Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt II SAB/Ke 4/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę W. R. na bezczynność Prezydenta Miasta Kielce w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, iż zgodnie z art. 37 § 1, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wskazał, iż wyczerpanie powyższego trybu uzależnia bowiem dopuszczalność skargi na bezczynność organu.
Sąd Wojewódzki podał, iż na rozprawie w dniu 8 września 2006 r. pełnomocnik skarżącego nie dysponował dokumentem z którego by wynikało, iż skarżący składał zażalenie, o którym mowa w art. 37 kpa. Stwierdzono zatem, iż strona nie wykorzystała trybu ze wskazanego artykułu, a zatem skarga jest niedopuszczalna.
W skardze kasacyjnej na to postanowienie pełnomocnik skarżącego wskazał, iż w istocie skarżący spełnił wymogi w zakresie złożenia zażalenia do organu wyższego stopnia o jakim mowa jest w art. 37 kpa. Na potwierdzenie tego faktu załączył kserokopie dokumentu z dnia 25 maja 2003 r., podając, iż nie została ona wcześniej dołączona do akt sprawy z powodu przeoczenia skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zarzut naruszenia art. 37 kpa jest bowiem niezasadny.
Odnosząc się do argumentacji dotyczącej zarzutu naruszenia powyższego artykułu podnieść należy, iż zgodnie z art. 133 p.p.s.a sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 166 tejże ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W związku z powyższym stwierdzić należy, iż dołączenie do akt spraw toku postępowania kasacyjnego pisma, potwierdzającego złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia, nie może zmieniać oceny NSA odnośnie stanu faktycznego sprawy, istniejącego w dacie orzekania przez WSA w Warszawie co do skargi.
Tym bardziej, że Sąd I instancji próbował na rozprawie w dniu 8 września 2006 r. przeprowadzić - stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. uzupełniający dowód z dokumentu. Na pytanie Sądu pełnomocnik skarżącego oświadczył, że kontaktował się z mocodawcą, jednakże nie dysponuje dokumentem z którego by wynikało, że skarżący składał zażalenie do organu wyższego stopnia, o którym mowa w art. 37 kpa. Zasadnie zatem Sąd Wojewódzki, wobec braku wskazanego dokumentu uznał, iż strona nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 kpa a w związku z tym, że skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić.
W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.