Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 lutego 2012r. sygn. akt I SA/Wa 1350/11 po rozpoznaniu skargi G.G. i J. G. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie sprzedaży dotychczasowym najemcom lokali mieszkalnych wraz z udziałem w gruncie i nieruchomości wspólnej, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że Rada Miejska w K. zaskarżoną uchwałą wyraziła zgodę na sprzedaż komunalnych lokali mieszkalnych Nr [...] i [...] wraz z udziałem w gruncie i nieruchomości wspólnej, położonych w budynku wielorodzinnym w K. przy ul. [...], wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, usytuowanych na działce oznaczonej ewidencyjnie numerem działki [...] o pow. 0,1161 ha, która znajduje się na terenach zabudowy usługowo-mieszkaniowej. Powyższa uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej u.s.g.) oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. – dalej u.g.n.)
G. i J. małżonkowie G., po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, wnieśli na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc, że Rada Miejska wyraziła zgodę na sprzedaż komunalnych lokali mieszkalnych, mimo ich niewyodrębnienia z nieruchomości i niespełnienia przez lokale warunków do określenia ich jako samodzielne. Ponadto skarżący wskazali, że zaskarżona uchwała nie uwzględnia toczącego się postępowania o zniesienie współwłasności, przez co Rada Miejska nadużywa prawa podmiotowego, o którym mowa w art. 5 K.c. oraz zasadę pogłębiania zaufania, o której stanowi art. 8 K.p.a. W ocenie skarżących, zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny i uprawnienia, gdyż jako współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości prowadzą obecnie z Miastem K. postępowanie przed Sądem Rejonowym w M. M. o zniesienie współwłasności działki nr [...].
Skarżący podnieśli również, że przepisy prawa zabraniają sprzedaży niewyodrębnionego lokalu, a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ponadto, lokal nie jest lokalem samodzielnym w myśl przepisów ustawy o własności lokali. Do sprzedaży zaś udziału najemcom mogłoby dojść, gdyby współwłaściciele zawarli wcześniej umowę określającą sposób korzystania z nieruchomości, a taka umowa nie istnieje.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że Gmina K. jest współwłaścicielem działki nr [...], na której od ponad [...] lat znajdują się pawilony: handlowy o pow. 37,60 m2 i usługowy o pow. 36,10 m2 oraz budynek mieszkalny z dwoma lokalami komunalnymi i jednym własnościowym. Pawilon handlowy i lokal mieszkalny stanowią własność skarżących, którzy są również współwłaścicielami części nieruchomości. Państwo G. kupując udział w nieruchomości zdawali sobie sprawę, że na jej terenie znajduje się budynek zawierający lokale komunalne wraz z obiektami budowlanymi do niej przynależnymi oraz budynek, w którym mieści się zakład fryzjerski. W odpowiedzi na skargę wskazano ponadto, iż art. 198 K.c. stanowi, że każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli, a skarżący w ocenie organu usiłują nie dopuszczać pozostałych użytkowników działki do korzystania z przysługujących im praw. Zadaniem Gminy K. jest natomiast dbanie o prawa lokatorów lokali komunalnych, jak również o ochronę interesów gminy jako współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości.
W piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżący podnieśli, iż są współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości w części [...]. Rada Miejska podejmując zaskarżoną uchwałę nie miała rzetelnych informacji o zagospodarowaniu działki nr [...], nie zapoznała się z prawnymi uwarunkowaniami wykonania uchwały i utworzyła prawo, którego nie można wykonać.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrując skargę uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Na wstępie, mając na uwadze tryb wnoszenia skargi na uchwały organu gminy na podstawie art. 101 u.s.g., Sąd I instancji ocenił, czy skarżący posiadają interes prawny do wniesienia skargi i mając na uwadze podniesione przez skarżących okoliczności stwierdził, że nie uzasadniają one przyznania im w tej konkretnej sprawie legitymacji procesowej (skargowej) do zaskarżenia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w K. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że nieruchomość położona w K. przy ul. [...], oznaczona jako działka nr [...] stanowi współwłasność ułamkową dwóch współwłaścicieli, w której udział skarżących małżonków G. i J. G. jest większy niż Miasta K. jako drugiego współwłaściciela.
Zgodnie z art. 210 K.c., każdy ze współwłaścicieli (przy tzw. współwłasności ułamkowej) może żądać zniesienia współwłasności. Stosownie do art. 211 K.c., każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo, że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości. Przytoczone przepisy Kodeksu cywilnego przewidują - jako zasadę - zniesienie współwłasności przez podział rzeczy wspólnej. Dopiero w sytuacji, gdy ten sposób podziału jest albo normatywnie niedopuszczalny, albo byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy, albo pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości – wówczas dokonuje się zniesienia współwłasności w inny sposób, w tym również poprzez przyznanie całej rzeczy jednemu ze współwłaścicieli z określeniem obowiązku spłaty pozostałych.
