Uzasadnienie
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, pełnomocnik skarżącej adwokat P.M. w dniu 3 sierpnia 2006 r. za pośrednictwem organu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. w przedmiocie uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Wraz z wniesieniem skargi w dniu 3 sierpnia 2006 r. został opłacony wpis sądowy w wysokości 100 zł.
Nie mniej jednak, z chwilą wniesienia skargi nie została uiszczona opłata stała, którą stosownie do § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193) w sprawie skarg z zakresu nieruchomości stanowi wpis stały w wysokości 200 zł.
Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa" Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Co do zasady, w takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania, pod rygorem odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Wyjątek od tej zasady stanowi jednak dyspozycja zawarta w art. 221 ppsa. Zgodnie z tym przepisem, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Ponieważ w przedmiotowej sprawie skarga podlegała opłacie stałej w wysokości 200 zł adwokat wnoszący skargę był zobowiązany do uiszczenia należnego wpisu bez wezwania.
Tym samym skoro wpis od skargi nie został uiszczony, to działając na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 221 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji
Na powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 września 2006 r. A. M.K. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie.
Pełnomocnik skarżącej zarzucił w oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika A. M. K. powyższe wymogi przewidziane dla tego rodzaju środka zaskarżenia spełnia jedynie częściowo. Skarga ta oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia przepisów postępowania - jednakże w podstawach skargi kasacyjnej nie został powołany żaden konkretny przepis, który zdaniem pełnomocnika skarżącej miałby zostać naruszony przez Sąd I instancji. Co prawda w uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik przywołał przepis § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz przepis art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże ze sposobu redakcji skargi, nie można wywnioskować czy pełnomocnik skarżącej uważa, że te właśnie przepisy zostały naruszone przez Sąd I instancji oraz na czym miałoby polegać owo naruszenie, Sąd nie może zaś domniemywać intencji skarżącego w tym zakresie.
Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż do dnia 17 marca 2006 r. wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczało się na wezwanie Sądu, po przekazaniu skargi sądowej - § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Jednakże w dniu 17 marca 2006 r. (data opublikowania wyroku TK w Dzienniku Ustaw) powołany przepis rozporządzenia utracił swoją moc na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05, Dz.U. Nr 45, poz., 332, jako niezgodny z art. 221 p.p.s.a. i art. 2 Konstytucji. W obecnym stanie prawnym adwokat lub radca prawny obowiązany jest bez wezwania sądu uiszczać wpis stały od skargi wniesionej za pośrednictwem organu. Stosownie natomiast do art. 221 pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.