Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1268/13 odrzucił skargę J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") skargę do Sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skoro skarga J. O. została wniesiona w dniu 30 kwietnia 2013r., tj. ponad 11 miesięcy po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, to na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, skargę tę należało odrzucić.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł J. O.i reprezentowany przez adwokata z urzędu zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, pomimo faktu, iż postępowanie z wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia tejże skargi nie zostało prawomocnie zakończone.
W oparciu o powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W rozpoznawanej sprawie decyzja organu została uznana za skutecznie doręczoną J. O. z dniem 27 kwietnia 2012 r. Określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi na powyższą decyzję upłynął w dniu 28 maja 2012 r., tymczasem skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dopiero w dniu 30 kwietnia 2013 r., a zatem po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji nie podważa podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. dotyczący niezakończenia postępowania z wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wbrew bowiem stanowisku skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1117/13, oddalił zażalenie J. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1268/13 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wobec powyższego prawidłowo Sąd I instancji uznał, że skarga J. O. została wniesiona po terminie i w związku z tym podlega odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku dotyczącego przyznania wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Należne natomiast od Skarbu Państwa wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a., po złożeniu przez pełnomocnika stosownego oświadczenia.