Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 września 2006 r. sygn. akt III SA/Gd 306/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi M. D., uchylił zaskarżoną przez nią decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję tegoż Kolegium z dnia [...] nr [...]. Decyzjami tymi odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] nr [...], orzekającej o odmowie przyznania odszkodowania w żądanej wysokości z tego względu, że nie narusza ona rażąco prawa, gdyż rozstrzygnięcie o takiej treści mieści się w formule orzekania o odszkodowaniu na podstawie art. 160 k.p.a. i nie jest z tym przepisem sprzeczne i w uzasadnieniu powołał się na tezę postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 1997 r. II SAB 142/98. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organ niewłaściwie zrozumiał tezę ww. postanowienia, bowiem zgodnie z nią wszystkie możliwe rozstrzygnięcia to przewidziane przepisami k.p.a., a nie jakiekolwiek, a z art. 160 k.p.a. wynika, co akcentuje się w piśmiennictwie, że postępowanie administracyjne w sprawie odszkodowania kończy się decyzją o przyznaniu, bądź odmowie przyznania odszkodowania, a obowiązkiem organu orzekającego w tym postępowaniu jest ustalenie rozmiaru odszkodowania z uwzględnieniem okoliczności wpływających na tę wysokość, zatem postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji odszkodowawczej powinno uwzględniać zasady k.p.a.
Postępowanie nadzorcze pod takim kątem powinno dokonać analizy decyzji z dnia 8 kwietnia 1997 r. co nie miało miejsca w sprawie, ograniczało się bowiem do wykazania, że oceniana decyzja odpowiada wykładni postanowienia, zresztą niedokładnie zrozumianego przez organ – skonkludował Sąd.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło, reprezentowane przez radcę prawnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 160 § 1 i § 5 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż w formule orzekania o odszkodowaniu nie mieściło się rozstrzygnięcie polegające na odmowie przyznania odszkodowania w żądanej wysokości oraz że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej należy dokonać sprawdzenia prawidłowości zgromadzenia materiału dowodowego prowadzącego do ustalenia, czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji spełnione zostały ustawowe wymagania, warunkujące wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", zawiera dwie podstawy skargi kasacyjnej: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W niniejszej skardze kasacyjnej wskazano na tą pierwszą podstawę, tj. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię. Jako te przepisy wskazano art. 160 oraz art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Kodeks postępowania administracyjnego jest aktem prawa procesowego, regulującym zasady postępowania przed organami administracji. Jego przepisy, a zwłaszcza te, które dotyczą trybów wzruszenia decyzji ostatecznej, jednak nie stają się przez to prawem materialnym w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Pozostają one nadal przepisami procesowymi, w świetle których wojewódzkie sądy administracyjne oceniają postępowanie organów administracji.
Oceny tej dokonuje się pod kątem zgodności z prawem działania i rozstrzygnięcia organu, a wynikiem tej oceny jest uznanie zasadności, bądź nie - zaskarżenia. Skarga nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a., zaś uzasadniona powoduje uchylenie zaskarżonych orzeczeń z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 P.p.s.a.
Przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji może być naruszenie przez organ prawa materialnego, bądź procesowego. W tym ostatnim wypadku uchylenie ma dwie przyczyny - po pierwsze istnienia podstaw do wznowienia postępowania, a po drugie takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku były decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. wydane w trybie nadzorczym na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a dotyczące decyzji o odszkodowaniu, której podstawą był art. 160 k.p.a.
W takiej sytuacji tylko wskazanie, przez wnoszącego skargę kasacyjną, jako jej podstawę naruszenia Ppsa w powiązaniu z kpa uzasadniałoby rozpoznanie skargi kasacyjnej co do meritum.
Przytoczenie podstaw kasacyjnych, tak jak to ma miejsce w niniejszej skardze, choć z formalnego punktu widzenia jest prawidłowe, to jednak czyni je nieusprawiedliwionymi w rozumieniu art. 184 P.p.s.a. i wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.