Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 lipca 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 22/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Prezydenta Miasta K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego.
W uzasadnieniu wyroku, Sąd przedstawił następujący stan faktyczny.
W dniu 26 stycznia 2004 r. Fabryka [...] S.A. w likwidacji złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej miasta K. z dnia [...] czerwca 1967 r. Nr [...], którym w punkcie 3 i 4 wywłaszczono między innymi część parceli nr [...] nr Iwh [...], ciąg dalszy księgi wieczystej KW nr [...] o pow. 33 m2 oraz parcelę nr [...] zapisaną w Iwh [...] o pow. 30 m2, obie położone w K., gmina B. F., stanowiące własność Fabryki [...] Towarzystwo Akcyjne.
Decyzją z dnia [...], Nr [...] Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonego orzeczenia Prezydium Rady Narodowej miasta K. w części dotyczącej parceli nr [...] o pow. 33 m2 oraz stwierdził nieważność zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej parceli nr [...] o pow. 30 m2.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Prezydent Miasta K. zwrócił się do organu orzekającego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją w części dotyczącej parceli nr [...] o pow. 30 m2. Natomiast Fabryka [...] S.A. w likwidacji z siedzibą w K. zwróciła się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w części dotyczącej parceli nr [...].
Po rozpatrzeniu wspomnianych wniosków, Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...]. Według organu, nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy stanowisko Miasta K., zgodnie z którym działki o nr [...] i [...] tworzyły jedną nieruchomość o powierzchni 638 m2, z czego do wywłaszczenia przeznaczona została część tej działki o powierzchni 63 m2, co stanowiło około 10 % całej nieruchomości, a co za tym idzie brak było podstaw do uznania, że za wywłaszczoną działkę nr [...] o pow. 30 m2 przysługiwało odszkodowanie. Powołując się na art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), art. 24 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr 19, poz. 147) i postanowienie Sądu Najwyższego - Izby Cywilnej z dnia 30 października 2003 r. sygn. akt IV CK 114/2002 (publ. OSNC 2004/12, poz. 201) Minister wywiódł, iż graniczące ze sobą działki gruntu, stanowiące własność tej samej osoby, objęte oddzielnymi księgami wieczystymi są odrębnymi nieruchomościami w rozumieniu art. 46 § 1 kc. Odrębność tę tracą dopiero w razie połączenia ich w jednej księdze wieczystej.
Jednocześnie organ orzekający podkreślił, iż w aktach sprawy znajdują się plan sytuacyjny z dnia 21 września 1966 r. i zawiadomienie z Państwowego Biura Notarialnego, które wpłynęły do Prezydium Rady Narodowej miasta K. w dniu 6 czerwca 1967 r., świadczące bezspornie o tym, że przedmiotowe parcele gruntu miały założone oddzielne księgi wieczyste. Parcela nr [...] Iwh [...] posiadała księgę wieczystą nr [...], zaś parcela nr [...] Iwh [...]-księgę wieczystą nr [...].
Z tego też powodu, nie mogły być one traktowane, jako jedna nieruchomość.
Powyższe rozstrzygnięcie Prezydent Miasta K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] i [...] w części, w której organ ten stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej Miasta K. z dnia [...] czerwca 1967 r., co do parceli nr [...] (czyli punktu 2 decyzji z dnia [...]). Podtrzymując argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezydent Miasta K. zarzucił błędną wykładnię art. 8 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości oraz nieprawidłowe ustalenie, że parcele nr [...] i [...] nie tworzyły jednej całości. Zdaniem strony skarżącej, w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do przyjęcia, że organ wydając decyzję wywłaszczeniową rażąco naruszył prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Dodatkowo strona skarżąca podniosła, iż Minister Infrastruktury w uzasadnieniu swojego stanowiska powołał się na przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych, które zaczęły obowiązywać dopiero od 1 stycznia 1983 r., a więc po 15 latach od daty wywłaszczenia, podczas gdy w dacie wydania decyzji wywłaszczeniowej z 1967 r. obowiązywał dekret z 11 listopada 1946 r. o księgach wieczystych (Dz.U. Nr 57, poz. 320 ze zm.).
