Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 4 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1453/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W. S. i C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] września 2019 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.
W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżących do Sądu I instancji zarzucił naruszenie:
- - przepisów prawa materialnego, tj. art. 31 ust. 4 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 58 § 2 kc przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, i uznanie że ugoda z 8 lutego 2019 r. jest ważna i skuteczna pomimo, że została zawarta z naruszeniem zasad współżycia społecznego,
- - przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 105 § 1 kpa przez jego zastosowanie i uznanie, że postępowanie rozgraniczeniowe stało się bezprzedmiotowe ze względu na zawarcie ugody z 8 lutego 2019 r., która zdaniem skarżących jest nieważna.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania R. L. wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty mające przemawiać za niezasadnością zarzutów kasacyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm. - dalej ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
Zgodnie z art. 31 ust. 4 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2019 r. poz. 725, ze zm.), w razie sporu co do przebiegu linii granicznych, geodeta nakłania strony do zawarcia ugody. Ugoda zawarta przed geodetą posiada moc ugody sądowej.
W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie twierdzą, że podpisany przez nich akt ugody z 8 lutego 2019 r. jest nieważny w rozumieniu art. 58 § 2 kc, tj. ze względu na jego sprzeczność z zasadami współżycia społecznego.
Akt ugody rozgraniczeniowej z 8 lutego 2019 r. został podpisany nie tylko przez skarżących kasacyjnie, ale także przez R. L. - drugą stronę sporu granicznego. Ze względu więc na to, że akt ten ma moc ugody sądowej, zarzut nieważności tego aktu w rozumieniu art. 58 § 2 kc nie podlega ocenie organu administracji i sądu administracyjnego, lecz ocenie sądu cywilnego.
Z akt nie wynika, aby skarżący kasacyjnie wytoczyli stosowne powództwo w tym zakresie, dlatego prawidłowo Sąd I instancji ocenił rozstrzygnięcia organów administracji o braku podstaw do kontynuowania administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego ze względu zaistniały w sprawie akt ugody rozgraniczeniowej ze skutkami prawnymi ugody sądowej. W konsekwencji tego oba zarzuty kasacyjne nie mogły być uwzględnione.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.