Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1827/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nabycia nieruchomości z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez województwo.
U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.
Minister Infrastruktury i Budownictwa, dalej jako Minister, decyzją z dnia [...] r. nr[...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającą nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo [...] prawa własności nieruchomości położonej w[...], obręb[...], jednostce ewidencyjnej[...], oznaczonej jako działki nr[...], zajętych pod drogę wojewódzką Nr[...], stanowiące w dniu 31 grudnia 1998 r. własność M. G. W uzasadnieniu decyzji Minister przytoczył treść art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872 ze zm.), który stanowił materialno prawną podstawę decyzji. Wskazał, że na podstawie uchwały Nr [...] Rady Ministrów z 2 grudnia 1985 r. o sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych droga Nr 625 została zaliczona do kategorii dróg krajowych, a na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. z 1998 r. Nr 160, poz. 1071) droga ta została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich, co wynika z załącznika nr 2 do tego rozporządzenia.
Organ ustalił także, że zgodnie z zarządzeniem Nr 74 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 2 grudnia 2008 r. w sprawie nadania numerów drogom wojewódzkim (Dz. Urz. Ministra Infrastruktury z 2008 r. Nr 15, poz.
79) aktualnie odcinek drogi obejmujący przedmiotowe działki stanowi drogę wojewódzką Nr 544. Analizując sprawę pod kątem spełnienia przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną organ wskazał, że w aktach znajduje się wyrys z mapy ewidencyjnej sporządzony w dniu 15 listopada 2011 r. i potwierdzony przez geodetę uprawnionego, przedstawiającej zajęcie spornych działek pod drogę Nr 544 zgodnie ze stanem faktycznym na dzień 31 grudnia 1998 r. Mapa ta stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a., a zatem stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone przez upoważnionego geodetę. Zatem zebrany materiał dowodowy, w ocenie organu, potwierdza, że nieruchomość stanowiąca działki nr[...], zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r. znajdowała się w pasie drogowym drogi publicznej Nr 625. Przesłankę władania publicznoprawnego przedmiotowymi działkami potwierdzają takie dowody jak umowy zawarte przed Dyrekcję Okręgową Dróg Publicznych w[...], Zarząd Dróg Krajowych w [...] – poprzednika prawnego [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w[...], których przedmiotem są usługi w zakresie zimowego utrzymania z dróg w okresie od 1994 r. do 2000 r. Ponadto do akt zostało załączone oświadczenie p.o. Dyrektora [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z 4 lutego 2014 r. o dokonywaniu przez Dyrekcję Okręgową Dróg Publicznych w[...], Zarząd Dróg Krajowych w [...] na nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] czynności dotyczących utrzymania i eksploatacji drogi. W ocenie organu z dokumentów tych jednoznacznie wynika, że zarządca drogi wykonywał cyklicznie czynności faktyczne dotyczące drogi publicznej, w pasie której znajduje się przedmiotowa nieruchomość, zarówno przed 1 stycznia 1999 r. jak i po tej dacie. Wobec łącznego wystąpienia przesłanek z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. organ odwoławczy uznał za zasadne rozstrzygniecie Wojewody [...] w decyzji z [...] r. nr [...] i z tych względów utrzymał ją w mocy.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dalej również jako "WSA", oddalił skargę uznając, że Minister zasadnie uznał, że zostały spełnione kumulatywnie wszystkie przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W dniu 31 grudnia 1998 r. objęte zaskarżoną decyzją działki gruntu nie stanowiły własności ani Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego, lecz były własnością osoby fizycznej – skarżącej M. G. Przedmiotowa droga zaliczona została do kategorii dróg wojewódzkich. Okoliczność zajęcia działek nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną wynika jednoznacznie ze znajdującego się w aktach sprawy wyrysu z mapy ewidencji gruntów wpisanej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 15.11.2011 r. Na dokumencie widnieje adnotacja geodety uprawnionego, że granice działek nr [...] zajętych pod drogę wojewódzką obecnie nr 544 zgodne są ze stanem faktycznym istniejącym w dniu 31 grudnia 1998 r. Powyższy wyrys z mapy ewidencyjnej wpisanej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 15 listopada 2011 r. stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a zatem stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.
