Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 16 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 1950/19

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 571/18, oddalił skargę R.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], Starosta [...] orzekł o cofnięciu R.I. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B, nr [...], wydanego na druku [...] przez Królestwo [...]. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, a także zażądano zwrotu prawa jazdy kat. B nr [...] do depozytu urzędu w terminie 7 dni od daty otrzymania decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 18 kwietnia 2016 r., do urzędu wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] o kontrolne sprawdzenie skarżącemu kwalifikacji ze względu na wielokrotne naruszenie przez niego w okresie od 1 grudnia 2014 r. do 8 sierpnia 2015 r. przepisów ruchu drogowego i otrzymaniu łącznie 30 punktów karnych. Starosta [...], zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260), decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., skierował skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (egzamin teoretyczny i praktyczny w kat.

B w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego) w nieprzekraczalnym terminie do dnia 30 lipca 2016 r. Do dnia 4 sierpnia 2017 r. skarżący nie przystąpił do egzaminu kontrolnego. W związku z niezgłoszeniem się skarżącego w ustalonym terminie do poddania się egzaminowi kontrolnemu, zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978) Starosta zobowiązany był wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Organ wskazał nadto, że ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, które mogą być narażone wskutek wielokrotnego przekroczenia przez skarżącego przepisów ruchu drogowego, decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności i zażądano zwrotu prawa jazdy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, powołując się na prawidłowe oznaczenie dokumentu prawa jazdy skarżącego. W uzasadnieniu decyzji, organ wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu pod adresem w N., a jej odbiór potwierdziła M. G. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, decyzja dotarła do adresata, gdyż jego pełnomocnik złożył w ustawowym terminie odwołanie. Kolegium wyjaśniło również, że konsekwencją zdarzeń, z powodu których przypisana została kierowcy liczba punktów przekraczających 24, jest obowiązek kierowcy przystąpienia do egzaminu sprawdzającego jego kwalifikacje. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji mimo upływu już ponad roku od doręczenia decyzji o skierowaniu na egzamin. Organ zaznaczył, że skarżący wiedział, że niepoddanie się egzaminowi w wyznaczonym czasie będzie skutkować cofnięciem prawa jazdy, gdyż został o tym uprzedzony w treści decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W ocenie organu, okres jaki minął od dnia skierowania na egzamin kontrolny był wystarczający dla zrealizowania obowiązku poddania się egzaminowi.

Od powyższej decyzji R.I. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę.

W odpowiedzi na skarg organ wniósł o jej oddalenie.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem sporu jest możliwość orzeczenia przez polski organ o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami skarżącemu, który legitymował się prawem jazdy wydanym przez organ [...], przy jednoczesnym podkreślaniu przez skarżącego, że posiada on również miejsce zamieszkania na terytorium tego kraju.

W pierwszej kolejności Sąd zwrócił uwagę, że zarzuty skargi odwołują się do instytucji zatrzymania prawa jazdy, a nie jego cofnięcia. Decyzja wydana w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy była już przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 967/17 uchylił rozstrzygnięcie organu II instancji, wskazując, że organy prawidłowo przyjęły, iż dopuszczalne jest orzeczenie o zatrzymaniu skarżącemu, będącemu polskim obywatelem, prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, jednakże organy w swoich rozstrzygnięciach, w sposób błędny opisały numer prawa jazdy, którym legitymował się skarżący.

WSA w Poznaniu zauważył, że w niniejszej sprawie, organ I instancji również powielił błąd, który wystąpił w decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, tj. w sposób nieprawidłowy je opisując. Błąd ten jako dotyczący ustaleń faktycznych nie mógł być przedmiotem sprostowania, co zostało stwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II SA/Po 517/18. Jednakże w rozpoznawanej sprawie, w przeciwieństwie do sprawy dotyczącej zatrzymania prawa jazdy, błąd ten został sanowany w decyzji wydanej w II instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Organ odwoławczy bowiem w swoim rozstrzygnięciu powołał się już na prawidłowy numer dokumentu. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, błędne ustalenie organu I instancji nie powoduje tu konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji.