Na podstawie uzasadnienia skargi jak i treści pisma z dnia [...] stycznia 2012 r. Sąd I instancji stwierdził, że skarżący zarzucają zaskarżonej uchwale naruszenie ich uprawnienia wynikającego z art. 210 i 211 K.c., w związku z toczącym się przed Sądem Rejonowym w M. M. postępowaniem o zniesienie współwłasności przedmiotowej nieruchomości w ten sposób, jakoby ta uchwała pozbawiała skarżących prawa do zniesienia współwłasności w wybrany przez nich sposób, czyli poprzez przyznanie im całej "rzeczy wspólnej" (całej nieruchomości).
Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji podniósł, że powołane art. 210 -211 K.c. nie określają samodzielnego uprawnienia dla skarżących co do możliwości skutecznego i wiążącego drugą stronę określenia przez nich samych sposobu zniesienia współwłasności. Żaden z powołanych przepisów nie rodzi po stronie skarżących prywatnego prawa podmiotowego o takim charakterze, aby mogli oni uzyskać podział zgodnie ze swoim żądaniem, niezależnie czy to od stanowiska innego współwłaściciela, czy też od innych jeszcze okoliczności. Między bowiem prawem domagania się zniesienia współwłasności a sposobem jego zniesienia istnieje różnica. W tym jednak zakresie, zaskarżona uchwała w żaden sposób nie ogranicza prawo skarżących do domagania się zniesienia współwłasności we wskazany przez nich sposób.
Skarżący, jako współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości, nie mogą jednak wymusić na drugim współwłaścicielu zgody na sposób zniesienia współwłasności. Prawo bowiem jednego ze współwłaścicieli do zniesienia współwłasności w określony sposób odpowiada prawu drugiego współwłaściciela, a ewentualny spór rozstrzyga sąd powszechny.
Ponadto, uznając za trafne stanowisko Rady Miejskiej w K., Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 198 K.c., każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Przy czym podkreślić należy, że żaden przepis prawa nie zakazuje współwłaścicielowi zbycia udziału we współwłasności w trakcie toczącego się postępowania o zniesienie współwłasności. W takiej sytuacji, w miejsce dotychczasowego współwłaściciela wchodzi nabywca udziału we współwłasności. Sąd rozstrzygający sprawę o zniesienie współwłasności może dokonać ewentualnie zniesienia współwłasności nieruchomości pomiędzy osobami, które są jej współwłaścicielami w dacie orzekania przez sąd.
W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że istotnie, po ustanowieniu odrębnej własności lokali, właścicielowi takiego lokalu będzie - zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) - przysługiwać udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokalu. Niewątpliwie, powołany art. 3 ust. 1 ustawy o własności lokali stanowi ograniczenie w zakresie zniesienia współwłasności, ale co ważne w tej sprawie – podstawę do takiego ograniczenia w znaczeniu współwłasności wprowadzono w przepisie rangi ustawowej, a nie w zaskarżonej uchwale. Powołany przepis nie zawiera przy tym absolutnego zakazu znoszenia odrębnej własności lokali, o czym wprost wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 15 lipca 2006 r. III CZP 53/2006 OSNC 2007, nr 4, poz. 58 z tezą: "przepis art. 3 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (jedn. tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) nie wyłącza dopuszczalności zniesienia przez sąd odrębnej własności lokali w postępowaniu o zniesienie współwłasności nieruchomości wspólnej, jeżeli możliwy jest fizyczny podział budynku, w którym ustanowiono odrębną własność lokali."
Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał, że skarżący nie wykazali, aby zaskarżona uchwała naruszała ich interes prawny lub uprawnienie, a sam Sąd - niezależnie od treści skargi - nie stwierdził, aby uchwała ta naruszała uprawnienie bądź interes prawny skarżących. W związku z powyższym można wskazać, że po stronie skarżących występuje jedynie interes faktyczny, który może być naruszony zaskarżoną uchwałą, a który wyraża się w ograniczeniu w przyszłości możliwości dysponowania całą nieruchomością, której obecnie skarżący są współwłaścicielami.
