Uzasadnienie
J.S. wniósł w dniu 15 stycznia 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Krakowie z dnia 10 maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie uznania skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji.
Orzeczenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 maja 2011 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę jako wniesioną po terminie. Zaskarżone orzeczenie zostało bowiem doręczone J.S. w dniu 18 maja 2011 r. Termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 18 czerwca 2011 r. Wniesienie jej dopiero w dniu 15 stycznia 2015 r. oznacza, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł J.S. Zarzucił w niej naruszenie art. 6 p.p.s.a. w związku z art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji przez brak pouczenia skarżącego o prawie do przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia skargi z uwagi, że to uchybienie nastąpiło bez winy skarżącego co spowodowało nieważność postępowania prowadzonego przed sądem pierwszej instancji, określoną w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. pozbawiającą skarżącego możliwości obrony jego praw przed bezstronnie niezawisłym sądem administracyjnym z uwagi na konstytucyjne prawo obywatela do sądu. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, sąd pierwszej instancji powinien był pouczyć skarżącego o prawie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesiona skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, żaden przepis nie ustanawia obowiązku informowania osoby wnoszącej skargę, że ma prawo do wniesienia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. To prawo zostało bowiem wyraźnie wyrażone w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – jej art.
87. W myśl zaś zasady ignorantia iuris nocet skarżący nie może wywodzić pozytywnych dla siebie skutków z nieznajomości obowiązujących przepisów prawa. Należy spostrzec, że zgodnie z art. 87 § 4 ww. ustawy równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. A zatem nawet przyjmując stanowisko skarżącego kasacyjnie oznaczałoby to, że skarżący miałby być informowany przez Sąd o instytucji przywrócenia terminu przed złożeniem przez siebie skargi, co jest w sposób oczywisty niemożliwe. Nie można zatem rzeczonego obowiązku Sądu wywieść, jak chce skarżący kasacyjnie, z art. 6 p.p.s.a., który stanowi, że "Sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań.". Nie sposób twierdzić, że obowiązki wynikające z tego przepisu rozciągają się na czas wcześniejszy niż po złożeniu skargi. Ponadto, jak zauważono w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2014 r., II OSK 2188/12), obowiązku pouczania o trybie składania wniosku o przywrócenie terminu nie sposób wyprowadzać z ogólnych zasad wywodzonych z art. 2 Konstytucji RP – zasady państwa prawnego, zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez niego prawa, zasady praworządności, czy sprawiedliwości społecznej.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.