Następnie wskazano, że wydana w sprawie decyzja o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami została poprzedzona wydaniem przez Starostę [...] ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym. Podstawą skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji był wniosek komendanta wojewódzkiego Policji złożony w związku z przekroczeniem przez skarżącego 24 punktów za naruszenie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W związku z upływem terminu wyznaczonego skarżącemu na sprawdzenie jego kwalifikacji, organ wydał decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B, która w wyniku utrzymania w mocy przez organ odwoławczy, stała się przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Materialną podstawą wydanej decyzji był art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d) ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia niezgłoszenia się we wskazanym terminie na egzamin państwowy, który miał być przeprowadzony w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, wobec istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o skierowaniu skarżącego na egzamin oraz niekwestionowanej przez skarżącego okoliczności, że nie poddał się on, mimo obowiązkowi, sprawdzeniu swoich kwalifikacji, wydanie przez organ decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień było zasadne. Sąd zwrócił uwagę, że w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami ma charakter decyzji związanej. W postępowaniu w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, czynności sprawdzające ograniczone są tylko do zbadania: czy kierowca został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, czy decyzja taka jest ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, czy kierowca poddał się takiemu sprawdzeniu kwalifikacji. Zawarte w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami sformułowanie "starosta wydaje decyzję" wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. W przypadku spełnienia określonych w tym przepisie przesłanek, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami.

Argumenty podnoszone przez skarżącego, że jego prawo jazdy zostało wydane przez organ hiszpański, a on sam posiada miejsce zamieszkania na terytorium tego kraju, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że na gruncie polskiego prawa zaistniały podstawy do tego, by starosta cofnął skarżącemu uprawnienie do kierowania pojazdami. Jak wskazano wyżej, skarżący legitymował się skutecznym na terenie kraju uprawnieniem do kierowania pojazdami, dopuścił się na terenie Polski czynów, za które przypisano mu ponad 24 punkty karne, a następnie skierowany został na egzamin, do którego nie przystąpił.

Skarżący, w swojej argumentacji powołuje się na art. 11 ust. 2 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie prawa jazdy (Dz. U. UE.L 2006.403.18), zgodnie z którym przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany jego prawa jazdy.

Skarżący wskazuje, że wobec braku miejsca zamieszkania na terytorium Polski, krajowy organ nie ma kompetencji do tego, by cofnąć uprawnienia również pochodzące od innego organu. Sąd zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja w ogóle nie zawiera ustaleń co do miejsca zamieszkania skarżącego. Organ ograniczył się jedynie do wykazania istnienia przesłanek cofnięcia prawa jazdy zawartych wprost w polskich przepisach. Powyższe powoduje, że zarzuty skarżącego dotyczące jego miejsca zamieszkania nie mają żadnego znaczenia dla oceny trafności rozstrzygnięcia.

Sąd pierwszej instancji zwrócił również uwagę, że wskazany wyżej, wynikający z dyrektywy wymóg orzekania w zakresie m.in. cofania uprawnień wydanych przez inne państwo, przez organy państwa, w którym kierowca posiada miejsce zamieszkania, należy rozumieć w ten sposób, że te organy są właściwe do cofnięcia uprawnień, mających bezwzględny skutek na terytorium całej UE. W żadnym razie natomiast cytowane postanowienia dyrektywy nie uchybiają możliwościom stosowania swojego wewnętrznego prawa przez państwo, na terenie którego dany kierowca naruszył przepisy i w myśl tego prawa zasadnym jest, dla ochrony jego mieszkańców, by kierowca taki nie mógł prowadzić pojazdu na jego obszarze (zob.: Hanna Kuczyńska Utrata uprawnień do kierowania pojazdami w prawie Unii Europejskiej w sytuacjach transgranicznych. Europejski Przegląd Sądowy, 2018, nr 10. s. 18-27). Brak zawarcia przez organ w zaskarżonej decyzji stwierdzenia co do miejsca zamieszkania skarżącego powoduje konieczność przeprowadzenia ustaleń w tym zakresie w toku procedury w przedmiocie uznania zapadłego w Polsce orzeczenia także w kraju wydającym skarżącemu prawo jazdy.

Nie może to jednak powodować uchylenia wydanej decyzji. Jak już bowiem wyżej wskazano, organ ustalił istnienie wszystkich przesłanek cofnięcia skarżącemu prawa jazdy na gruncie polskich przepisów. Wobec więc wyjaśnienia istoty sprawy organ nie był zobowiązany do prowadzenia także dalszego postępowania co do okoliczności, które nie są wprost przesłanką wydania decyzji. Takie postępowanie byłoby sprzeczne z zasadą szybkości i prostoty postępowania (art. 12 ust. 1 k.p.a.).

