Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 1119/13 oddalił skargę M. L. na decyzję Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...]sierpnia 2013 r. nr [...] Komendant Powiatowej Policji w Zambrowie na podstawie art. 135 j ust. 1 w zw. z art. 134 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) po dokonaniu analizy i oceny całokształtu okoliczności oraz materiału dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko M. L., uznał obwinionego winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący.
Podlaski Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] na podstawie art. 135 n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.
Skargę na orzeczenie Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2013 r. wniósł skarżący M. L. zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu:
- 1. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
- a. art. 135 f ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 135 f ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie co doprowadziło do bezpodstawnej odmowy uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego na okoliczności istotne z punktu widzenia prawa obwinionego do obrony, a w szczególności:
- – dopuszczenia dowodu z zeznań świadka S. K. oraz właścicieli lokalu [...] z powodu ich nieprzydatności do stwierdzenia danych okoliczności, podczas gdy jedynie w wyniku konfrontacji tych dowodów z okolicznością, która ma być udowodniona można ustalić zgodny z prawdą przebieg zdarzenia;
- – zażądania z Prokuratury Rejonowej w Łomży prowadzącej postępowanie w sprawie o sygnaturze akt 3Ds 147/13 udzielenia informacji, w tym zażądania odpisów protokołów z przesłuchania świadków i dopuszczenie dowodu z ich zeznań na okoliczność ustalenia wiarygodności [...] z powodu braku możliwości jego przeprowadzenia oraz faktu, iż okoliczności te zostały udowodnione, podczas gdy możliwość zwrócenia się przez rzecznika dyscyplinarnego do właściwego organu o udostępnienie akt postępowania w całości lub w części wynika wprost z art. 135e ust. 9 ustawy o Policji, a ponadto oddalenie wniosku dowodowego na tej tylko podstawie, że dotychczasowe dowody wykazały przeciwieństwo tego, co wnioskodawca zamierza udowodnić, jest sprzeczne z przepisami prawa i w sposób oczywisty ogranicza prawo obwinionego do obrony;
- b. art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie i niedoręczenie obwinionemu ani jego obrońcy postanowienia rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...] lipca 2013 roku o włączeniu materiałów do akt postępowania dyscyplinarnego i uznaniu ich za dowód w sprawie, podczas gdy obowiązek taki wynika wprost z tego przepisu;
- c. art. 135 g ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, poprzez brak wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego pod kątem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, poprzez obdarzenie walorem wiarygodności jedynie zeznań wychowanek COPOW w Z., co przy braku innych źródeł dowodowych mogących potwierdzić ich wersję wydarzeń, doprowadziło organ I instancji do błędnego przekonania o popełnieniu przez sierż. sztab. M. L. zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych;
- d. art. 135 g ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego, w tym okoliczności korzystania z usług seksualnych świadczonych za pieniądze przez małoletnią, będąc w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, w mieszkaniu przy ul. [...], w sytuacji gdy okoliczność ta nie została potwierdzona, a zeznania małoletniej nie zweryfikowane, podczas gdy wyżej wymieniony przepis zakazuje wykładni na niekorzyść obwinionego niedających się usunąć wątpliwości, a więc takich wątpliwości, których w drodze obiektywnej oceny dowodów nie dało się usunąć.
Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji w całości i zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Podlaski Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponownie podkreślił, iż argumenty podniesione w skardze mają charakter argumentów stricte ocennych wynikających z subiektywnej analizy zebranego materiału oraz treści adekwatnych norm prawnych, przy czym uzasadnienie decyzji organu II instancji w sposób wyczerpujących odnosi się do większości z nich. Brak jest zatem przesłanek do uznania, iż wymierzona kara jest niewspółmierna do charakteru czynu zarzucanego obwinionemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za niezasadną wskazał, że trafnie organ podniósł w odpowiedzi na skargę, że mają one charakter argumentów ocennych wynikających z subiektywnej analizy zebranego materiału dowodowego. Przy tym trafnie również organ wskazał, iż uzasadnienie organu II instancji w zasadzie odnosi się do większości z nich. Wina skarżącego została stwierdzona w oparciu o zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy. W przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym wbrew zarzutom skargi wykorzystano również ustalenia prowadzonego odrębnie postępowania karnego z prowadzonego śledztwa w sprawie sygn. akt 3 Ds. 147/13 w części dotyczącej policjantów z KPP w Zambrowie. Wiarygodność zeznań małoletnich została potwierdzona zeznaniami innych świadków oraz poparta dokonanymi ustaleniami z dokumentów, w tym m. in. kserokopią udostępnionej przez Prokuraturę kartki z zeszytu/pamiętnika małoletniej, dokumentacji służbowej z KPP w Zambrowie, dokumentacji prowadzonej przez Centrum Obsługi Placówek Opiekuńczo – Wychowawczych w Z. Brak jest zatem również podstaw do uznania, iż doszło do naruszenia art. 135 f ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 135 f ust. 7 ustawy o Policji oraz do kwestionowania powołanych dowodów, zwłaszcza że wiarygodność świadków w żaden sposób nie została podważona.