Ponadto, nie może ujść uwadze i to, że skarżący nie nabyli całej nieruchomości, ale tylko udział w niej. Prawo własności zaś nie jest tożsame z prawem współwłasności. Nabywając prawo współwłasności, współwłaściciel winien liczyć się z ograniczeniami co do korzystania z "rzeczy wspólnej" w ten sposób, że takie korzystanie musi uwzględniać drugiego czy też innych współwłaścicieli. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji stwierdził, że brak wykazania naruszenia interesu prawnego bądź obowiązku wobec skarżących czyni w sprawie niniejszej niedopuszczalnym orzekanie o zgodności z prawem zaskarżonej uchwały.
Wymieniony wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie został w całości zaskarżony przez G. G. i J. G. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 - dalej P.p.s.a.), zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez odmowę uznania istnienia interesu prawnego strony skarżącej w niniejszym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 176 P.p.s.a., skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zaskarżona uchwała narusza art. 18 ust. 2 pkt. 9 lit. a) u.s.g., w ten sposób, że Rada Miejska wyraziła zgodę na sprzedaż komunalnych lokali mieszkalnych mimo ich niewyodrębnienia z nieruchomości i niespełniania przez te lokale warunków do uznania ich za lokale samodzielne w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Wskazana uchwała, wskutek naruszenia prawa, negatywnie wpływa na strefę prawno-materialną skarżących, poprzez uniemożliwienie im realizacji uprawnień jakie przysługują współwłaścicielowi względem rzeczy wspólnej. Istota współwłasności w częściach ułamkowych polega bowiem na tym, że własność rzeczy przysługuje niepodzielnie wszystkim współwłaścicielom, wobec czego żaden z nich nie ma fizycznie wydzielonej części rzeczy na swoją wyłączną własność. Każdy z współwłaścicieli ma natomiast "idealną" część nie podzielonej rzeczy, czyli rachunkowy ułamek tej rzeczy, który należy wyłącznie do współwłaściciela.
Innymi słowy, współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Dlatego też - jak wynika z art. 198 K.c. - może nim rozporządzać bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Natomiast, w przedmiotowej sprawie, zdaniem wnoszących skargę kasacyjną, doszło do wydania uchwały dającej Burmistrzowi K. prawo do rozporządzenia nie udziałem w nieruchomości, ale prawem do niewyodrębnionych z całości masy budynku mieszkalnego lokali mieszkalnych, a przecież własność tego budynku niepodzielnie przysługuje wszystkim współwłaścicielom. Tym samym, Rada Miejska w K. nie tylko uprzedziła zniesienie współwłasności, ale również wyodrębnienie własności lokali z mocy orzeczenia Sądu znoszącego współwłasność nieruchomości. Strona skarżąca pragnie zwrócić uwagę jeszcze na fakt, że w momencie, kiedy dojdzie do sprzedaży komunalnych lokali mieszkalnych wraz z udziałami w nieruchomości wspólnej, dojdzie również do zmiany po stronie jednego z uczestników w przedmiotowym postępowaniu sądowym.
W konsekwencji tego, postępowanie o zniesienie współwłasności będzie toczyć się od nowa (gdyż dotychczasowe ustalenia utracą rację bytu, ze względu na jednostronne wyodrębnienie przez Gminę dwóch lokali mieszkalnych), jak i może zajść konieczność powołania nowych biegłych sądowych. Wszystko to wydłuży całe postępowanie sądowe o kolejne lata.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem Skarżącego, Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji brak wszechstronnego zbadania sprawy, wbrew regulacji art. 134 P.p.s.a. oraz naruszenie art. 101 u.s.g. poprzez uznanie, że skarżący nie mają legitymacji procesowej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.
Odnośnie pierwszego zarzutu wskazać należy, że przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały, w zakresie zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., Sąd obowiązany jest do dokonania w pierwszej kolejności oceny legitymacji skarżących. Dopiero ustalenie, że skarżący posiadają legitymację do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Legitymacja do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uwarunkowana jest posiadaniem przez skarżących interesu prawnego lub uprawnienia, które zostały naruszone niezgodną z prawem uchwałą organu gminy. Brak interesu prawnego po stronie skarżących wyłącza dokonanie merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały i prowadzi do oddalenia skargi z uwagi na brak legitymacji materialnej skarżących (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1765/07, System Informacji Prawnej LEX nr 437511; wyrok NSA z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 1613/07, System Informacji Prawnej LEX nr 470910; wyrok SN z dnia 13 października 1987 r., sygn. akt III PAN 1/87, - niepubl. oraz postanowienie NSA z dnia 6 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1250/05, System Informacji Prawnej LEX nr 280389).
