Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 200/06, odrzucił skargę A. T. i R. T. w przedmiocie działań administracji mieszkaniowej Gminy G. W motywach postanowienia wskazał, że zgodnie z przepisami rozdziału 3 i 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266, ze zm.), sprawy mieszkaniowego zasobu gminy oraz lokali socjalnych mają charakter cywilnoprawny i podlegają kognicji sądów powszechnych. Skarga A. T. i R. T. dotyczyła działań administracji mieszkaniowej oraz następstw prawnych zadłużenia z tytułu niezapłaconego czynszu za mieszkanie z zasobu mieszkaniowego Gminy G. Skarga ta nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa P.p.s.a.).
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył A. T., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, jak również o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego z tytułu udzielonej z urzędu, nieopłaconej pomocy prawnej. Sądowi I instancji, powołując art. 173 § 1 ustawy P.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy P.p.s.a. Stwierdził przy tym, że skarga wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego dotyczyła czynności Gminy G., dotyczących uprawnień i obowiązków skarżącego, wynikających z ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego. W ocenie autora skargi kasacyjnej takie działania należy zakwalifikować do czynności z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wyszczególnione w § 2 pkt. 1 – 8 tego artykułu, m.in. na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz inne niż wymienione wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
A. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pismo, w którym kwestionował działania ZBM w G., związane z wniesieniem do sądu rejonowego pozwu o eksmisję jego brata z lokalu znajdującego się w zasobie mieszkaniowym Gminy. Podniósł, że R. T. zaczął stopniowo spłacać zaległe opłaty za mieszkanie. Pozostałe zadłużenie zadeklarował się natomiast odpracować skarżący, w czasie przerw w odbywaniu kary pozbawienia wolności.
Pismem z dnia 21 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu poinformował A. T. o właściwości sądów administracyjnych i zwrócił się o sprecyzowanie skargi, przez wskazanie zaskarżonego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. W odpowiedzi na to wezwanie A. T. powtórzył jedynie zarzuty dotyczące działań ZBM w G. Nie sprecyzował natomiast skargi w sposób umożliwiający nadanie jej prawidłowego biegu i nie wskazał jakiego konkretnie aktu lub czynności skarga ta ma dotyczyć. Również w piśmie R.T. nie podano żadnego aktu lub czynności należących do zakresu kognicji sądu administracyjnego.
Wobec powyższego należy uznać, że przedmiotem skargi A.T.
i R. T. było wniesienie pozwu o eksmisję z lokalu mieszkalnego oraz spłata zaległych opłat za mieszkanie. Kwestie te, jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, pozostaje poza zakresem właściwości sądu administracyjnego. Zasadność powyższego powództwa może być bowiem przedmiotem oceny wyłącznie sądu powszechnego.
Ponieważ skarga nie dotyczyła działań z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy P.p.s.a., Sąd I instancji prawidłowo skargę tę odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 cyt. ustawy. Skarga kasacyjna podlegała natomiast oddaleniu na podstawie art. 184 powołanej ustawy. O kosztach zastępstwa procesowego z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.).