Udokumentowana została również przesłanka władztwa publicznoprawnego nad przedmiotowymi działkami. W sytuacji braku przeciwdowodów przedłożenie tych dokumentów obrazujących sprawowanie władztwa publicznoprawnego w odniesieniu do dróg, których zarząd wykonywała Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych, Zarząd Dróg Krajowych w[...], przemawia za przyjęciem wykonywania takiego władztwa także w odniesieniu do drogi wówczas nr 625, w skład której wchodziły działki objęte zaskarżoną decyzją. Skoro bowiem działki te znajdowały się w pasie tej drogi publicznej nie sposób uznać by władztwo publicznoprawne nie rozciągało się również na te działki.
Zatem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, pozwalał na przyjęcie zajęcia przedmiotowych działek gruntu pod drogę publiczną, jak również władztwa publicznoprawnego w stosunku do nich w dniu 31 grudnia 1998 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M. G., zaskarżając go w całości i zarzucając:
- 1.1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z:
- a) art. 7, 77 § 1, 80, art. 107 § 3 k.p.a. polegającym na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, wbrew ciążącemu obowiązkowi w tym zakresie, a w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.,
- b) art. 78 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, pomimo iż Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody[...], w której oddalono wniosek dowodowy strony niezgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów postępowania administracyjnego,
- 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, polegające na wybiórczym przedstawienie stanu sprawy, nieodniesieniu się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz uchyleniu się od dokonania szczegółowej oceny prawnej,
- 1.2. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegającą na przyjęciu, że nieruchomość stanowiąca działki[...], zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r. znajdowała się w pasie drogowym drogi publicznej Nr 625 i pozostawała we władaniu jednostek publicznych.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i uwzględnienie skargi, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania Województwo [...] wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej, a także wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji oraz wniosków o rozpoznanie postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania i dopuszczenie dowodów z dokumentów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.
W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach: naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).
Na wstępie podnieść należy, że całkowicie nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Otóż przepis ten ma charakter ustrojowy i może stanowić podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, np. gdy sąd odmówił rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne, albo rozpoznając prawidłowo wniesioną skargę dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności. Okoliczność, iż strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem i argumentacją Sądu I instancji, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie uzasadnia zarzutu naruszenia powyższego przepisu. Zwłaszcza, że przedmiotowa sprawa należy do kognicji sądów administracyjnych, została rozpoznana przez właściwy sąd, a fachowy pełnomocnik skarżących nie wskazał w skardze kasacyjnej jakie to inne kryteria kontroli (celowość, rzetelność, gospodarność itd.), zamiast kryterium legalności stosował Sąd I instancji w niniejszej sprawie.
Podobnie jako całkowicie bezzasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., który ma jedynie charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Przepis ten zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jeżeli podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., skarżąca w istocie zmierza do podważenia oceny prawnej poczynionej przez sąd pierwszej instancji, to nie może być to skuteczne, gdyż przepisy te zakreślają jedynie zakres sądowej kontroli działalności organów administracji, natomiast sposób przeprowadzania tej kontroli regulowany jest w dalszych przepisach p.p.s.a. Tymczasem do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie.
Ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie.
Uzasadnieniu zaskarżonego wyroku także nie można zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08).
Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Jedynie w sytuacji, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego akt administracyjny, pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, naruszałoby prawo. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1, 78, 80 oraz 107 § 3 k.p.a. polegającym na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, wbrew ciążącemu obowiązkowi w tym zakresie, a w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, że sformułowanie tej oceny wymaga odpowiedzi na szereg pytań, pytań takich samych jak te, na które musi odpowiedzieć organ administracji bezpośrednio stosujący te przepisy. To nie wojewódzki sąd administracyjny stosuje te przepisy, lecz posługuje się nimi jedynie, jako matrycą porównawczą, w celu ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym.