Tak więc, zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 P.p.s.a. nie jest trafny (zob. też tezy wyroku WSA w Opolu z 15.03.2012 r., sygn. akt II SA/Op 548/11, cbois). Tym samym, kwestia legalności zaskarżonej uchwały, w tym wyrażenia zgody na sprzedaż lokali niewyodrębnionych, nie mogła być przedmiotem rozważań Sądu I instancji.
Przechodząc do drugiego zarzutu, tj. naruszenia przez Sąd I instancji art. 101 u.s.g., zauważyć należy, zgadzając się w tej kwestii ze Sądem I instancji, że skarżący zarzucają zaskarżonej uchwale naruszenie ich uprawnień wynikających z norm zawartych w art. 210 i art. 211 K.c., w związku z toczącym się przed sądem powszechnym postępowaniem o zniesienie współwłasności przedmiotowej nieruchomości w wybrany przez nich sposób, czyli poprzez przyznanie im całej "rzeczy wspólnej" (zwłaszcza k- 83 akt WSA). Stanowisko skarżących kasacyjnie wymaga rozważenia pod kątem wymogów stawianych legitymacji procesowej w art. 101 u.s.g.
Przywołany przepis wiąże prawo do wniesienia skargi z istnieniem naruszenia interesu prawnego, który musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną skarżących. Chodzić tu może o uprawnienia wynikające nie tylko z norm prawa administracyjnego, cywilnego, lecz także innych gałęzi prawa materialnego. Odnośnie legitymacji skargowej opartej na art. 101 u.s.g. wypowiedziało się obszernie zarówno orzecznictwo sądów administracyjnych, jak i doktryna.
Interes prawny skarżących, o którym mowa w art. 101 u.s.g. jest kategorią normatywną z zakresu prawa materialnego. Jego źródło stanowi norma prawa materialnego kształtująca sytuację prawną wnoszącego skargę. Innymi słowy, jest to interes, któremu obowiązujące przepisy prawa materialnego przyznały ochronę prawną. Brak ochrony w przepisach prawa powoduje z kolei, że skarżący podmiot ma wyłącznie interes faktyczny, który nie korzysta z ochrony prawnej i nie daje legitymacji do zaskarżania uchwały organu gminy. Mieć interes prawny to bowiem tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Teza o wywodzeniu interesu prawnego z prawa materialnego, będącego jego źródłem, poprzez wskazanie stosunków między adresatami regulacji materialnoprawnej, utrwalona jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1749/07, System Informacji Prawnej LEX nr 470930, wyrok NSA z dnia 15 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 1788/07, System Informacji Prawnej LEX nr 463973).
Podkreślić należy także, że skoro w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. do wniesienia skargi legitymuje wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego, a nie tylko zagrożenia naruszeniem, to podmiot wnoszący skargę winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną). Musi zatem udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę materialnoprawną, pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację
W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się ponadto bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego. Z tego względu interes prawny nie istnieje w sytuacjach, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2001 r., sygn. akt II SA 3157/00 - niepubl. oraz z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02, System Informacji Prawnej LEX nr 80699).
Interes prawny musi być zatem aktualny, a nie ewentualny. Poza tym, tak określony interes prawny musi być "własny", osobisty, indywidualny, czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie związki pomiędzy tymi podmiotami byłyby związkami o charakterze prawnym (por. J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt IV SA 846/95, OSP 1997 r., nr 4, poz. 83A).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że żaden z przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów nie rodzi po stronie skarżących prywatnego prawa podmiotowego o takim charakterze, aby mogli oni uzyskać orzeczenie o zniesieniu współwłasności zgodnie ze swoim życzeniem. Zgodzić należy się również ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonym wyroku, iż każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swym udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 K.c.). Nadto, jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, żaden przepis nie zakazuje współwłaścicielowi zbycia udziału we współwłasności w trakcie toczącego się postępowania o zniesienie współwłasności. Jeżeli więc toczy się postępowanie o zniesienie współwłasności, dotychczasowi najemcy staną się stronami postępowania prowadzonego przez sąd powszechny.
Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie jest też to, że zaskarżona uchwała określa wyłącznie zasadę sprzedaży wskazanych lokali mieszkalnych wraz z udziałem w gruncie i nieruchomości wspólnej, stąd nie może ona wpływać bezpośrednio na sytuację prawną skarżących kasacyjnie.
Ocena legitymacji procesowej skarżących w kontekście przedstawionych powyżej rozważań, dotyczących kryterium interesu prawnego oraz jego naruszenia, o których mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, prowadzi do wniosku, że zaskarżona uchwała nie pozwala skarżącym na skuteczne jej zaskarżenie, gdyż nie legitymują się oni interesem prawnym.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalić.