Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 5 września 2019 r., sygn. akt I OSK 1885/17

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 800/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę B. P. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

B. P. wystąpił do Starosty Krakowskiego z wnioskiem z dnia 28 grudnia 2010 r. o "sprostowanie danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] w przedmiocie działki ewidencyjnej nr [...] oraz działek sąsiednich". Równocześnie skarżący wystąpił do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego o "sprostowanie nieprawidłowości spraw administracyjnych w związku z przejściem na nową ewidencję", które miało polegać na rozdzieleniu nieruchomości o odmiennym stanie prawnym połączonych w działce ewidencyjnej nr [...] o pow. [...]ha położonej w obrębie [...] gmina Krzeszowice. Organ ten przekazał wniosek skarżącego do Starosty Krakowskiego, ze wskazaniem, że wniosek stanowi domaganie się usunięcia błędnych wpisów w bazie danych ewidencyjnych w trybie aktualizacji operatu ewidencyjnego.

Starosta Krakowski pierwotnie poinformował strony postępowania o wszczęciu postępowania z wniosku skarżącego (pismem z dnia 12 grudnia 2011 r.), a następnie zlecił jednostce wykonawstwa geodezyjnego sporządzenie dokumentacji geodezyjnej, mającej na celu wyeliminowanie błędu w operacie ewidencyjnym.

W dniu 16 lipca 2015 r. organ przyjął do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego "Operat Techniczny - regulacja stanu prawnego działki [...]" nr [...], którego wykonawcą było "P.".

Następnie pismami z dnia: 5 sierpnia 2015 r. oraz z 25 sierpnia 2015 r., Starosta Krakowski zawiadomił zainteresowane strony, że zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków dla obrębu [...] gmina Krzeszowice zmiany wynikającej z operatu pomiarowego nr [...] wykonanego przez geodetę uprawnionego mgr inż. J. K., polegającej na rozdzieleniu połączonych w działce nr [...] nieruchomości o odmiennym stanie prawnym.

Postępowanie to zakończyło się wydaniem w dniu [...] listopada 2015 r. decyzji nr [...], w której Starosta Krakowski, działając z urzędu orzekł o:

1. 1) aktualizacji danych ewidencyjnych objętych operatem ewidencyjnym dla obrębu [...] gmina Krzeszowice polegającej na rozdzieleniu połączonych w działce nr [...] nieruchomości o odmiennym stanie prawnym:
2. - nowo wydzielona działka nr [...] o pow. [...]ha w tym: [...] odpowiada parceli l. kat. [...], objętej wykazem hipotecznym Lwh [...] gm. kat. [...] (wykaz zniszczony) - właściciel B. P. s. J. i W. na podstawie umowy sprzedaży z dnia 25 listopada 1959 r. Rep. A. [...];
3. - nowo wydzielona działka nr [...] o pow. [...]ha w tym: [...] - odpowiada parcelom gr.
4. 1. kat. [...] i 1. kat. [...], które winny być objęte księgą wieczystą [...] (w księdze wieczystej są ujawnione parcele budowlane o tych samych numerach) - właściciel J. P. s. W. i A. Na podstawie postanowienia Sądu Powiatowego w Chrzanowie, Wydział I Cywilny z dnia 28 sierpnia 1969 r. sygn. akt I Ns 753/69 spadek po J. P. nabyli: wdowa W. P. oraz dzieci B. P., M. P., M. K. po 1/4 części. Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie, Wydział I Cywilny z dnia 4 sierpnia 2000 r. sygn. akt I Ns 184/00/K spadek po zmarłej W. P. nabyli: M. K., M. Ś. i B. P. po 1/3 cz. każdy. M. Ś. zmarła. Na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 13 sierpnia 2010 r. Rep Nr [...] spadek po M. Ś. nabyli: syn Z. Ś. oraz córka B. J. po 1/2 części;
5. - nowo wydzielona działka nr [...] o pow. [...]ha w tym: [...] - odpowiada parcelom: pb [...] i pgr. l. kat. [...] objętym księgą wieczystą [...] - współwłasność w udziale po 1/2 części: M. K. c. J. i W. oraz B. P. s. J. i W.;
6. 2) o ujawnieniu w części kartograficznej i opisowej operatu ewidencji gruntów obrębu [...] gmina Krzeszowice, zmiany przebiegu granic bez zmiany powierzchni i oznaczenia: działki nr [...] objętej księgą wieczystą [...], działki nr [...] i nr [...] o nieuregulowanym stanie prawnym;
7. 3) o ujawnieniu w bazie danych ewidencyjnych informacji o spornej granicy pomiędzy działkami nr [...] objętej księgą wieczystą [...] stanowiącej własność G. Sp. z o.o. w K. a działką nr [...] wydzieloną z działki nr [...] stanowiącej własność M. K. c J. i W. w udziale 1/2 cz. oraz B. P. s. J. i W. w udziale 1/2 cz.;
8. - na podstawie operatu pomiarowego z dnia 16 lipca 2015 r. nr [...] sporządzonego przez geodetę uprawnionego mgr inż. J. K. Skarżący odwołał się od ww. decyzji.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że dokumentacja geodezyjna przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 16 lipca 2015 r. za nr [...] może stanowić podstawę aktualizacji operatu ewidencyjnego obrębu [...] gmina Krzeszowice w zakresie wnioskowanym przez skarżącego. Nowopowstałe działki ewidencyjne o nr: [...], [...], [...]obejmują obszar jednorodny prawnie, co spełnia wymagania określone w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542 ze zm.). Przebieg granic nowych działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...] został pozyskany w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych poprzedzonych ustaleniem przebiegu granic (§ 37 - § 39 rozporządzenia). Pole powierzchni ww. działek ewidencyjnych zostało obliczone zgodnie z § 62 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Organ wskazał, że zmiana stanu prawnego nowych działek ewidencyjnych może nastąpić wyłącznie w drodze umownego bądź sądowego podziału spadku. Organy administracyjne nie mogą zmienić stanu prawnego ujawnionego w księgach wieczystych bądź innych dokumentach określających stan prawny nieruchomości.

B. P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podkreślił, że postępowanie trwa kilka lat i przedstawił szczegółowo harmonogram starań przed Starostą Krakowskim o usunięcie niezgodności w operacie ewidencji gruntów i budynków. Zaznaczył, że wnioskował jedynie o sprostowanie rejestru gruntów a nie o rozdzielenia działek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę wskazał, że organy zasadnie stwierdziły, że sporządzony operat może stanowić podstawę do dokonania aktualizacji. Skoro z powyższej dokumentacji wynika, że w skład działek nr: [...], [...] i [...] weszły trzy odrębne nieruchomości odpowiadające parcelom gruntowym nr: [...], [...], [...], [...] oraz [...] należących do różnych osób (parcela l. kat. [...], objęta zniszczonym wykazem hipotecznym Lwh [...] własności skarżącego, parcele gruntowe l. kat [...] i [...], jak wynika z dokumentacji nabyli: skarżący, Z. Ś., B. J., M. K. w częściach ułamkowych, natomiast parcele gruntowe l. kat [...] i [...] należą do skarżącego i M. K. po 1/2 części), a stało się to podczas zakładania ewidencji, to rzeczywiście m.in. działka nr [...] była niejednorodna prawnie i nie spełniała definicji działki ewidencyjnej, wskazanej w § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Jednorodność pod względem prawnym obszaru stanowiącego działkę ewidencyjną oznacza, że obszar ten stanowi przedmiot prawa własności tej samej osoby lub współwłasności tych samych osób. Obszar gruntu nie stanowiący przedmiotu własności jednego właściciela lub kilku współwłaścicieli, jako niespełniający warunku jednorodności prawnej, nie może zatem stanowić działki ewidencyjnej w rozumieniu § 9 ust. 1 rozporządzenia. Pojedyncza działka ewidencyjna może stanowić odrębną nieruchomość jedynie w przypadku, gdy założona zostanie dla niej księga wieczysta. W innych przypadkach stanowi część nieruchomości, która może się składać z wielu działek ewidencyjnych posiadających numer geodezyjny, określoną powierzchnię czy oznaczenie klas i użytków gruntowych (art. 1, art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, Dz. U. z 2016 r., poz. 790).