I w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd I instancji dał wyraz swojej argumentacji odnosząc się do całokształtu sprawy i zgromadzonego przez organy administracyjne materiału dowodowego. Tymczasem ani w treści zarzutu, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (wbrew nakazowi wynikającemu z art.176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) w żaden sposób nie odniesiono się do zarzutów naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 k.p.a. Nie jest wystarczające przytoczenie numeracji przepisów i ogólne powoływanie się w uzasadnieniu na błędną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, nienależyte wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, niepodjęciu działań w celu ustalenia istoty sprawy, ani tym bardziej stwierdzenie, że naruszenie tych przepisów miało polegać na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, wbrew ciążącemu obowiązkowi w tym zakresie, a w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. Jedynie zarzut naruszenia art.78 k.p.a. został uzasadniony poprzez wskazanie, że organ I instancji odstąpił od przeprowadzenia wnioskowanego dowodu przez stronę w sytuacji, gdy powinno to stanowić wyjątek tj. gdy przedmiotem dowodu ma być okoliczność nie mająca znaczenia dla sprawy lub gdy została ona już udowodniona.
W kontekście tego zarzutu wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszenie art.78 k.p.a. stanowiłoby podstawę uwzględnienia skargi jedynie w przypadku, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem sam fakt naruszenia art.78 k.p.a. nie implikuje jeszcze po stronie sądu administracyjnego obowiązku uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji. Następuje to wyłącznie w przypadku wykazania, że naruszeni tego przepisu miało wpływ na wynik sprawy. Jak wynika ze złożonych wniosków z 9 października 2014r. z 7 listopada 2014r. skarżąca wnioskowała o przesłuchanie w charakterze świadków K. W. – Dyrektora Departamentu Nieruchomości i Infrastruktury Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...] na okoliczność decyzji z dnia[...]. nr [...] oraz innych dokumentów oraz Z. O. – p.o. Dyrektora Zarządu Dróg w [...] na okoliczność roku powstania i oddania do użytkowania drogi nr 544. Okoliczności te nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy (nieistotne jest np. kiedy powstała droga, lecz czy zajmowała części nieruchomości należące do skarżącej na dzień 31 grudnia 1998r.).
Natomiast wszystkie przesłanki niezbędne dla zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną wynikają ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Zatem nie można mówić o naruszeniu art.78 k.p.a. przez organy administracyjne, a nawet gdyby przyjąć, że takie naruszenie miało miejsce to nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy.
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W odniesieniu do powyższego zarzutu należy wskazać, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia.
Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Jak wynika z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 73 ust. 1 w ogóle nie znajduje odzwierciedlenia. Skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje rzekomo błędnej wykładni tego przepisu dokonanej przez organy administracyjne, ani też sama nie przedstawia własnego, jej zdaniem prawidłowego, jego rozumienia.
W konsekwencji wbrew sformułowanemu treści tego zarzutu nie dotyczy on błędnej wykładni, lecz jedynie jego niewłaściwego zastosowania – co znajduje swoje odzwierciedlenia w argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Niewłaściwe (błędne) zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09).
Skoro strona skarżąca kasacyjnie w ramach podstaw kasacyjnych nie zakwestionowała wykładni przepisów prawa materialnego wskazanych w zarzutach skargi kasacyjnej, nie podważyła też skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, to w realiach niniejszej sprawy – nawet gdyby w drodze daleko idącej rekonstrukcji zarzutów, istniała podstawa do przejścia do analizy zarzutów niewłaściwego zastosowania prawa materialnego – Naczelny Sąd Administracyjny dokonując kontroli sposobu zastosowania prawa materialnego przez Sąd I instancji zobligowany byłby wziąć pod uwagę wykładnię prawa materialnego i stan faktyczny sprawy przyjęte przez Sąd I instancji. Nie mógł tym samym w realiach niniejszej sprawy osiągnąć skutku zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w świetle bowiem przyjętej przez Sąd I instancji wykładni wskazanego przepisu, a niepodważonej przez stronę skarżącą kasacyjnie, odniesionej do przyjętego w sprawie stanu faktycznego, stanowisko Sądu jest prawidłowe.
Tym samym bezpodstawnym stał się wniosek o rozpoznanie na podstawie art. 191 p.p.s.a. - postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, wydanego na rozprawie w dniu 28 marca 2017 r. Niezależnie od tej konstatacji podkreślić należy, że WSA prawidłowo uznał, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależy od wyniku wskazanych przez skarżącą postępowań administracyjnych.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.