Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1240/13, oddalił skargę T. H. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł T. H., reprezentowany przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w zw. z art. 26 ust. 3 tej ustawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegającą na uznaniu, że naruszony przepis nie odnosi się do metodologii ustalenia uzyskanej przez skarżącego liczby punktów z aplikacji ogólnej ukończonej w 2010 r., zaś kwestię tę reguluje wyłącznie art. 26 ust. 3 ustawy;
2) art. 26 ust. 3 wskazanej wyżej ustawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w stosunku do zdarzenia mającego miejsce w 2010 r., tj. ukończenia przez skarżącego aplikacji ogólnej winien mieć zastosowanie w/w przepis prawa materialnego w aktualnym brzmieniu, a nie w brzmieniu na dzień ukończenia przez skarżącego aplikacji ogólnej, do czego odsyła treść art. 27 ust. 1 ustawy.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie w trybie art. 188 p.p.s.a. poprzez uchylenie w całości decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w Krakowie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych.
Pismem z dnia 13 stycznia 2016 r. T. H., reprezentowany przez adwokata, cofnął skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 212 r., poz. 270 ze zm.- dalej "p.p.s.a.): "Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności". W myśl art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy skuteczne cofnięcie skargi skutkuje umorzeniem postępowania. Stosownie do art. 193 p.p.s.a, powołane przepisy mają odpowiednie zastosowanie również do postępowania ze skargi kasacyjnej, z tym, że odpowiednie zastosowanie art. 60 p.p.s.a. odnosi się do zdania pierwszego i drugiego tego artykułu. Nie ma w tym przypadku zastosowania zdanie trzecie tego przepisu, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Skarżący kasacyjnie może więc rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, jego oświadczenie o cofnięciu skargi jest dla Naczelnego Sądu Administracyjnego wiążące.
Wobec cofnięcia przez T. H. skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2014r., sygn. akt II SA/Wa 1240/13, postępowanie sądowe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlegało umorzeniu.
Ponadto, w myśl art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu obowiązany był zwrócić stronie cały uiszczony wpis od cofniętej skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.