Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1982/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2710/11 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Pismem z dnia 16 kwietnia 2014 r. B. U. wniosła o dokonanie wykładni powyższego wyroku poprzez wyjaśnienie wątpliwości co do jego uzasadnienia. W ocenie wnioskodawczyni, uzasadnienie wyroku z dnia 13 lutego 2014 r. nie wyjaśnia bowiem podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu wniosku o wykładnię wskazano, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niepełny, jego treść sformułowana jest w sposób niejasny zarówno w zakresie sentencji, jak i uzasadnienia, które budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania.
Zdaniem B. U. z akt sprawy, na podstawie których Naczelny Sąd Administracyjny wydał w dniu 13 lutego 2014 r. wyrok nie wynika, by właściciel nieruchomości przy ul. [...] w C. dokonał i kiedy wglądu w akta prowadzonego w stosunku do niego przez PINB w Aleksandrowie Kujawskim postępowania administracyjnego, opisanego w piśmie z dnia 5 listopada 2011 r. Nie znajduje więc oparcia w materiale dowodowym fakt powzięcia informacji z akt sprawy, z czyjej inicjatywy PINB podjął przeciwko niemu postępowanie administracyjne, bowiem takie informacje, jak dane osób informujących organ o zaobserwowanych nieprawidłowościach, nie mogą być w nich zamieszczane. Ponadto taka sytuacja, czyli obywatelskie doniesienie nie miało miejsca.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy.
Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09, z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II GZ 1/10 oraz z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 698/08). Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie (por. T. Woś komentarz do art. 158 (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, str. 576).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z dnia 13 lutego 2014 r. Zarówno bowiem sentencja kwestionowanego wyroku, jak i jego uzasadnienie jest sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Uzasadnienie wniosku o dokonanie wykładni sprowadza się zaś w istocie do usunięcia zaistniałych zdaniem wnioskodawczyni błędów merytorycznych w uzasadnieniu wyroku, co nie mieści się w pojęciu wykładni i jest niedopuszczalne.
Ponadto z wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lutego 2014 r. w sposób jasny wynika, iż Sąd I instancji mimo zarzucenia organom "zaniechania zebrania pełnego materiału dowodowego" nie zalecił Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych jakie dowody powinien dodatkowo przeprowadzić. Wobec tego, wniosek o wykładnię wyroku nie mógł zostać uwzględniony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 P.p.s.a. w związku z art. 160 P.p.s.a. i art. 193 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.