Odpowiadając na skargę, Minister Transportu i Budownictwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wyrok oddalający skargę Prezydenta Miasta K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności podkreślił, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięcia obarczonego ciężkimi wadami określonymi w art. 156 § 1 kpa, a przedmiotem postępowania w takiej sprawie jest ustalenie istnienia tych wad. Organ nadzoru dokonując oceny zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 kpa zobowiązany jest stosownie do treści art. 107 § 3 kpa, wyczerpująco ustalić i wyjaśnić stan sprawy z daty wydania kontrolowanej decyzji.
Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd I instancji podzielił stanowisko organu orzekającego i uznał, że wywłaszczenie bez odszkodowania działki nr [...] w trybie art. 8 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości oraz brak udziału biegłego rzeczoznawcy w postępowaniu wywłaszczeniowym, dotyczącym tej nieruchomości było rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa i obligowało organ do stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej miasta K. z dnia [...] czerwca 1967 r. w sprawie wywłaszczenia nieruchomości położonej w K., w części dotyczącej parceli oznaczonej nr [...] o powierzchni 30 m2. Według Sądu I instancji, zawarte w skardze zarzuty nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, albowiem z kopii mapy ewidencyjnej z wykreślonymi granicami parcel katastralnych I. kat [...] i [...] z dnia 12 lipca 2004 r. oraz planu sytuacyjnego z dnia 21 września 1966 r. wynika jednoznacznie, że w dniu wywłaszczenia, a więc w dniu [...] czerwca 1967 r., działki nr [...] i [...] nie posiadały wspólnej granicy.
Z wykazu zmian znajdującego się na tym planie wynika ponadto, że w 1963 r. omawiane działki zostały wydzielone z dwóch odrębnych parcel gruntowych. Mianowicie, działka nr [...] powstała z podziału działki nr [...], a działka nr [...] z podziału działki nr [...]. Z wykazu tego wynika także, że obie działki posiadały odrębne księgi wieczyste. Działka nr [...] Iwh [...]-księgę wieczystą nr [...], zaś działka nr [...] Iwh [...]- księgę wieczystą nr [...].
Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi, iż organ w uzasadnieniu decyzji powołał się na nieobowiązującą w dacie wywłaszczenia ustawę z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych (Dz.U. Nr 19, poz. 147 ze zm.), Sąd I instancji podniósł, że obowiązujący w dacie wydania decyzji wywłaszczeniowej z 1967 r. dekret z dnia 11 listopada 1946 r. o księgach wieczystych (Dz.U. Nr 57, poz. 320) w art. 4 stanowił, że dla każdej nieruchomości w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego prowadzi się oddzielną księgę wieczystą, co potwierdzało tylko prawidłowość dokonanych przez organ orzekający ustaleń.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Prezydent Miasta K. reprezentowany przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi WSA w Warszawie zarzucił naruszenie art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niewyjaśnienie istotnej okoliczności sprawy - to jest faktu rozstrzygnięcia w orzeczeniu Prezydium Rady Narodowej jedynie o wywłaszczeniu oraz naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, iż zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej miasta K. z dnia [...] czerwca 1967 r. o wywłaszczeniu ma odpowiedź na pytanie, czy w tym orzeczeniu doszło do wywłaszczenia nieruchomości i do odmowy ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości obejmującej parcelę I. kat [...], czy też rozstrzygnięto w nim jedynie o wywłaszczeniu, informując przy tym błędnie o zasadach przyznawania odszkodowania.
Orzeczenie o wywłaszczeniu, jak podniesiono w skardze zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. W jego treści wskazano, iż według art. 8 ust. 7 w/w ustawy odszkodowanie za wywłaszczone nieruchomości wymienione m.in. w pkt 3 i 4 nie przysługuje właścicielom, ponieważ wywłaszczenie gruntu poszczególnych działek nie przekracza 25 % ich obszaru. W myśl powołanego przepisu odszkodowanie przysługiwało bowiem tylko za część wywłaszczonego gruntu, która przekraczała 25 % obszaru nieruchomości.
Analiza struktury, treści oraz form językowych użytych w orzeczeniu świadczy w ocenie strony skarżącej o tym, iż nie obejmowało ono swoim zakresem konkretyzacji uprawnienia do odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości obejmującej parcelę I. kat. [...].
