę słowa "oraz" w oczywisty sposób oznacza, że nie mogło być jego intencją cofnięcie wniosku w zakresie punktów 1-7. Stąd też za pozbawione usprawiedliwionych podstaw należy uznać stanowisko organu, że wniosek był nieprecyzyjny. Nie znajduje również uzasadnienia teza, że odpowiedź na zmodyfikowane pytania 8 i 9 można było uznać za załatwienie wniosku Związku Lekarzy z dnia 2 października 2013 r. w całości.
Po drugie, wnoszący skargę kasacyjną wskazał na naruszenie przez Sąd I instancji art. 168 i art. 170 p.p.s.a. poprzez niedoręczenie Szpitalowi [...] odpisu wyroku WSA w Lublinie z dnia 6 listopada 2014 r. (sygn. akt II SA/Lu 579/14), co oznacza, że wyrok ten nie stał się prawomocny. Tymczasem termin do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej rozpoczyna swój bieg od momentu doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozważania skarżącego kasacyjnie organu w ramach opisanych wyżej zarzutów nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Powołane przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowią o prawomocności orzeczeń sądów administracyjnych oraz o związaniu ustaleniami prawomocnego orzeczenia. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że organowi doręczono odpis wyroku WSA w Lublinie z dnia 6 listopada 2014 r. ze stwierdzeniem jego prawomocności oraz aktami sprawy. Organ podjął również działania zmierzające do wykonania wyroku uchylającego jego decyzje o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Podnoszenie na obecnym etapie postępowania kwestii nieprawomocności wspomnianego orzeczenia, jak też zarzutu pozbawienia możliwości obrony swoich praw, nie może być skuteczne.
Należy zwrócić uwagę, że w przypadku braku doręczenia przez sąd odpisu nieprawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem stronie w ramach postępowania, w którym zostało wydane orzeczenie, przysługują określone środki prawne. Ponadto należy zwrócić uwagę, że organowi został doręczony odpis wyroku wraz z uzasadnieniem. Niezależnie od terminu jego doręczenia, jak też opatrzenia tego wyroku postanowieniem o stwierdzeniu jego prawomocności, organ nie podjął żadnej próby wniesienia skargi kasacyjnej. Wobec powyższego sformułowanie zarzutu naruszenia art. 168 i art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do wyroku wydanego w sprawie skargi na decyzję dopiero na etapie skargi kasacyjnej od wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność nie może odnieść oczekiwanego skutku.
Wobec powyższego na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem nieważność postępowania zachodzi, gdy strona została pozbawiona możności obrony swych praw. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się tej przesłanki powodującej nieważność postępowania. Powołane przez skarżącego kasacyjnie argumenty świadczące o pozbawieniu możliwości zaskarżenia wyroku dotyczą innego postępowania, oznaczonego w WSA w Lublinie sygnaturą akt II SA/Lu 579/14.
Po trzecie, odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 170 p.p.s.a. poprzez zobowiązanie Komendanta Szpitala do realizacji również punktu 6 wniosku, w sytuacji gdy Sąd I instancji stwierdził, że informacje nim objęte nie stanowią informacji publicznej, należy zwrócić uwagę, że WSA w Lublinie wyrokiem z dnia 6 listopada 2014 r. uchylił zaskarżone decyzje w całości i nakazał rozpoznanie wniosku Związku Lekarzy ponowne, zgodnie z wytycznymi przedstawionymi w uzasadnieniu orzeczenia. Rację ma strona skarżąca kasacyjnie, że Sąd I instancji przesądził, że odpowiedź na pytanie "kto w przypadku wystąpienia błędu medycznego będzie ponosił odpowiedzialność cywilną za zaistniały fakt" nie stanowi informacji publicznej. Nie oznacza to jednak, że w przypadku żądania udzielenia informacji, która nie ma charakteru informacji publicznej, podmiot obowiązany nie musi podejmować żadnych działań.
W takiej bowiem sytuacji organ powinien w piśmie poinformować wnioskodawcę, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stąd też Sąd I instancji nie naruszył art. 170 p.p.s.a. także w formie opisanej w przywołanym zarzucie.
W konkluzji należy uznać, że Sąd I instancji zasadnie stwierdził bezczynność Dyrektora Szpitala, a w konsekwencji zobowiązał ten organ do realizacji wniosku Związku Lekarzy z dnia 2 października 2013 r. o udzielenie informacji publicznej w zakresie od punktu 1 do punktu 7 tego wniosku.
Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).