W dniu 4 lipca 2019 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R.I., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wedle norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

1. 1. art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541) w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 lit. c i ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 11 ust. 2 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 2006 r. poprzez błędną interpretację i zastosowanie z uwagi na przyjęcie, że art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny stanowi podstawę prawną do wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącemu w sytuacji, gdy prawo jazdy wydane zostało przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej ([...]) niż Polska oraz gdy to w tym innym państwie ([...]), a nie w Polsce, skarżący posiada miejsce zamieszkania, co stało się podstawą do błędnego zaakceptowania co do zasady decyzji organów obu instancji i będzie stosownie do art. 153 P.p.s.a. wiązać organ II instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy;
2. 2. art. 3 § 1 i 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 12 Dyrektywy 2006/126/WE i art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 79 k.p.a. poprzez błędne zaakceptowanie stanowiska organów administracji obu instancji, iż skarżący ma miejsce zamieszkania w Polsce, podczas gdy z przedłożonych przez niego do akt sprawy wraz z odwołaniem dokumentów jednoznacznie wynika, iż prowadzi on działalność gospodarczą na terenie [...], jest tam zameldowany i tam znajduje się jego ośrodek życiowy;
3. 3. art. 113 § 1 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie z uwagi na przyjęcie, że po uchyleniu zaskarżonej decyzji organ II instancji będzie władny naprawić błędnie ustalony w decyzji organu I instancji numer prawa jazdy skarżącego i sprostować decyzję, co stało się przyczyną uchylenia decyzji organu II instancji przez sąd I instancji i będzie stosownie do art. 153 P.p.s.a. wiązać organ II instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, podczas gdy dokument o numerze wskazanym w decyzji organu I instancji nigdy nie istniał, a tego rodzaju wadliwość nie jest oczywista w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem.

Pismem z dnia 22 lipca 2019 r. skarżący kasacyjnie na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie wniosku dowodowego z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II SA/Po 517/18 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oraz postanowień organów administracji z dnia [...] marca 2018 r. i z dnia [...] listopada 2017 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej oraz postanowienia z dnia [...] grudnia 2018 r. i decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r. o uchyleniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. o cofnięciu uprawnień oraz o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, na okoliczność nieistnienia decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.

Naczelny Sąd Administracyjny zaważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.

Skarga kasacyjna nie jest niezasadna.

Zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia przez WSA w Poznaniu art. 113 § 1 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a jest oczywiście niezasadny. Sąd pierwszej instancji nie uchylił bowiem zaskarżanej decyzji i nie przekazał zatem sprawy do ponownego rozpoznania, a oddalił skargę. Stąd nie może być mowy o tym, aby po uchyleniu decyzji organu II instancji przedmiotem sprawy było ustalanie numeru prawa jazdy skarżącego kasacyjnie.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej w istocie odnoszą się do kwestii związanej z tym, że zdaniem skarżącego kasacyjnie, wobec faktycznego zamieszkania przez niego w [...], brak było podstaw do zatrzymania mu prawa jazdy. Zarzut ten jest błędny, ponieważ sprawa nie dotyczy zatrzymania prawa jazdy, lecz cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami. Wskazać nadto należy, że kwestie uprawnień do kierowania pojazdami w krajach należących do Unii Europejskiej zostały uregulowane w Dyrektywie 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. Zgodnie z motywem 2 Dyrektywy "zasady dotyczące praw jazdy stanowią zasadnicze elementy wspólnej polityki transportowej, przyczyniają się do poprawy bezpieczeństwa na drogach i usprawniają swobodny przepływ osób osiedlających się w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym wydano prawo jazdy". Prawodawca unijny określił, zatem że jednym z powodów wprowadzenia zasad ujednolicania kwestii związanych z uprawnieniami do prowadzenia pojazdów w ruchu drogowym jest zapewnienie bezpieczeństwa uczestnikom ruchu drogowego na terytorium całej Wspólnoty.

Oznacza to, że przepisy prawa krajowego będące wykonaniem postanowień Dyrektywy 2006/126/WE powinny być tak interpretowane, aby nie dopuścić do sytuacji, w której posiadanie prawa jazdy innego kraju Unii dawało jego posiadaczowi swego rodzaju bezkarność w zakresie naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym w innym kraju Unii. Stąd w art. 11 ust. 2 Dyrektywy określono, że przy zachowaniu zasady terytorialności prawa karnego i przepisów prawnych dotyczących policji, państwa członkowskie miejsca zamieszkania posiadacza prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie mogą stosować wobec niego własne przepisy krajowe w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami i ewentualnie dokonać w tym celu wymiany prawa jazdy. Tak więc art. 11 ust. 2 Dyrektywy stanowi podstawę prawną do stosowania polskich przepisów krajowych w zakresie ograniczania, zawieszania, cofania lub unieważniania uprawnień do kierowania pojazdami wydanego przez inne państwo członkowskie.

