Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 18 stycznia 2008 r. (data wpływu) B. K. zażądał uzupełnienia postanowienia zawartego w pkt 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2008 r. poprzez: nakazanie ściągnięcia na rzecz Skarbu Państwa od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. nie pobranej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie od skargi kasacyjnej B. K. części wpisu od tej skargi a stanowiącej różnicę między kwotą 4603,00 zł a kwotą 100 zł. (faktycznie zapłaconą od skarżącego kasacyjnie) tj. kwoty 4503,00 zł., ponadto zasądzenie na rzecz B. K. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. pozostałej części należnej kwoty z tytułu kosztów postępowania wywołanego skargą kasacyjną tj. kwoty obliczonej przy uwzględnieniu jako wartości sporu sumy 920.500 zł i przepisów dotyczących kosztów zastępstwa procesowego, która to kwota byłaby niewiększa niż 43.080,00 zł i niemniejsza niż 7.080,00 zł., uwzględnienie przy wydaniu rozstrzygnięcia udziału pełnomocnika skarżącego w wyjaśnieniu sprawy a także kwoty faktycznie zapłaconej przez skarżącego, wykazanej w załączonych do niniejszego wniosku fakturach oraz zasądzenie na rzecz B. K. kwoty 100 zł uiszczonej od przedmiotowego wniosku.
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, że zgodnie z przepisem art. 223 § 2 w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli nie została uiszczona należna opłata w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez inna stronę, co - zdaniem B. K. - winno oznaczać nakazanie pobrania przez Naczelny Sąd Administracyjny sumy 4503,00zł. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. tytułem uzupełnienia należnego w sprawie wpisu, co z kolei prowadziłoby do przyjęcia, iż w sprawie występowała określona wartość przedmiotu sporu. To z kolei miałoby uzasadniać tezę, że w postanowieniu zawartym w pkt 2 wyroku zapadłego w dniu 4 stycznia 2008 r. nie została określona cała kwota należna z tytułu poniesionych przez stronę kosztów sądowych a zatem na zasadzie przepisu art. 224 cytowanej ustawy, zasadzona suma winna zostać obecnie uzupełnieniowa, zgodnie z żądaniem zawartym w niniejszym wniosku.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotowa sprawa dotyczyła opłaty adiacenckiej a więc instytucji z zakresu nieruchomości, ale jednocześnie mającej wymiar finansowy. Podkreślić jednak przy tym wypada że w niniejszej sprawie zarówno skarga jak i skarga kasacyjna nie dotyczyły prawidłowości wyliczenia opłaty a zawierały zarzuty odnoszące się do samego faktu jej nałożenia.
Z tego powodu określenie w niniejszej sprawie wpisu sądowego mogło być kwestią kontrowersyjną.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpis sądowy zarówno od skargi jak i skargi kasacyjnej został określony jako wpis stały, stosownie do § 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 r.). Stanowisko to mogło budzić kontrowersje, czemu dał wyraz Naczelny Sąd Administracyjny w ustnym uzasadnieniu wyroku, do którego to faktu nawiązuje obecnie przedmiotowy wniosek.
Zwrócić trzeba jednak uwagę, że kwestia wpisu należnego w sprawie nie była do tej pory przez stronę podnoszona i tak określony wpis nie był wcześniej kwestionowany, w tym również w skardze kasacyjnej. Dopiero po wydaniu korzystnego dla strony wyroku, w niniejszym wniosku kwestia ta została podniesiona.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zachodziła potrzeba korygowania w tej sprawie pobranego wpisu sądowego, po myśli przepisu art. 223 § 2 cytowanej ustawy procesowej.
Na zasądzoną na rzecz strony skarżącej, tytułem zwrotu poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, składa się zatem zwrot faktycznie uiszczonego przez nią wpisu a także wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że przed zamknięciem rozprawy przed sądem kasacyjnym nie został złożony Sądowi przez stronę ani wykaz wydatków, ani też nie zażądano zwrotu kosztów przejazdu do Sądu. Zawarte zatem w skardze kasacyjnej żądanie zasadzenia zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych obligowało Sąd do przyznania B. K. zwrotu kosztów w wysokości określonej w pkt 2 wyroku.
Nadmienić bowiem trzeba, że zgodnie z art. 210 § 1 w związku z art. 193 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, moment zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia jest terminem granicznym dla zgłoszenia odpowiednio sformułowanego wniosku o przyznanie należnych kosztów. Z tych względu przedłożenie sądowi odpowiednich faktur dopiero w dniu 18 stycznia 2008 r. i wystąpienie z żądaniem ich uwzględnienia w postanowieniu rozstrzygającym o zwrocie stronie poniesionych kosztów, trzeba było uznać za spóźnione i z tego powodu nie mogło to wywołać żądanego skutku.
Uznając zatem wniosek za nieuzasadniony Naczelny Sąd Administracyjny, działając na zasadzie przepisu art. 157 § 2 i 3 w związku z art. 193 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.