Sąd stwierdził, że stan, w którym w ewidencji gruntów wykazane są jako jedna działka ewidencyjna obszary niejednorodne pod względem prawnym, jako naruszający regułę wynikającą ze wskazanego § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, musi być wyeliminowany w drodze aktualizacji operatu, tj. poprzez wprowadzenie zmiany polegającej na wyodrębnieniu obszarów jednorodnych pod względem prawnym, które stanowić będą samodzielne, odrębne działki ewidencyjne, i to bez względu na to, czy skarżący o to wnosił, czy też nie wnosił. W takim stanie rzeczy koniecznym stało się utworzenie poprzez ustalenie w terenie granic trzech nowych działek: nr [...] – odpowiadającą parceli gruntowej nr [...], [...] – odpowiadającej parcelom gruntowym [...] i [...] oraz działkę nr [...] odpowiadającej parcelom gruntowym nr [...] i [...], tak, by wymogi § 9 ust. 1 rozporządzenia zostały spełnione.

Podjęte zatem w tym zakresie przez uprawnionego geodetę czynności określone w dokumentacji "Operat Techniczny – regulacja stanu prawnego działki [...]", przyjętej do zasobu, zostały zdaniem Sądu prawidłowo przez organy ocenione. Działkę nr [...] wykreślono bowiem z ewidencji, tworząc trzy odrębne działki ewidencyjne nr: [...], [...], [...], gdyż każda z nich poprzez tego rodzaju działanie stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych, jak to stanowi przywoływany już kilkakrotnie § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

W ocenie Sądu rację mają też orzekające organy, że przebieg granic nowych działek ewidencyjnych nr: [...], [...] i [...]został pozyskany w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych, poprzedzonych ustaleniem przebiegu granic na gruncie w zgodzie z postanowieniami § 37 do 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a pole powierzchni tych działek zostało obliczone w zgodzie z § 62 tego rozporządzenia. Zgodnie bowiem z treścią § 36 rozporządzenia, co do zasady, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do ewidencji państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: 1) w postępowaniu rozgraniczeniowym, 2) w celu podziału nieruchomości, 3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów, 4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości, 5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego a następnie wykorzystanej do wydawania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej, 6) przy zakładaniu na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków, 7) przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji, 8) w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych.

Sąd podkreślił, że wyjątkiem od powyższego jest rozwiązanie wskazane w § 37, § 38 oraz § 39 rozporządzenia. W sytuacji więc, gdy nie ma dokumentacji, wymienionej w § 36 rozporządzenia lub gdy dane w niej zawarte są niewiarygodne, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, można pozyskiwać dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych w wyniku geodezyjnych pomiarów terenów poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic. Wobec tego Sąd zgodził się z organami, że ustalenia granicy pomiędzy działkami nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] a nowymi działkami ewidencyjnymi nr: [...], [... ] i [...]nie dokonano na podstawie zgodnego oświadczenia stron w trybie § 39 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków skoro protokołu ustalenia granic nie podpisała M. K. Zasadnie argumentuje więc organ odwoławczy, że wówczas zastosowanie ma, i co uczyniono, § 39 ust. 2 rozporządzenia, pozwalający wykonawcy ustalić położenie punktów granicznych według ostatniego stanu posiadania, jeżeli nie jest on sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określający stan prawny gruntów w granicach działek ewidencyjnych.

W tym zakresie, z protokołu ustalenia przebiegu granic wynika, że część punktów granicznych ustalono według ostatniego stanu posiadania, a tam, gdzie to było sprzeczne z informacjami wynikającymi z dokumentów określających stan prawny gruntów – ustalenia dokonano na podstawie wszelkiej dostępnej w tym zakresie dokumentacji, oświadczeń zainteresowanych podmiotów oraz świadków, co zgodne jest z postanowieniami nie tylko § 39 ust. 2 ale § 39 ust. 3 rozporządzenia.