Podkreślić należy, że w przytoczonym w odpowiedzi na skargę kasacyjną wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt C-260/13 podniesiono, że "art. 11 ust. 4 akapit drugi Dyrektywy upoważnia każde państwo członkowskie, a nie jedynie państwo członkowskie zwykłego miejsca zamieszkania, do odmowy uznania ważności prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie". Wyrok ten dotyczy problemu rozpoznawanego w sprawie, ponieważ Trybunał Sprawiedliwości oceniał w nim zgodność z art. 11 Dyrektywy zastosowania przez niemieckie organy administracyjne sankcji cofnięcia austriackiego prawa jazdy, osobie kierującej na terenie Niemiec pod wpływem środków odurzających.

Trybunał pokreślił, że decyzja niemieckiego organu cofająca austriackie prawo jazdy, stanowi jeden ze środków, które państwo członkowskie może podjąć na podstawie art. 11 ust. 4 akapit drugi Dyrektywy. Dodatkowo Trybunał stwierdził, że zmuszenie państwa członkowskiego do uznania w sposób bezwarunkowy ważności prawa jazdy w sytuacji takiej jak ta będąca przedmiotem postępowania głównego byłoby sprzeczne z celem interesu ogólnego Unii, który polega na poprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego i który jest realizowany właśnie przez Dyrektywę 2006/126. Przyznana państwu członkowskiemu możliwość cofnięcia posiadaczowi prawa jazdy upoważnienia do kierowania na terytorium tego państwa ze względu na popełnione na nim naruszenie stanowi niewątpliwie ograniczenie zasady wzajemnego uznawania praw jazdy, niemniej ograniczenie to, które pozwala zmniejszyć ryzyko występowania wypadków drogowych, pozwala zwiększyć bezpieczeństwo ruchu drogowego, co leży w interesie każdego obywatela (pkt 68-70 i powołane tam orzecznictwo).

Trybunał podkreślił, że państwo członkowskie, które odmówiło uznania ważności prawa jazdy w okolicznościach objętych sporem (tzn. cofnęło prawo jazdy wydane przez inne państwo członkowskie z uwagi na stwierdzone naruszenia własnych przepisów w zakresie kierowania pojazdami) jest właściwe do ustalenia warunków, które posiadacz prawa jazdy musi spełnić, by odzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami na terytorium tego państwa, przy czym nie może być to odmowa bezterminowa. W ocenie Trybunału, skoro niemieckie przepisy pozwalały odzyskać cofnięte uprawnienia po przeprowadzeniu stosownych badań, to był to środek zapobiegawczy skuteczny i proporcjonalny do celu polegającego na poprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego (pkt 83 i 84).

W związku z powyższym niezasadne są zarzuty skarżącego dotyczące jego miejsca zamieszkania, ponieważ kierując się wytycznymi interpretacyjnymi zawartymi w motywie 2 Dyrektywy oraz treścią art. 11 ust. 2 i 4 Dyrektywy w oparciu o stanowisko wyrażone w wyroku TSUE z dnia z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt C-260/13 uznać należy, że istniały w sytuacji naruszenia polskich przepisów o bezpieczeństwie w ruchu lądowym - podstawy do cofnięcia R.I. prawa jazdy.

Odnosząc się do złożonego wniosku dowodowego, to wskazać należy, że na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. można jedynie przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby istniały jakiekolwiek wątpliwości mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym wymagające przeprowadzenia dodatkowego dowodu ze złożonego do sprawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II SA/Po 517/18, który nie odnosił się do niniejszej sprawy (cofnięcia uprawnień), lecz dotyczył zatrzymania prawa jazdy. Brak zatem było podstaw prawnych do przeprowadzania przez Sąd dowodów wnioskowanych przez skarżącego kasacyjnie.

Również złożone orzeczenia organów administracji nie mogły odnieść zamierzonego skutku, gdyż Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu wiadomym jest, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. - decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. została uchylona i umorzono postępowanie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nieprawomocnym wyrokiem z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Po 738/19 oddalił skargę. Powyższe świadczy, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami znajduje się w obrocie prawnym.

Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.