Sąd wnikliwie przeanalizował całość materiałów zgromadzonych w postępowaniu dyscyplinarnym i nie stwierdził uchybień w zakresie zbierania dowodów, ani też nie dopatrzył się błędów w ustaleniach faktycznych. Zarzuty skarżącego w tym zakresie są chybione. Podnoszenie ich wynika z przyjętej przez skarżącego postawy, będącej swoistą linią obrony. Organy obu instancji prawidłowo zebrały i oceniły dowody, zasadnie uznając, że skarżący dopuścił się naruszenia obowiązków służbowych. Korzystanie z usług seksualnych świadczonych za pieniądze przez małoletnie wychowanki Placówki Opiekuńczo Wychowawczych w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, w tym wykonywania służby obchodowej opuszczając przydzielony rejon było nie tylko naruszeniem dyscypliny służbowej, polegającej na przekroczeniu uprawnień, ale godziło także w podstawowe zasady etyki zawodowej określonej w zarządzeniu nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta".
Trafnie podniósł organ II instancji, iż przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy lub są one nieprzydatne dla stwierdzenia danej okoliczności, bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie budzi żadnych wątpliwości. Zeznania świadków są spójne, zgodne ze sobą i tworzą logiczną całość zaistniałego stanu faktycznego.
Sąd podzielił zarzut pełnomocnika skarżącego, co do naruszenia art. 135 f ust. 6 ustawy o Policji poprzez niedoręczenie obwinionemu i jego obrońcy postanowienia rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...] lipca 2013 r. o włączenie do akt postępowania dyscyplinarnego i uznaniu ich za dowód w sprawie, materiałów uzyskanych z Prokuratury Rejonowej w Łomży, jednakże, z uwagi na to, że zapoznali się on z tym materiałem w dalszym toku postępowania i mogli się do niego ustosunkować, uchybienie to niewątpliwie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Przechodząc do dwóch ostatnich zarzutów naruszenia art. 135 g ust. 1 i 2 ustawy o Policji zwrócić uwagę należy, iż przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (ust. 2 ww. artykułu). W ocenie Sądu organ prowadzący postępowanie w ramach swobodnej oceny dowodów ukształtował przekonanie, co do winy obwinionego dopiero na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, które uznał za istotne w sprawie, ocenianych według zasad prawidłowego rozumowania, z pełnym wykorzystaniem dostępnej wiedzy i doświadczenia życiowego. Brak jest w niniejszej sprawie podstaw do uznania, aby wyciągnięte wnioski były nielogiczne, czy też nie pokrywały się ze zgromadzonym materiałem dowodowym.
Funkcjonariuszy Policji obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i byłoby nie do pogodzenia z podstawowymi zasadami, na których opiera się działanie Policji, aby fakt naruszenia prawa przez funkcjonariusza Policji nie pociągał za sobą skutków w stosunku służbowym. W niniejszej sprawie postawione i potwierdzone zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej oraz ich charakter, w sposób nie budzący wątpliwości, wskazywały na konieczność zastosowania środka dyscyplinarnego najsurowszego w postaci wydalenia ze służby. Gradacja kar określona w art. 134 ustawy o Policji jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił jednak, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. Pozostawił to do uznania właściwego organu.
Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy oraz czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby. W obliczu wagi czynu wymierzenie w postępowaniu dyscyplinarnym kary wydalenia ze służby nie stanowi, w ocenie Sądu, dowolności co do zastosowanej sankcji.
W kontekście nieuzasadnionych zarzutów postawionych w skardze wyjaśnić należy, że Policja jako uzbrojona formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywatela środkami realizacji władztwa państwowego. Szczególna rola społeczna tej grupy zawodowej i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla jej skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania innych, poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, przepisów i zasad. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością policji publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę obywatelskich wolności i praw.