Zdaniem Sądu właściwie orzekły też w punkcie 2 decyzji organy o ujawnieniu w części kartograficznej i opisowej operatu zmiany przebiegu granic ale bez zmiany powierzchni i oznaczenia działki nr [...] oraz działek nr: [...] i [...] skoro, jak wynika ze sprawozdania technicznego nie ustalono granic tych działek, a działka nr [...] w całości się zniosła do nowopowstałych działek nr: [...], [...], [...]. Pozostałe natomiast działki przyległe nr: [...], [...], [...], [...] i [...] w wyniku ustalenia nie zmieniły przebiegu granic.

Podobnie, zasadne było orzeczenie w punkcie 3 orzeczenia decyzji o ujawnieniu w bazie danych ewidencyjnych informacji o spornej granicy pomiędzy działką nr [...] a nr [...] wobec oświadczenia złożonego do protokołu granicznego przez skarżącego, że nie akceptuje on przebiegu granicy pomiędzy tymi działkami.

Prawidłowo podnoszą organy obu instancji, że ustalenie przebiegu tej spornej granicy może nastąpić w postępowaniu rozgraniczeniowym. W przywoływanym § 36 rozporządzenia, wskazano na dokumentowane źródła wykazywania w ewidencji gruntów i budynków przebiegu granic działek ewidencyjnych na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Przepis ten, nie stanowi więc podstawy rozstrzygnięcia sporów co do przebiegu granic nieruchomości, skoro o przebiegu granicy nieruchomości rozstrzyga się w postępowaniu rozgraniczeniowym. Granica nieruchomości wyznacza zasięg przysługiwania do niej prawa własności, dlatego spór o tę granicę jest w istocie sporem o zasięg prawa własności, którego rozstrzygnięcie nie należy do postępowania ewidencyjnego, lecz rozgraniczeniowego, w sposób określony przez ustawodawcę w art. 29 i następnych Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Trafna jest argumentacja orzekających organów, że przyznanie tytułu prawnego w całości skarżącemu do byłych parcel gruntowych l. kat. [...] i [...] oraz parcel l. kat. [...] i [...] może nastąpić wyłącznie w drodze umownego bądź sądowego działu spadku. Sąd podkreślił przy tym, że poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić, ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B. P., zarzucając:

1. 1) naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. a) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi w całości, podczas gdy w sprawie Sąd I instancji powinien zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., tj. uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję wraz z decyzją organu I instancji z uwagi na naruszenie prawa w tym: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez organ odwoławczy, podczas gdy organ powinien był zastosować art. 138 § 2 k.p.a., tj. decyzję uchylić w całości i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż rozstrzygniecie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie dokonanych zmian w związku ze sporządzeniem nowej mapy ewidencyjnej w 1980 r., w zamian mapy katastralnej, a kolejno mapy ewidencyjnej wydzielającej z działki nr [...] nowe działki nr [...], [...] i [...], decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a tym samym brak należytego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, skutkujące tym, iż została wydana decyzja administracyjna w oparciu o pozostające ze sobą w sprzeczności dokumenty, tj. akt notarialny z dnia 25 listopada 1959 r. (Rep A [...]) oraz księgę wieczystą nr [...] (dawny: [...]);
3. b) art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., w sytuacji gdy istniały podstawy do wydania orzeczenia uchylającego decyzję organu I i II instancji, w szczególności mając na uwadze fakt, że organ administracyjny w sposób dowolny, a nie swobodny, sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego uznał, że przyznanie parcel gruntowych nr [...] i [...] nie może nastąpić w postępowaniu administracyjnym, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności akt notarialny z dnia 25 listopada 1959 r. i wyjaśnienia skarżącego dają podstawę do przyjęcia, że działki te stanowiły i stanowią wyłączną własność B. P. od 1959 r.;
4. c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku i nie wyjaśnienie stanu faktycznego i oceny prawnej w tym nie wskazanie przepisu prawa i dowodów znajdujących się w aktach sprawy w oparciu o które Sąd I instancji stwierdził, że parcele nr [...], [...] i [...] nie stanowią własności skarżącego;
5. 2) naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków i wobec uznania, że działka ewidencyjna nr [...] jest prawnie niejednorodna, dokonano wyodrębnienia trzech nowych działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...], podczas gdy parcele nr [...], [...], [...] i [...] stanowią jedną całość, są prawnie jednorodne, a ich właścicielem na podstawie dokumentów urzędowych jest B. P., natomiast parcele nr [...] i [...] są również prawnie jednorodne i stanowią współwłasność B. P. i M. K. w udziałach po 1/2 każdy, w konsekwencji czego nie było konieczności wyodrębniania nowych działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...]; zamiast działka nr [...] powinna być zaktualizowana poprzez jej podział na dwie działki odpowiadające parcelom nr [...], [...], [...] i [...] jako własność B. P. oraz parcele nr [...] i [...] jako współwłasność B. P. i M. K. W oparciu o podniesione zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:

1. 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,
2. 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

1. 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepisu prawa materialnego.

W zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazano na naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie podczas gdy Sąd I instancji powinien zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i uchylić zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji, albowiem decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 88 i art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący podniósł, że organ administracji w sposób dowolny, a nie swobodny sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego uznał, że przyznanie parcel gruntowych nr [...] i [...] nie może nastąpić w postępowaniu administracyjnym, podczas gdy zebrany w sprawie materiał, w szczególności akt notarialny z 25 listopada 1959 r. i wyjaśnienia skarżącego dają podstawę do przyjęcia, że działki te stanowiły własność skarżącego od 1959 r. Wskazano także na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem Sąd nie wskazał przepisu prawa i dowodu, w oparciu o które uznał, że parcele [...] i [...] nie stanowią własności skarżącego.

Odnosząc się do tych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że są niezasadne. Organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie, zebrały materiał dowodowy i prawidłowo oceniły ten materiał, a Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli zaskarżonej decyzji. Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że byłe parcele gruntowe l. kat. [...] i l. kat. [...], aktualnie stanowiące nowo wydzielona działkę ewidencyjną nr [...] o pow. [...]ha, nie stanowiły własności skarżącego B. P., natomiast wchodziły w skład spadku po ojcu skarżącego J. P., spadkobiercami którego na podstawie postanowienia Sądu Powiatowego w Chrzanowie z dnia 28 sierpnia 1969 r. byli żona W. P. oraz dzieci B. P., M. P. i M. K. wszyscy po 1/4.

Z kolei z postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie, Wydział I Cywilny z dnia 4 sierpnia 2000 r. wynika, że spadek po zmarłej W. P. nabyły dzieci: B. P., M. K. i M. Ś. wszyscy po 1/3. Natomiast z aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia 13 sierpnia 2010 r. wynika, że spadek po M. Ś. nabyły dzieci: Z. Ś. i B. J. po 1/2. Jak wynika z akt sprawy w dniu 26 lipca 2012 r. skarżący B. P. złożył w Sądzie Rejonowym dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie wniosek o dział spadku po W. P. zmarłej w 1985 r., w którym wnosił o ustalenie, że w skład spadku po W. P. wchodziły działki nr [...] i [...] i wnosił, aby Sąd przyznał mu na wyłączną własność przedmiotowe działki, podnosząc że po śmierci ojca użytkował je razem z matką, a po śmierci matki użytkuje je sam. Z akt sprawy wynika, że postępowanie działowe zostało umorzone. Natomiast dział spadku nie został przeprowadzony. Z powyższych dokumentów jednoznacznie wynika, że przedmiotowe działki nie stanowią wyłącznej własności skarżącego, ale ustalonych spadkobierców.