Niewyjaśnienie zagadnienia zakresu władczej konkretyzacji stosunków prawnych przedmiotowego orzeczenia mogło zatem mieć i miało, według autora skargi, wpływ na wynik sprawy. Przyjęcie bowiem, iż w/w rozstrzygnięciem nie orzeczono o odmowie ustalenia odszkodowania musiałoby prowadzić do wniosku, że naruszenia wskazane przez organ nadzorczy i Sąd I instancji nie są wystarczające do stwierdzenia nieważności w/w orzeczenia. Dla przyjęcia, że orzeczenie o wywłaszczeniu zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa należało bowiem wskazać, iż charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana, jako akt prawny wydany przez organ praworządnego państwa. Przyjmując więc, że w orzeczeniu Prezydium władczo rozstrzygnięto kwestię odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości oznaczonej jako parcela I. kat. [...] o pow. 30 m2 i Sąd I instancji uznał ustalenia organu nadzorczego, co do naruszenia art. 8 ust. 7 w zw. z art. 7 ust. 1 oraz art. 21 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, które dotyczą jedynie ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, ich naruszenie mogłoby stanowić podstawę stwierdzenia nieważności w/w orzeczenia, jedynie w zakresie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, a nie jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie - w zakresie wywłaszczenia.
Należy tu bowiem mieć na względzie zasadę stabilności decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 kpa i stosować instytucję stwierdzenia nieważności jedynie w takim zakresie, w jakim jest to uzasadnione stwierdzonymi naruszeniami oraz potrzebą praworządności. Stwierdzenie nieważności omawianego orzeczenia w zakresie, w jakim odmawia się w nim ustalenia odszkodowania otwierałoby byłemu właścicielowi drogę do uzyskania sprawiedliwego odszkodowania ustalonego na podstawie art. 129 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W rezultacie więc, orzeczenie w zakresie wywłaszczenia, mimo wskazanych naruszeń, byłoby akceptowalne jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, co uniemożliwiałoby, według autora skargi stwierdzenie jego nieważności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy Sąd I instancji oceniając legalność decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...], wydanej w trybie stwierdzenia nieważności naruszył art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i niewłaściwie zastosował art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Aby prawidłowo odpowiedzieć na tak postawione pytanie trzeba w pierwszej kolejności wyjaśnić zakres sądowej kontroli decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, jakim jest tryb stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Granice sprawy, w rozumieniu powołanego przepisu, wyznacza w istocie rzeczy istota stosunku administracyjno-prawnego podlegającego załatwieniu zaskarżonym aktem administracyjnym. W sytuacji więc, gdy przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, brak jest możliwości objęcia przedmiotem kontroli rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu pierwotnym, o ile nie zachodzą przesłanki warunkujące jego wzruszenie. Sąd administracyjny nie może badać zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego w trybie nadzwyczajnym w sposób identyczny, jak to ma miejsce w przypadku kontroli decyzji wydanych w trybie zwykłym. W tym wypadku zakres sądowej kontroli takiego aktu administracyjnego determinuje tryb, w którym wydano zaskarżoną decyzję.
Przypomnieć wobec tego trzeba, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych, unormowana w art. 156 § 1 kpa, stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, określonej w art. 16 § 1 kpa, co oznacza, że może mieć ona miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób bezsporny dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie prowadzone w tym trybie podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tą jednak różnicą, że w postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga sprawę merytorycznie, zaś w postępowaniu "nieważnościowym" przedmiotem jest decyzja i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 kpa. W takim bowiem postępowaniu organ nie może ograniczyć się tylko do badania wystąpienia przesłanek wskazanych przez stronę wnioskującą o stwierdzenie nieważności decyzji, lecz jest zobligowany do podjęcia z urzędu wszelkich działań mających na celu ocenę, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa.
Powyższe oznacza, że w trakcie sądowej kontroli aktu administracyjnego wydanego w trybie art. 156 § 1 kpa, sąd administracyjny zobowiązany jest ustalić, czy organ administracji publicznej prawidłowo ocenił istnienie bądź nieistnienie przesłanek z art. 156 § 1 kpa i dał temu wyraz w wydanym rozstrzygnięciu.
Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja Ministra Infrastruktury stwierdzająca w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej miasta K. z dnia [...] czerwca 1967 r. w części dotyczącej parceli nr [...] o pow. 30 m2.
Wskazanym orzeczeniem, wydanym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1961 r. Nr 18, poz.
