Uzasadnienie
Wyrokiem z 25 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 97/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z [...] listopada 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu M. z [...] października 2019 r., nr [...] oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz skarżącego kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Komendant Powiatowy Policji w M., pismami z [...] sierpnia 2010 r., skierował skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne mające na celu stwierdzenie istnienia lub brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami. W pouczeniu zawartym w ww. skierowaniach skarżący został poinformowany o obowiązku poddania się badaniom w terminie miesiąca od doręczenia skierowania oraz o obowiązku przekazania Staroście oryginałów orzeczeń lekarskich i psychologicznych.
Skarżący nie przedstawił orzeczenia lekarskiego ani psychologicznego w wyznaczonym terminie, w związku z czym Starosta M., decyzją z [...] października 2010 r., nr [...], cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B. Ponadto, [...] stycznia 2011 r. do Starostwa Powiatowego w M. wpłynął odpis wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w K. z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. akt [...], uznający skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości.
Zgodnie z orzeczonym względem skarżącego zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku, Starosta M. decyzją z [...] lutego 2011 r., nr [...], cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B na okres od [...] sierpnia 2010 r. do [...] sierpnia 2011 r.
Skarżący, działając przez pełnomocnika, [...] września 2019 r. złożył wniosek o wydanie dokumentu – prawa jazdy. Do wniosku załączył orzeczenie psychologiczne nr [...] z [...] kwietnia 2017 r. o braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem kat. B. Starosta M. decyzją z [...] października 2019 r., nr [...], odmówił wydania skarżącemu dokumentu prawa jazdy kat. B do czasu złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami kat. B. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., decyzją z [...] listopada 2019 r., utrzymało ją w mocy.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że dopiero [...] września 2019 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło orzeczenie psychologiczne nr [...] wystawione [...] kwietnia 2017 r. o braku u R. F. przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem kat B. Równocześnie złożony został wniosek o wydanie dokumentu prawa jazdy. Powołując się na art. 49 ust.1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (dalej jako "u.k.p.") organ pierwszej instancji wskazał, że sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem cofniętego na okres przekraczający rok, a zgodnie z art. 49 ust. 2 u.k.p., w takich przypadkach prawo jazdy wydaje się po złożeniu, z wynikiem pozytywnym, odpowiedniego do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje.
Komendant Powiatowy Policji w M. w obu skierowaniach z [...] sierpnia 2010.r. prawidłowo pouczył skarżącego o terminach do poddania się badaniu lekarskiemu i psychologicznemu oraz o obowiązku przekazania tych orzeczeń do Starosty. W związku z bezskutecznym upływem wyznaczonego terminu, pismem z [...] października 2010 r., organ pierwszej instancji powiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia prawa jazdy z powodu nieprzedstawienia żadnego z wymaganych orzeczeń, a następnie decyzją z [...] października 2010 r. orzekł o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący był prawidłowo pouczony o terminach badań i miał możliwość wywiązania się w terminie z powyższego obowiązku. Postępowanie w sprawie cofnięcia prawa jazdy zostało wszczęte po upływie wyznaczonego terminu, a zaistniały stan rzeczy obligował organ do wydania decyzji o cofnięciu prawa jazdy.
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja o cofnięciu prawa jazdy w analizowanej sprawie nie upada w momencie przedstawienia pozytywnego orzeczenia psychologicznego. Z uwagi na to, że orzeczenie psychologiczne nr [...] o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami zostało, złożone do Starostwa M. [...] września 2019 r. (wydane [...] kwietnia 2017 r.), a więc po upływie ponad jednego roku od cofnięcia skarżącemu prawa jazdy, w sprawie ma zastosowanie art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. Konieczność poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B przez skarżącego wynika z faktu cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami, co do których wymagane jest prawo jazdy kat. B na okres powyżej roku.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył R. F. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę, wskazał, że odwołując się do bezspornego faktu nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie przez skarżącego, mimo prawidłowych pouczeń w tym zakresie na skierowaniach, orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, co było podstawą wydania przez Starostę decyzji z [...] października 2010 r. o cofnięciu mu uprawnienia kat. B, organy obu instancji stanęły na stanowisku, że mimo przedłożenia wraz z wnioskiem złożonym [...] września 2019 r. orzeczenia psychologicznego z [...] kwietnia 2017 r. o braku przeciwskazań do kierowania pojazdami kat. B, nie można uwzględnić żądania strony do czasu złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu państwowego sprawdzającego te kwalifikacje. Według organów, skoro od czasu, kiedy skarżącemu cofnięto uprawnienia w oparciu o tę decyzję, faktycznie upłynął okres dłuższy niż 1 rok, to warunkiem przywrócenia uprawnień jest poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego i uzyskanie wyniku pozytywnego na tym egzaminie.
