Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SAB/Gl 16/11, oddalił skargę Z. D. na bezczynność Wójta Gminy Mykanów w przedmiocie informacji publicznej.
Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Z. D. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy Mykanów w przedmiocie udzielenia informacji publicznej związanej z wnioskiem strony z dnia 10 listopada 2010 r. oraz żądaniem usunięcia naruszenia prawa z dnia 17 grudnia 2010 r., dotyczącym informacji w zakresie wszystkich zmian w planach miejscowych gminy Mykanów i zmiany warunków zabudowy dla nieruchomości sołectwa Mykanów po 31 grudnia 2004 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie Wójta do niezwłocznego udostępnienia wnioskowanych informacji oraz o ukaranie organu grzywną za zlekceważenie wniosków strony o udostępnienie informacji. W uzasadnieniu wskazał, iż otrzymał pismo organu z dnia 3 stycznia 2011 r., lecz w treści tego pisma nie zamieszczono informacji dotyczących wydanych decyzji o zmianie warunków zabudowy dla nieruchomości sołectwa Mykanów.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Mykanów wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę podniósł w uzasadnieniu wyroku, że w przedmiotowej sprawie wniosek o udzielenie wskazanych informacji skarżący złożył w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Ustawa ta w sposób kompleksowy reguluje kwestie dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.
Zdaniem Sądu I instancji wniosek skarżącego z dnia 10 listopada 2010 r. został przez Wójta Gminy rozpoznany bowiem organ ten pismem z dnia 3 stycznia 2011 r. udzielił mu odpowiedzi wskazując na dane wszelkich uchwał wprowadzających zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego po 2006 r., a więc po dacie, w której zostały uchwalone miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego dla 12 jednostek planistycznych gminy Mykanów. Organ wyjaśnił również skarżącemu, że informacje związane ze wskazanymi uchwałami są ogólnodostępne bowiem są one publikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego. Wprawdzie Wójt błędnie wskazał, że odpowiada na pismo skarżącego z dnia 17 grudnia 2010 r., lecz odpowiedź w istocie dotyczyła wniosku uprzedniego, kierowane go do Wójta, o czym świadczy sama treść odpowiedzi. Wójt nie był adresatem kolejnego wniosku, nie był zatem kompetentnym organem do jego rozpoznania. Wynika z tego, że wnioskowane informacje zostały skarżącemu udzielone przez organ będący ich dysponentem.
Z. D. w skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia wniósł o jego uchylenie i przyznanie kosztów świadczonej przez pełnomocnika pomocy prawnej, które to koszty nie zostały opłacone w całości.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 143 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej zwana "p.p.s.a."), zgodnie z którym, jeżeli którykolwiek z sędziów nie może podpisać uzasadnienia jego podpisu nie zamieszcza się, lecz wskazuje na przyczynę braku podpisu.
Zdaniem skarżącego zaskarżony wyrok został podpisany przez jednego z orzekających sędziów w zastępstwie za Sędziego WSA Stanisława Niteckiego, o czym świadczy dopisek nad podpisem "za przebywającego na urlopie Sędziego WSA St. Niteckiego".
Podpisanie uzasadnienia "w zastępstwie" oznacza niedopuszczalny zabieg mający znaczenie tylko "techniczne", lecz stanowiący w istocie uzurpację do wyrażenia poglądu sędziego, który z obiektywnych przyczyn nie może podpisać uzasadnienia. Waga uzasadnienia wyroku powoduje, że uchybienie to należy uznać za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego przystąpiono do zbadania podstawy kasacyjnej.
W skardze kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia przepisu art. 143 p.p.s.a., który należało uznać za nieuzasadniony.
Zgodnie z wymienionym przepisem, uzasadnienie wyroku podpisują sędziowie, którzy brali udział w jego wydaniu. Jeżeli którykolwiek z sędziów nie może podpisać uzasadnienia przewodniczący lub inny sędzia składu orzekającego zaznacza na wyroku przyczynę braku podpisu.
Według natomiast art. 137 § 4 p.p.s.a., sentencję wyroku podpisuje cały skład sądu. Z powyższej regulacji wynika, że zasadą jest, iż w sprawie rozstrzyganej w składzie trzech sędziów uzasadnienie wyroku podpisują wszyscy sędziowie, którzy brali udział w jego wydaniu. Jeżeli zachodzi niemożność podpisania uzasadnienia przez któregokolwiek z trzyosobowego składu orzekającego, to uprawniony sędzia zaznacza na wyroku przyczynę braku podpisu. W takim przypadku uzasadnienie wyroku istnieje pomimo braku podpisu. Dopiero niemożność podpisania uzasadnienia przez wszystkich sędziów, którzy brali udział w wydaniu wyroku sprawia, że uzasadnienie w sensie prawnym nie istnieje.
W rozpatrywanej sprawie sentencja wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2011 r. (sygn. akt IV SAB/GL 16/11) podpisana została przez trzyosobowy skład sądzący.
Następnie uzasadnienie wyroku podpisane zostało przez dwóch sędziów ze składu orzekającego, przy czym jeden z sędziów podpisał się dodatkowo pod adnotacją: "za przebywającego na urlopie sędziego WSA St. Niteckiego". Wobec powyższego należało przyjąć, że wprawdzie sposób w jaki zaznaczono na wyroku przyczynę braku podpisu nie odpowiada literalnie dyspozycji art. 143 p.p.s.a., ale nie oznacza to, że doszło do naruszenia tego przepisu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Niewątpliwie w myśl wymienionego przepisu właściwe byłoby użycie formuły stwierdzającej przyczynę braku podpisu oznaczonego sędziego, który brał udział w wydaniu wyroku, a nie mógł podpisać uzasadnienia.
Wskazać jednak należy, że niezależnie od użytego sformułowania istotne jest to, że z wymienionej adnotacji wynika konkretna przyczyna niezłożenia podpisu przez jednego z sędziów, który brał udział w wydaniu wyroku oraz, że stwierdzone to zostało przez przewodniczącego lub innego sędziego ze składu orzekającego.
Nie można więc w analizowanej sytuacji twierdzić, jak to czyni autor skargi kasacyjnej, że wyrok został podpisany przez jednego z orzekających w sprawie sędziów "w zastępstwie" sędziego przebywającego na urlopie.
Wskazać w tym miejscu należy, że na tle identycznego unormowania zawartego w art. 330 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy stwierdził, że niepodpisanie uzasadnienia wyroku przez jednego z sędziów z powodu korzystania przez niego z urlopu mieści się w ogólnej hipotezie art. 330 § 1 k.p.a. dopuszczającego odstępstwo od zasady wymagającej podpisania uzasadnienia wyroku przez wszystkich sędziów (wyrok SN z 23 marca 2005 r., I CK 621/04).
Ze względów wyżej przedstawionych skarga kasacyjna, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. Odnosząc się do wniosku w przedmiocie przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy należy zauważyć, że w myśl art. 258 § 2 pkt 8 postanowienie w tym przedmiocie wydaje referendarz sądowy, co skutkuje tym, iż wniosek powinien być skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.