Uzasadnienie
W dniu 22 maja 2014 r. Gmina Miejska L. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2014 r. o sygn. akt I SA/Wa 2086/13 w sprawie ze skargi Gminy Miejskiej L. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość, którym to orzeczeniem Sąd oddalił skargę Gminy.
W tym samym dniu Gmina złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że istnieje niebezpieczeństwo wypłaty zawyżonego odszkodowania, co może prowadzić do szkody majątkowej. Gmina podniosła także, że dokonanie wypłaty stanowić może naruszenie dyscypliny finansów publicznych, jak również utraty środków finansowych przeznaczonych na inne cele. Zdaniem wnioskodawcy, interes skarżących nie ucierpi, gdyż spór dotyczy wysokości odszkodowania, nie zaś – jego zasadności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek Gminy o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w sprawie decyzji Wojewody M. o odszkodowania nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a) po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z przyjętej wykładni powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dopuszczalne jest również na etapie postępowania kasacyjnego (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. akt I GPS 1/07, publ. ONSAiWSA 2007/4/77). Oznacza to, że nie jest wyłączone stosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. w przypadku, gdy strona wniosła skargę kasacyjną i wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnioskodawca nie wykazał we wniosku okoliczności świadczących o możliwości wyrządzenia znacznej szkody, czy też możliwości wywołania nieodwracalnych skutków z powodu wykonania zaskarżonej decyzji.
Po pierwsze należy zauważyć, że w uzasadnieniu wniosku jego autor motywując istnienie przesłanki w postaci "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody" wskazał na możliwość naruszenia dyscypliny finansów publicznych oraz uniemożliwienie wykonania innych planowanych działań Gminy. Nie przedstawił jednak żadnych argumentów konkretyzujących postawioną tezę (np. jakie inwestycje miałyby zostać zaniechane, jakie wypłaty wstrzymane). Nie okazał również żadnych dokumentów potwierdzających okoliczności, na które powołała się Gmina. Natomiast gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia o możliwości powstania skutku w postaci znaczącej szkody bez potwierdzenia tych okoliczności aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji wnioskodawcy nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest bowiem, jak wspomniano, zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (zob. postanowienie NSA z 31 lipca 2014 r. o sygn. akt I OSK 1844/14).
Ponadto, jak wskazano wyżej, przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest decyzja ustalająca odszkodowanie za nieruchomość – w wysokości [...] złotych. Trudno w takiej sytuacji przyjąć, że konieczność wypłaty odszkodowania we wskazanej wysokości spowodować może niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. Zauważyć należy, że powołany przepis uzależnia udzielenie tymczasowej ochrony od możliwości powstania znacznej szkody, a nie szkody w każdej wysokości. Biorąc pod uwagę budżet Gminy Miejskiej L. nie sposób uznać, że wypłata wspomnianej kwoty spowoduje szkodę o znacznym charakterze.
Argumenty wnioskodawcy zmierzające do wykazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi skarżącą Gminę na powstanie trudnych do odwrócenia skutków również nie zasługują na aprobatę. NSA stwierdza, że wypłata odszkodowania, jak każde świadczenie finansowe, jest ze swej istoty czynnością "odwracalną" i w każdym czasie można dokonać zwrotu wypłaconego odszkodowania. Dlatego zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ogólnikowe twierdzenia, że nie będzie możliwe wyegzekwowanie wypłaconego odszkodowania po jego ewentualnym rozdysponowaniu przez byłego właściciela nieruchomości, pozbawione są racji. Jeżeli bowiem rzeczywiście suma określona w decyzji jest nadmierna, to w przypadku różnicy między kwotą właściwą a wypłaconą Gmina będzie mogła dochodzić zwrotu nadwyżki w postępowaniu przed sądem powszechnym.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.