Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, zwany dalej WSA, wyrokiem z dnia 2 września 2010 r. sygn. akt II SA/Go 505/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. Z.-B. na czynność Starosty S. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części uiszczonej opłaty za wydania karty pojazdu – stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności, uznał obowiązek Starosty S. dokonania zwrotu J. Z.-B. części opłaty w wysokości 425 zł za kartę pojazdu z dnia [...] września 2005 r. nr [...] oraz zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: pismem z dnia [...] marca 2010 r. J. Z.-B. wystąpił o zwrot 425 zł z tytułu nadpłaty za kartę pojazdu wydaną dla samochodu [...], zarejestrowanego pod numerem rejestracyjnym [...]. Pismem z dnia [...] marca 2010 r. organ odmówił zwrotu powyższej kwoty, jako pobranej zgodnie z obowiązującym wówczas przepisem § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. nr 137, poz. 1310, zwanego dalej rozporządzeniem). Wezwany przez stronę do usunięcia naruszenia prawa, Starosta S. nie udzielił odpowiedzi na wezwanie.
W skardze J. Z.-B. zakwestionował odmowę zwrotu części opłaty za kartę pojazdu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego aktu i zwrot niesłusznie pobranej kwoty, przy zasądzeniu kosztów.
W odpowiedzi na skargę Starosta podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA skargę uwzględnił, wskazując w pierwszej kolejności na jej dopuszczalność w postępowaniu sądowo-administracyjnym /uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. I OPS 3/07 – ONSAiWSA z 2008 r., Nr 2, poz.21/. Powołując następnie przepisy prawa materialnego, które stanowiły podstawę pobrania opłaty w kwocie 500 zł, wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U 6/04 uznający § 1 ust. 1 rozporządzenia za niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Opierając się na wywodzonej z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP możliwości samodzielnej oceny przez sądy przy rozpatrywaniu indywidualnej sprawy konstytucyjności i legalności przepisów rangi podustawowej WSA stwierdził, że § 1 ust. 1 rozporządzenia został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego. W konsekwencji uznanie przez Sąd tego przepisu za niekonstytucyjny w dacie jego zastosowania przez organ administracji publicznej doprowadziło do ustalenia, że poddany kontroli akt podjęty został z naruszeniem prawa.
W skardze kasacyjnej Starosta S., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył wyrok WSA w całości, zarzucając naruszenie art. 146 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a./. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Pismem procesowym z dnia 27 czerwca 2011 r. (data wpływu do Naczelnego Sądu Administracyjnego – 30 czerwca 2011 r.), pełnomocnik skarżącego kasacyjnie cofnął skargę kasacyjną, wnosząc o umorzenie postępowania sądowego oraz zwrot uiszczonego wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
postępowanie ze skargi kasacyjnej podlega umorzeniu.
Stosownie do przepisu art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym (...). W myśl natomiast art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi kasacyjnej nie zmierza do obejścia prawa i nie spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, dlatego cofnięcie skargi kasacyjnej jest wiążące.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, w oparciu o przepis art. 193 w zw. z art. 60 i art. 160 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.