Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 863/12 po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. P. na niewykonanie przez [...] S.A. z siedzibą w Warszawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 166/11 - wymierzył [...] S.A. z siedzibą w Warszawie grzywnę w wysokości 1000 zł (tysiąc złotych) oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:
G. P. w dniu 19 marca 2012 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na niewykonanie przez [...] S.A. z siedzibą w Warszawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 166/11, żądając wymierzenia stronie przeciwnej grzywny w maksymalnej wysokości. W dodatkowym piśmie z dnia 12 czerwca 2012 r. skarżący wskazał, iż w niniejszej sprawie nie ma znaczenia, iż Bank po miesiącu od złożenia skargi, to jest w dniu [...] kwietnia 2012 r. wydał stosowną decyzję. Skarżący podniósł także, iż zasądzone na jego rzecz wskazanym wyżej wyrokiem koszty postępowania zmuszony był dochodzić w drodze egzekucji komorniczej.
W odpowiedzi na skargę [...] S.A. z siedzibą w Warszawie wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o zaniechanie wymierzenia grzywny. Wskazał, iż w dniu [...] kwietnia 2012 r. Bank wydał decyzję, natomiast koszty postępowania sądowego należne skarżącemu zostały wyegzekwowane w drodze postępowania egzekucyjnego. Zatem zostały wykonane wszystkie elementy zakreślone wskazanym w skardze wyrokiem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym wyrokiem z dnia 16 października 2012 r. uznał, że skarga jest zasadna.
Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 166/11 [...] S.A. z siedzibą w Warszawie została zobowiązana do rozpatrzenia wniosku G. P. z dnia 21 grudnia 2010 r., dotyczącego informacji publicznej, w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku i zasądził na jego rzecz od wyżej wskazanego Banku kwotę 100 zł, z tytułu zwrotu kosztów postępowania (wyrok ten wraz uzasadnieniem otrzymały obie strony). Powołany wyrok z dnia 11 sierpnia 2011 r. stał się prawomocny od dnia 29 września 2011 r. W dniu 20 stycznia 2012 r. G. P. wystąpił o wydanie tytułu wykonawczego, natomiast w dniu 19 marca 2012 r. wniósł przedmiotową skargę.
W sprawie bezsporne jest wyegzekwowanie przez skarżącego zasądzonych na jego rzecz od Banku kosztów sądowych w drodze postępowania egzekucyjnego oraz wydanie przez Bank w dniu [...] kwietnia 2012 r. decyzji w sprawie informacji publicznej, będącej przedmiotem wyroku z dnia 11 sierpnia 2011 r.
Zatem Bank, co najmniej od końca września 2011 r., pozostawał w zwłoce w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego dnia 11 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 166/11. Ma rację skarżący, iż okoliczności późniejszego wykonania tego wyroku (wydanie przez Bank w dniu [...] kwietnia 2012 r. decyzji i wyegzekwowanie od Banku kosztów sądowych w drodze postępowania egzekucyjnego) nie mają tu znaczenia, albowiem czynności te nastąpiły znacznie później, po dacie uprawomocnienia się wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miarkując wysokość orzeczonej grzywny miał na uwadze aktualne przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2011 r. i w drugim półroczu 2011 r. oraz cechy zawinienia, którego dopuścił się Bank. W tym zakresie istotne dla sprawy jest to, iż przedmiotowe przyczyny odmowy udzielenia przez Bank informacji publicznej były w zasadzie znane G. P. już z pism Banku z dnia 9 lutego 2012 r. i z dnia 10 marca 2012 r. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie okoliczność ta powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie przy wymiarze orzeczonej grzywny. Dlatego niezasadne byłoby uwzględnienie skargi w zakresie żądania wymierzenia grzywny w maksymalnym jej wymiarze, jak domagał się skarżący (który zresztą nie uzasadnił z jakich względów żądał wymierzenia Bankowi grzywny w maksymalnej wysokości). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie grzywna w wysokości 1.000,00 zł. jest tu właściwa i spełnia cele tego środka.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł G. P. zaskarżając go w części dotyczącej wymierzenia [...] S.A. z siedzibą w Warszawie grzywny w wysokości 1.000,00 zł, tj. w zakresie punktu 1 sentencji wyroku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) wskazując przy tym na naruszenie art. 154 § 6 Ppsa. Zdaniem skarżącego wymierzenie [...] grzywny w wysokości 1.000,00 zł nie spełnia funkcji represyjnej za niewykonanie wyroku Sądu na podstawie art. 154 § 1 Ppsa, w sytuacji gdy grzywna taka może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Skarżący stwierdził, że wymierzenie grzywny w wysokości określonej w skarżonym wyroku ma charakter symboliczny i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie punktu 1 sentencji wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Sąd z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania - ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Dla skutecznego podania podstawy kasacyjnej konieczne jest szczegółowe wskazanie naruszonego przez Sąd I instancji przepisu oraz uzasadnienie zarzutu jego obrazy. Tego rodzaju stan rzeczy sprawia, że zarzuty skargi kasacyjnej wywierają doniosły wpływ na przebieg i wynik postępowania kasacyjnego, wyznaczając zakres wspomnianej kontroli instancyjnej.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny był władny ocenić wniesioną kasację jedynie w granicach wyznaczonych podstawami skargi kasacyjnej przedstawionymi przez stronę skarżącą.
Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa procesowego ze wskazaniem na art. 154 § 6 Ppsa uniemożliwia w zasadzie merytoryczną kontrolę zaskarżonego wyroku. Przepis art.154 § 6 Ppsa dający podstawę do wymierzenia grzywny w określonej w tym przepisie wysokości, pomimo zawarcia w ustawie procesowej, stanowi bowiem normę prawa materialnego, a w rozpoznawanej skardze kasacyjnej taki zarzut naruszenia prawa materialnego nie został jednak postawiony czy to poprzez błędną wykładnię czy też zastosowanie tego przepisu. W związku z powyższym zarzut skargi kasacyjnej został skonstruowany w taki sposób, że z uwagi na jego treść niemożliwym jest jego ocena przez Sąd. W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 154 § 6 Ppsa grzywnę, o której mowa w art. 154 § 1 Ppsa wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zatem wysokość wymierzonej organowi grzywny za niewykonywanie przez organ wyroku sądowego nie może być wyższa od maksymalnej wysokości grzywny określonej powołanym przepisem, natomiast może być niższa. Sąd przy ustalaniu grzywny powinien bowiem brać pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym wyjaśnienia organu co do przyczyn niewykonania wyroku. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji przekonująco uzasadnił wysokość wymierzonej grzywny i cel jej orzeczenia, a wysokość zasądzonej grzywny mieści się w granicach ustawowych zakreślonych przepisem art. 154 § 6 Ppsa.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to podlega ona oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.