Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 10 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 249/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Z.B. na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w [...] z 22 stycznia 2020 r., nr [...], w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości.
W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącego do Sądu I instancji zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) - dalej ppsa, polegające na ich nieprawidłowym zastosowaniu czego wyrazem jest nierozpoznanie zarzutu podniesionego w skardze wniesionej do Sądu I instancji, a dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, przez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego wyjaśniającego kwestie o zasadniczym znaczeniu dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności tego, czy skarżący kasacyjnie kiedykolwiek składał wniosek o podział nieruchomości objętej decyzją Wójta Gminy [...] z [...] października 1993 r., nr [...], które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało bezzasadną odmową stwierdzenia nieważności powołanej decyzji "w pozostałym zakresie".
W skardze kasacyjne zarzucono z ostrożności procesowej rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 – 3 i ust. 5 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127), przez błędne uznanie, że wskazane przepisy mogły stanowić podstawę wydania "z urzędu" decyzji Wójta Gminy [...] z [...] października 1993 r. nr [...]
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa) z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
W treści art. 10 ust. 1 – 4 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie zastrzeżono, aby podział nieruchomości mógł być dokonany tylko na wniosek. Jedynie w art. 10 ust. 5 powołanej ustawy wskazano, że grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodzą na własność gminy z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne lub prawomocne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. W cytowanym przepisie zastrzeżono więc jedynie zaistnienie opisanego w nim skutku prawnego od dokonania podziału na wniosek właściciela nieruchomości.
W art. 61 § 1 kpa, o treści obowiązującej w czasie prowadzenia i zakończenia postępowania podziałowego decyzją Wójta Gminy [...] z [...] października 1993 r. wskazano, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W art. 61 § 2 kpa wskazano natomiast, że organ administracji państwowej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony. Organ obowiązany jest uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w razie nieuzyskania zgody - postępowanie umorzyć.
Skoro w art. 10 ust. 1 – 4 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie zastrzeżono wymogu wniosku strony co do wszczęcia postępowania podziałowego, to w zestawieniu z treścią ówcześnie obowiązującego art. 61 § 1 i 2 kpa, nie było przeszkód prawnych do wszczęcia postępowania podziałowego także z urzędu i to niezależnie od tego, czy właściciel nieruchomości wyraził zgodę na dokonanie wszczęcia postępowania z urzędu. Z akt nie wynika przy tym, aby podział zatwierdzony powołaną wyżej decyzją z [...] października 1993 r. był objęty skutkami prawnymi określonymi w art. 10 ust. 5 ustawy z [...] kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, zwłaszcza, że działki gruntu wydzielone w ramach omawianego podziału zostały następnie zbyte przez ich właściciela na rzecz Gminy [...] aktem notarialnym Repertorium [...] zawartym w dniu [...] listopada 1993 r.
W związku z powyższym oba zarzuty kasacyjne, oparte na kwestionowaniu dopuszczalności dokonania podziału nieruchomości z urzędu, nie zasługiwały na uwzględnienie, skoro omówione wyżej regulacje prawne nie wykluczały takiego sposobu wszczęcia postępowania podziałowego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.