Z kolei skarżący podnosi, że parcele gruntowe [...] i [...] stanowiły jego własność na podstawie aktu notarialnego z dnia 25 listopada 1959 r. To twierdzenie jest sprzeczne z treścią tego aktu. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych aktu notarialnego z dnia 25 listopada 1959 r. wynika, że skarżący zawarł umowę sprzedaży z A. P. (ciotką) i na podstawie tej umowy nabył prawo własności ówczesnej parceli l. kat. [...] (aktualnie jest to nowo wydzielona działka ewidencyjna nr [...]) i prawo współwłasności w udziale 1/2 ówczesnych parcel: pb [...] i pgr. l. kat. [...] (aktualnie jest to nowo wydzielona działka ewidencyjna nr [...]). Zaś drugim współwłaścicielem w udziale 1/2 jest M. K. na podstawie umowy darowizny zawartej z ojcem J. P. z dnia 18 czerwca 1958 r. Należy wyraźnie i jednoznacznie stwierdzić, że przedmiotem umowy sprzedaży z dnia 25 listopada 1959 r. były wyłącznie wskazane i opisane wyżej nieruchomości, umowa ta nie obejmowała żadnych innych nieruchomości, nie obejmowała więc ówczesnych parcel [...] i [...].

Tym samym twierdzenie skarżącego, że na podstawie umowy sprzedaży z dnia 25 listopada 1959 r. stał się również właścicielem ówczesnych parcel [...] i [...] jest sprzeczne z treścią zawartej umowy. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej (str.

6) skarżący przyznaje i nie kwestionuje, że w akcie notarialnym z dnia 25 listopada 1959 r. nie zostały wymienione działki nr [...] i [...] (podobnie jak działka nr [...]), mimo to twierdzi, że niewątpliwie działki te również zostały kupione przez B. P. na podstawie wymienionej umowy, albowiem stanowiły one gospodarczą całość. Powyższe stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jest nie tylko niezasadne, ale przede wszystkim sprzeczne z elementarnymi zasadami prawa.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organy administracji na podstawie zgromadzonych dokumentów prawidłowo ustaliły, że byłe parcele nr [...] i [...] (aktualnie nowo wydzielona działka ewidencyjna nr [...]) nie stanowiły wyłącznej własności B. P. Należy wyraźnie podkreślić, że skarżący kwestionując powyższe ustalenia nie przedłożył żadnego dokumentu z którego zgodnie z obowiązującym prawem wynikało by, że jest właścicielem powyższych parcel. Dlatego też zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania w szczególności co do zebrania i oceny materiału dowodowego są bezzasadne, a w konsekwencji ustalenia faktyczne poczynione w sprawie nie zostały wzruszone.

Niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie Sądu I instancji spełnia wymagania określone w tym przepisie.

Przechodząc do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia prawa materialnego, tj. § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że działka ewidencyjna nr [...] jest prawnie niejednorodna i wyodrębnienie z niej trzech nowych działek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...], podczas gdy parcele stanowiące działki nr [...] i [...] są jednorodne pod względem prawnym i stanowią własność skarżącego B. P., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest niezasadny. Zgodnie z powołanym § 9 ust. 1 rozporządzenia, działkę ewidencyjną stanowi ciągły obszar gruntu, położony w granicach jednego obrębu, jednorodny pod względem prawnym, wydzielony z otoczenia za pomocą linii granicznych. Z przeprowadzonego postępowania, zebranych dowodów w oparciu o które ustalono stan faktyczny w sprawie bezspornie wynika, że działka ewidencyjna nr [...] nie spełniała kryterium jednorodności pod względem prawnym, albowiem obejmowała obszar gruntu składający się z trzech nieruchomości z których każda była przedmiotem prawa własności lub współwłasności różnych podmiotów.

Jak wskazano wcześniej odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, poczynione ustalenia faktyczne w sprawie są prawidłowe i nie zostały skutecznie podważone. Tym samym do tak ustalonego i niepodważonego stanu faktycznego sprawy prawidłowo zastosowano § 9 ust. 1 rozporządzenia. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego jako niezasadny nie mógł być uwzględniony.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.