94) Prezydium Rady Narodowej miasta K. orzekło między innymi o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa działki nr [...] i jednocześnie negatywnie rozstrzygnęło kwestię wypłaty odszkodowania na rzecz właściciela tej nieruchomości. Odmienne stanowisko przedstawione w tym przedmiocie przez stronę skarżącą w uzasadnieniu skargi nie znajduje potwierdzenia w treści przytoczonego orzeczenia. Zresztą sama strona skarżąca dopuszcza również pogląd, że orzeczenie to rozstrzyga także o odszkodowaniu.
Zauważyć należy, iż w sprawach wywłaszczeniowych rozstrzyganych na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości, rozstrzygnięcie o odszkodowaniu za wywłaszczoną nieruchomość nie musiało być integralną częścią decyzji wywłaszczeniowej, lecz mogło być zawarte w odrębnej decyzji, co wynikało jednoznacznie z dyspozycji art. 22 ust. 2 tej ustawy.
Skoro zatem Prezydium Rady Narodowej w jednym orzeczeniu rozstrzygnęło o wywłaszczeniu i odszkodowaniu, to słuszny jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, iż przy ustalaniu przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, Sąd I instancji zobowiązany był zbadać nie tylko samą treść orzeczenia o odszkodowaniu, ale także treść orzeczenia o wywłaszczeniu, ocenić zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy ich wydawaniu, oraz winien ustalić czy weryfikowane rozstrzygnięcia nie naruszają rażąco przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę ich wydania w rozumieniu powołanego wyżej przepisu.
Tymczasem, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji skoncentrował swoje rozważania wyłącznie wokół kwestii odszkodowania za wywłaszczenie działki nr [...], słusznie zresztą uznając za organem orzekającym, że wywłaszczenie wspomnianej działki dokonane bez odszkodowania, o którym mowa w art. 8 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. i bez udziału biegłego rzeczoznawcy, spełniało przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Sąd I instancji, mimo, iż był do tego zobowiązany, nie odniósł się do problemu ważności samego orzeczenia o wywłaszczeniu parceli będącej przedmiotem niniejszego postępowania i również w tym kontekście nie ocenił zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury. Analiza treści wyroku prowadzi zresztą do wniosku, że Sąd I instancji nie dostrzegł faktu, iż jednym orzeczeniem z dnia 17 czerwca 1967 r., Prezydium rozstrzygnęło dwie sprawy, a mianowicie, sprawę wywłaszczenia i sprawę odszkodowania, choć sprawę odszkodowania załatwiło negatywnie.
Powyższe uchybienie, które, jak trafnie podniosła strona wnosząca skargę kasacyjną miało istotny wpływ na wynik sprawy i świadczy bezspornie o naruszeniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Gdyby bowiem ocena Sądu I instancji dokonana w tym zakresie nie wykazała podstaw do stwierdzenia przez Ministra Infrastruktury nieważności orzeczenia Prezydium w części dotyczącej wywłaszczenia, wówczas należałoby rozważyć możliwość stwierdzenia nieważności tego orzeczenia wyłącznie w części dotyczącej odszkodowania.
Faktem jest, że w Kodeksie postępowania administracyjnego brak jest przepisu wyraźnie dopuszczającego stwierdzenie nieważności decyzji tylko w części dotkniętej wadą określoną w art. 156 § 1 kpa, to jednak w ugruntowanym już orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że dopuszczalne jest stwierdzenie nieważności części decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1998 r., sygn. akt IV SA 583/96- Lex nr 45666, wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1988 r. sygn. akt IV SA 859/87, ONSA 1990/2-3/25, wyrok NSA z dnia 31 marca 1998 r. sygn. IV SA 1838/97-Lex 44510, uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 23 lutego 1998 r., ONSA z 1998 r. z.2, poz. 40). Jest to możliwe wówczas, gdy organ w jednej decyzji rozstrzyga kilka spraw, które mogłyby być przedmiotem dwóch lub więcej odrębnych decyzji. Chodzi tu więc o sytuację, gdy tylko określona część decyzji zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 kpa i wady te nie wywierają żadnego wpływu na treść pozostałych rozstrzygnięć i co istotne wolna od wad cześć rozstrzygnięcia może funkcjonować samodzielnie w obrocie prawnym. Taka zaś sytuacja, gdzie organ jedną decyzją rozstrzygnął dwie sprawy miała miejsce właśnie w rozpoznawanej sprawie.
Dodać z związku z tym trzeba, że rezultatem niewłaściwego zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest również, naruszenie przez Sąd I instancji art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych wszystkich powodów, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 tej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a i pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).