Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 września 2007 r., I SA/Lu 485/07 oddalił skargę Z. W., wniesioną 27 maja 2007 r., w przedmiocie wymierzenia Wójtowi Gminy N. grzywny za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2003 r., II SA/Lu 34/02 dotyczącego świadczeń z pomocy społecznej.
W uzasadnieniu Sąd podniósł, że art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W przypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność termin jego wykonania mija z upływem terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do bezczynności, ponieważ decyzje, do wydania, których zobowiązał Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku zostały wydane przez organ administracji w dniach 30 i 31 stycznia, 13 lutego oraz 27 marca 2003 r. Z tych względów brak było podstaw do uwzględnienia skargi.
W skardze kasacyjnej z 17 listopada 2007 r. Z. W. zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 154 § 1 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię, polegającą na nieuprawnionym przyjęciu, że brak jest przesłanek określonych w tym przepisie do uwzględnienia skargi.
Podnosząc powyższe zarzuty, wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wymierzenie Wójtowi Gminy N. grzywny w wysokości 12 000 zł oraz 2) zasądzenie od Skarbu Państwa wynagrodzenia pełnomocnika świadczącego pomoc z urzędu 2000 zł plus 22% VAT, który oświadcza, że nie zostało ono uiszczone ani w całości, ani w części.
W uzasadnieniu stwierdzono, że Skarżący wezwał organ do wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2003 r., II SA/Lu 34/02 w dniu 15 stycznia 2007 r. Organ w odpowiedzi stwierdził, że wykonaniem tego wyroku były decyzje z 30 i 31 stycznia, 13 lutego oraz 27 marca 2003 r. Zdaniem skarżącego jest to nieprawdą, ponieważ decyzje te dotyczyły innych jego wniosków, a poza tym nie odniesiono się w nich do wyroku NSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zawartymi w niej podstawami i wnioskami. Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślanie.
Trafnie Sąd I instancji przyjął, że z art. 154 § 1 p.p.s.a. wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd mógł wymierzyć organowi grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uchylającym zaskarżony akt, a ponadto strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie została spełniona pierwsza z tych przesłanek, ponieważ Wójt Gminy N. wydał decyzje, do których został zobowiązany wyrokiem NSA z 21 stycznia 2003 r., a w dodatku zostały one wydane ponad 4 lata przed wniesieniem skargi przez Z. W. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.