Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 251/07 odrzucił skargę B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego z dodatkami.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w/w decyzja została doręczona skarżącej w dniu 2 stycznia 2007 r. Zatem trzydziestodniowy termin określony w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do wniesienia skargi w tej sprawie upłynął w dniu 1 lutego 2007 r. W tej sytuacji, Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga B. P. wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r., jako spóźniona podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła B. P. reprezentowana przez adwokata i zaskarżając je w całości, zarzuciła naruszenie art. 3 § 1 i art. 174 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne przyjęcie daty złożenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł..
Wskazując na powyższe naruszenia prawa pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej podniósł, że B. P. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w dniu 1 lutego 2007 r. Skarga ta została nadana w oddziale pocztowym Poczty Polskiej, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy koperta listu poleconego. Jako adresata skargi wpisała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., ul. [...]. Pełnomocnik zaznaczył, że adres ten jest adresem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny ma siedzibę przy ul. Piotrkowskiej 135 w Łodzi. W tej sytuacji, w ocenie pełnomocnika skarżącej, należy uznać, że skarga została wniesiona w terminie na adres właściwego organu. Natomiast "nie jest wytłumaczalnym" w jaki sposób skarga ta mogła zostać złożona osobiście w siedzibie Kolegium w dniu 7 lutego 2007 r.
Pełnomocnik skarżącej dodał ponadto, że w piśmie z dnia 26 marca 2007 r. wyjaśniła ona kiedy i w jaki sposób złożyła skargę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżących uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem Sąd oceniając złożoną skargę w pierwszej kolejności sprawdza, czy spełnia ona wymogi formalne m.in. to, czy została złożona w terminie.
W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 2 stycznia 2007 r. W tej sytuacji określony w powołanym wyżej przepisie termin do wniesienia skargi od tej decyzji upłynął w dniu 1 lutego 2007 r.
Z analizy akt sprawy nie wynika natomiast w sposób jednoznaczny, kiedy skarga ta została wniesiona przez skarżącą. Adnotacja znajdująca się na skardze wskazuje wprawdzie, że została ona wniesiona do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. osobiście przez skarżącą w dniu 7 lutego 2007 r., jednakże z koperty dołączonej do tej skargi wynika, iż została ona wniesiona za pośrednictwem poczty w dniu 1 lutego 2007 r.
Zauważyć również należy, iż na wezwanie Sądu pierwszej instancji skarżąca w piśmie z dnia 22 marca 2007 r. wyjaśniła, że złożyła skargę za pośrednictwem Kolegium w dniu 1 lutego 2007 r. poprzez nadanie jej listem poleconym na poczcie.
Jednakże okoliczności tej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w żaden sposób nie sprawdził, w szczególności nie zwrócił się do skarżącej o przesłanie dowodu nadania przesyłki, ewentualnie do placówki pocztowej o wyjaśnienie komu, z uwagi na nieprecyzyjne określenie adresata, korespondencja ta została doręczona. Brak tych ustaleń powoduje, iż nie można jednoznacznie, w sposób niebudzący wątpliwości ustalić daty wniesienia skargi, a tym samym odrzucenie jej przez Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy uznać za przedwczesne.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd nie orzekał, ponieważ o zwrocie kosztów, stosownie do przepisu art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200) oraz w orzeczeniu o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 tego Prawa. O kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i 204 wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w wyrokiem sądu pierwszej instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę. W razie uwzględnienia skargi kasacyjnej skarżącego na postanowienie o odrzuceniu skargi, poniesione przez skarżącego koszty postępowania kasacyjnego związane ze skargą kasacyjną na postanowienie o odrzucenie skargi, podlegają zaliczeniu do poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i mogą być zasądzone na rzecz skarżącego od organu w razie uwzględnienia skargi, na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Natomiast o zwrocie kosztów sądowych, które zostały uiszczone a nie są kosztami należnymi, orzeka z urzędu, na podstawie art. 225 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd pierwszej instancji.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.