Spór sprowadzał się do kwestii, czy w takim wypadku warunkiem wydania dokumentu prawa jazdy kat. B rzeczywiście było złożenie z wynikiem pozytywnym odpowiedniego egzaminu państwowego, sprawdzającego kwalifikacje, mimo że w decyzji Starosty z [...] października 2010 r. nie wskazano w ogóle okresu, na który cofnięto skarżącemu uprawnienia. Według organów, skoro skarżący, po cofnięciu mu uprawnień ww. decyzją, faktycznie nie dysponował tymi uprawnieniami przez okres dłuższy niż rok, zobligowany jest, zgodnie z art. 49 ust. 2 w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p., poddać się państwowemu egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje i złożyć go z wynikiem pozytywnym.
Zarzuty skargi w tym zakresie sąd wojewódzki uznał za zasadne i podkreślił, że podziela przeważające także na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów stanowisko, że "cofnięcie uprawnień na okres przekraczający rok", o którym mowa w art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p. ma charakter prawny, a nie faktyczny. W związku z tym następuje ono tylko na okres określony w decyzji lub w wyroku sądowym. Normatywny, a nie faktyczny charakter tego pojęcia oznacza, że przepisy te nie mają zastosowania w sytuacji, gdy cofnięcie uprawnień na okres przekraczający rok nie wynika z takich tytułów prawnych, lecz z faktu przedłożenia badań nawet znacznie po upływie roku od daty cofnięcia uprawnień.
W ocenie sądu wojewódzkiego, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, organy zastosowały błędną, rozszerzającą wykładnię przepisu prawa materialnego przez uznanie, że decydujące znaczenie ma okres faktyczny, w którym strona nie dysponowała uprawnieniami po ich cofnięciu, jako niezależny od tego czy okres ten wynikał z wyroku lub decyzji, czy też nie.
Sąd podkreślił jednak, że organy ograniczyły swe rozważania wyłącznie do konsekwencji decyzji Starosty Powiatu M. z [...] października 2010 r. i to w niepełnym zakresie. Organy uwzględniły bowiem fakt przedłożenia przez skarżącego orzeczenia psychologicznego oraz obowiązek poddania się egzaminowi kontrolnemu i uzyskania wyniku pozytywnego z takiego egzaminu. Tymczasem z ww. decyzji Starosty z [...] października 2010 r. wynika, że podstawą cofnięcia skarżącemu uprawnień było także nieprzedłożenie orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwskazań do kierowania pojazdami, pomimo upływu terminu określonego w skierowaniu. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 1 pkt 3 u.k.p. nie można wydać prawa jazdy osobie, w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami – w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji. Przede wszystkim zaś, jak wynika z art. 103 ust. 3 u.k.p., starosta, niezależnie od ewentualnego obowiązku uzyskania pozytywnego wyniku z egzaminu sprawdzającego kwalifikacje, wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie. Skupiwszy się jedynie na obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, organy zupełnie pominęły tę kwestię i nie zajęły stanowiska w tym zakresie, a mogło to mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sformułowanie zaś sentencji decyzji organu pierwszej instancji, utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy, sugeruje, że po przedłożeniu orzeczenia psychologicznego jedynym warunkiem wydania skarżącemu prawa jazdy jest przedstawienie pozytywnego wyniku egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Wspomnienie jedynie w uzasadnieniu (na końcu) o warunku przedłożenia orzeczenia lekarskiego i zupełne jego przemilczenie przez organ drugiej instancji jest także, w ocenie sądu wojewódzkiego, naruszeniem przepisów prawa procesowego w zakresie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.
Poza zakresem rozważań organów, co do skutków, jakie wywołują w odniesieniu do możliwości wydania skarżącemu dokumentu prawa jazdy kat. B w aspekcie przedstawionej wcześniej wykładni przepisów prawa materialnego, pozostawały wspomniane w decyzjach: wyrok Sądu Rejonowego dla [...] w K. z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. akt [...] oraz decyzja Starosty Powiatu M. z [...] lutego 2011 r., nr [...]. Abstrahując od orzeczonego przez sąd środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, sąd wojewódzki zwrócił uwagę na treść ostatecznej decyzji Starosty z [...] lutego 2011 r. Jak wskazały organy, w ww. decyzji cofnięto przecież uprawnienia na okres od [...] sierpnia 2010 r. do [...] sierpnia 2011 r.
Pomimo treści uzasadnień decyzji organów wydanych w kontrolowanej sprawie, w aktach sprawy nie znalazły się i nie zostały poddane stosownej ocenie, zgodnie z art. 80 k.p.a., ani wspomniany wyrok Sądu Rejonowego dla [...] w K., ani decyzja Starosty z [...] lutego 2011 r. Zostały one dopiero na wezwanie sądu nadesłane dodatkowo. Jak się okazało, treść tych dokumentów jest zgodna z tym, co zostało ogólnie przedstawione w decyzjach. Z ww. dokumentami organy nie powiązały jednak żadnych skutków, mimo że zdaniem sądu wojewódzkiego, mogą one mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wydania skarżącemu prawa jazdy, a skoro tak, to powinny one być podstawą dokonanych ustaleń. Zgodnie zaś z art. 81 k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a.
W ocenie sądu wojewódzkiego przeprowadzenie dowodów z ww. dokumentów, wobec niepodzielenia stanowiska organów wyrażonego w dotychczas wydanych w sprawie wydania skarżącemu dokumentu prawa jazdy decyzjach, zwłaszcza że z nimi organy nie powiązały w ogóle podstaw swego negatywnego względem złożonego wniosku stanowiska, jest niezbędne w aspekcie wyjaśnienia wszystkich istotnych dla wyniku sprawy okoliczności. Najistotniejsze jednak – nawet w związku z podstawami wydania decyzji Starosty z [...] października 2010 r. w kontekście cytowanego wcześniej art. 103 ust. 3 u.k.p. – jest ustalenie nie tylko czy skarżący ma obowiązek poddania się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje i uzyskania pozytywnego wyniku tego egzaminu, ale także czy ustały wszystkie przyczyny, które spowodowały cofnięcie skarżącemu uprawnień. W przypadku skarżącego zostały bowiem wydane dwie ostateczne decyzje o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B, oparte na różnych podstawach faktycznych i prawnych. Organy zaś, wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie tylko nie zgromadziły całego niezbędnego dla rozstrzygnięcia złożonego przez skarżącego wniosku materiału dowodowego, ale też wydały decyzje, w których w świetle art. 103 ust. 3 u.k.p. nie ustaliły, czy rzeczywiście ustały wszystkie przyczyny, z powodu których cofnięto skarżącemu prawo jazdy. Zestawienie zaś rozstrzygnięcia decyzji organu pierwszej instancji, utrzymanego w mocy przez organ odwoławczy, nawet z treścią decyzji Starosty z [...] października 2010 r. powodowało konieczność wyeliminowania z obiegu prawnego decyzji organów obydwu instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania, które w sposób oczywisty mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz błędnej wykładni prawa materialnego – art. 49 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 u.k.p.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., zaskarżając go w całości i zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.:
- naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
art. 134 § 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 77, 80 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że oba organy ograniczyły swe rozważania wyłącznie do konsekwencji decyzji Starosty Powiatu M. z [...] października 2010 r., nr [...] i to w niepełnym zakresie, niedostrzegawszy konieczności wpływu orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwskazań do kierowania pojazdami w kontekście art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami i zupełne jego przemilczenie przez organ drugiej instancji, skutkiem czego należało uchylić decyzje obu organów administracyjnych w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy, w sytuacji gdy takie rozstrzygnięcie nie mogło mieć miejsca z uwagi na nieistotność tego zagadnienia w kontrolowanej sprawie, jak i wcześniejsze orzecznictwo sądu pierwszej instancji na tle analogicznego stanu faktycznego (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 18 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 366/18) i wyrażoną w tym zakresie ocenę prawną,
- naruszenie przepisu art. 145 § 1 lit. a ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1268 – dalej jako "u.k.p") przez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji tego zastosowania uchylenie decyzji obu organów administracyjnych przez uznanie, że cofnięcie uprawnień na okres przekraczający rok, o którym mowa w art. 49 ust.1 pkt 3 u.k.p. ma charakter prawny, a nie faktyczny i w związku z tym następuje ono tylko na czas określony w decyzji lub w wyroku sądowym.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie orzeczenia reformatoryjnego przez oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z [...] listopada 2019 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego i kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji.
Pismem z [...] września 2020 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, R. F. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej w podstawach skargi kasacyjnej powołał się zarówno na pkt 1 art. 174 p.p.s.a., jak i na pkt 2 tego przepisu prawa. W takich przypadkach, co do zasady, w pierwszej kolejności badaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego. W sytuacji, gdy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego, uzasadnione jest dokonanie w pierwszej kolejności oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego.
Zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 3 u.k.p. jest niezasadny.
Bezsporne jest w sprawie, że R. F. domaga się przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kat. B, które mu cofnięto decyzją Starosty M. z [...] października 2010 r., nr [...].
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ ma prawo nałożyć obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji na osobę, w stosunku do której w decyzji cofającej prawo jazdy nie określono terminu jego przywrócenia, w sytuacji gdy warunkiem przywrócenia prawa jazdy było jedynie przedłożenie badania psychologicznego i lekarskiego.
Zgodnie z art. 49 ust. 1 pkt 3 u.k.p. sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba ubiegająca się o: a) przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji, b) zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, którego była pozbawiona na okres przekraczający rok.
Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. zwrot "na okres przekraczający rok", o którym mowa w art. 49 ust.1 pkt 3 lit. a u.k.p., ma charakter faktyczny, a nie prawny. Oznacza to, że organ ma obowiązek odmówić wydania prawa jazdy osobie, która przedłożyła wymagane od niej dokumenty po upływie roku.
Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2549/14 (wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako "CBOSA"), że zwrot "cofniętego na okres roku", zawarty w wyżej wskazanym przepisie, należy interpretować jako cofnięcie odnoszące się do decyzji, a zatem to z decyzji o cofnięciu uprawnień powinno wynikać, że cofnięcie uprawnień następuje na okres przekraczający jeden rok. W przeciwnym wypadku ustawodawca użyłby innych zwrotów, chociażby "cofniętego na okres", czy "do czasu, w którym nie ustały przyczyny cofnięcia". Tymczasem ustawodawca wyraźnie stwierdził, że chodzi o cofnięcie uprawnień na okres przekraczający jeden rok (zob. również wyrok NSA z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK969/16, CBOSA).
Należy wskazać, że także w poprzednim stanie prawnym w orzecznictwie sądowym przyjmowano, iż cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami jest przedmiotem regulacji ustawowej i dokonywane jest w drodze decyzji organu administracyjnego. Wskazywano, że "Cofnięcie na okres przekraczający 1 rok oznacza, iż o okresie cofnięcia przesądza akt cofający uprawnienia. Nie ma znaczenia okres, w którym osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnień nie dysponowała uprawnieniami. W tym zakresie skład orzekający opowiada się więc za poglądem, według którego, z przepisu art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a Prawa o ruchu drogowym wynika, że chodzi o okres, na który orzeczono cofnięcie uprawnień (okres w znaczeniu normatywnym), a nie okres rzeczywistego pozostawania osoby bez uprawnień."(zob. wyrok NSA z 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 24/12 i powołane w nim orzeczenia, CBOSA).
Z decyzji Starosty M. z [...] października 2010 r. nr [...], wynika, że podstawą cofnięcia skarżącemu uprawnień kat. B było niepoddanie się przez skarżącego badaniu lekarskiemu i psychologicznemu, na które skarżący został skierowany [...] sierpnia 2010 r. Decyzja ta nie wskazywała, okresu na jaki cofnięto powyższe uprawnienia. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie dokonał prawidłowej wykładni art. 49 ust. 1 pkt 3 lit a i zasadnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie, wskazany powyżej przepis nie ma zastosowania.
Wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie, brak jest w sprawie podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 6, 7, 77, 80 oraz art. 138 § 1 k.p.a.
Sąd pierwszej instancji dokonał wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i prawidłowo uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Zasadnie Sąd uznał, że w toku postępowania administracyjnego nie ustalono i nie rozważono istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a mianowicie, czy i jaki wpływ mają na możliwość wydania R. F. dokumentu prawa jazdy kat. B, wyrok Sądu Rejonowego dla [...] w K. z [...] listopada 2010 r., sygn. akt [...] oraz decyzja Starosty Powiatu M. z [...] lutego 2011 r., nr [...]. W rozpoznawanej sprawie organ bowiem powinien ustalić, czy ustały wszystkie przyczyny, które spowodowały cofnięcie skarżącemu uprawnień. W przypadku skarżącego zostały bowiem wydane dwie ostateczne decyzje o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B, oparte na różnych podstawach faktycznych i prawnych, konieczne też będzie ustalenie, czy R. F. przedłożył zaświadczenie lekarskie, a w przypadku jego braku, jakie są tego konsekwencje prawne. Takich ustaleń i oceny w rozpoznawanej sprawie brak.
Niezasadne są zarzuty naruszenia art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Nie może budzić wątpliwości, że Sąd orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie organu w zakresie możliwości wydania R. F. dokumentu prawa jazdy kat. B, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga.
Na końcu trzeba wskazać, że jak wynika z dostępnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu bazy orzeczeń sądów administracyjnych, w powołanej w skardze kasacyjnej sprawie o sygn. akt II SA/Rz 366/18 nie zostało sporządzone uzasadnienie (nie zostało też ono dołączone do skargi kasacyjnej), uniemożliwia to odniesienie się do zawartego w tym wyroku poglądu prawnego. Sprawa ta dotyczy też innego podmiotu.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. mając na względzie uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012r. sygn. akt II FPS 4/12, zgodnie z którą art. 204 i art. 205 § 2-4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a. stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. W tej sytuacji, wobec oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku uwzględniającego skargę, Naczelny Sąd Administracyjny zasądził na rzecz R. F. koszty zastępstwa procesowego adwokata w kwocie 240 zł określonej zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) jako 50% stawki wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c tegoż rozporządzenia.
Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.