Wymogi stawiane funkcjonariuszom Policji w zakresie dyscypliny służby są dużo bardziej restrykcyjne niż w stosunku do pracowników zatrudnionych na umowę o pracę. Sąd nie dopatrzył się istotnych naruszeń przepisów procesowych w postępowaniu dyscyplinarnym. W świetle dowodów przedstawionych w postępowaniu dyscyplinarnym, Komendant Wojewódzki Policji miał podstawy, aby stwierdzić, iż skarżący dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, wystarczająco szczegółowo wyjaśnił, w oparciu o jakie dowody ustalono stan faktyczny w sprawie, wskazał dlaczego uznał winę skarżącego za udowodnioną, odniósł się także do zarzutów odwołania. Wymierzona skarżącemu kara jest współmierna do charakteru popełnionego czynu i stopnia zawinienia funkcjonariusza. Wymierzając najbardziej dotkliwą karę dyscyplinarną organ uwzględnił dotychczasowy przebieg służby skarżącego oraz okoliczności przemawiające na jego korzyść, jednak zasadnie stwierdził, iż nie mogą one zniwelować uchybienia podstawowym obowiązkom służbowym.
Obwiniony nadużywał pełnionej funkcji i zamiast ujawniać i zapobiegać wszelkim przejawom demoralizacji małoletnich, odpłatnie korzystał z usług seksualnych przez nie świadczonych, nie tylko w czasie wolnym od służby, ale także w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, przez co sprzeniewierzył się obowiązkom dzielnicowego oraz funkcjonariusza publicznego, który jest zobligowany do przestrzegania prawa oraz dbania o dobre imię formacji, w której służy.
Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł skarżący i zaskarżając je w całości zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- a) art. 135f ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 135f ust. 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, wobec niedostrzeżenia przez Sąd faktu bezpodstawnej odmowy uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego przez organ I i II instancji, na okoliczności istotne z punktu widzenia prawa obwinionego do obrony;
- b) art. 135f ust. 6 ustawy o Policji, poprzez nieuwzględnienie przez Sąd skutków jego niezastosowania i niedoręczenia przez organ obwinionemu ani jego obrońcy postanowienia rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...] lipca 2013 roku o włączeniu materiałów do akt postępowania dyscyplinarnego i uznaniu ich za dowód w sprawie, podczas gdy obowiązek taki wynika wprost z tego przepisu, a z uwagi na to, iż do postępowania dyscyplinarnego nie stosuje się przepisów postępowania administracyjnego, stanowi to naruszenie procedury bez względu na to, czy miało to wpływ na rozstrzygnięcie sprawy;
- c) art. 135g ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, poprzez nieuwzględnienie przez Sąd faktu rozstrzygnięcia nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść obwinionego, w tym okoliczności korzystania z usług seksualnych świadczonych za pieniądze przez małoletnią, będąc w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, w mieszkaniu w Z., w sytuacji gdy okoliczność ta nie została potwierdzona innymi dowodami, w tym osobowymi, na skutek niezasadnego nieuwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych przez obwinionego, w sytuacji gdy wyżej wymieniony przepis zakazuje wykładni na niekorzyść obwinionego nie dających się usunąć wątpliwości, a więc takich wątpliwości, których w drodze obiektywnej oceny dowodów nie dało się usunąć;
- d) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niedostrzeżenie przez Sąd braku wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego przez organy postępowania dyscyplinarnego, a także naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez obdarzenie walorem wiarygodności jedynie dowodów przeprowadzonych przez organ postępowania dyscyplinarnego, przy jednoczesnym i bezpodstawnym odmówieniu dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez obwinionego;
Z uwagi na treść powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz o zasądzenie od Podlaskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazano, że odpowiedzialność dyscyplinarna policjantów ma charakter represyjny, a w postępowaniu istotne znaczenie ma konstytucyjna zasada domniemania niewinności. Obwinionego uważa się zatem za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Organy Policji prowadząc postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariusza mają więc obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności są zobowiązane do dokonania wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku, na podstawie analizy całego materiału dowodowego. Wbrew twierdzeniom organów Policji zgromadzony materiał dowodowy nie odzwierciedla w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący dopuścił się popełnienia zarzucanego mu naruszenia zasad etyki zawodowej. Organ procesowy błędnie przypisał walor wiarygodności zeznaniom wychowanek Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej w Zambrowie, podczas gdy są one niespójne i różnią się w niektórych kwestiach, np. co do daty spotkania w klubie [...].
Wiarygodność ich zeznań nie została zweryfikowana, ani poddana analizie w kierunku skłonności do konfabulacji. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zeznań innych świadków, wyłania się co prawda prawdopodobieństwo uczestniczenia przez małoletnie w procederze świadczenia usług seksualnych za pieniądze, jednak nie ma podstawy do przyjęcia ze stu procentową pewnością, że uczestniczył w nim również obwiniony. Żaden ze zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym również osobowych źródeł dowodowych, nie przesądza tej kwestii. Trudno bowiem zgodzić się ze stanowiskiem, że fakt ten potwierdza kserokopia zapisku z zeszytu K. K., czy też kserokopia z notatnika służbowego obwinionego, a dotycząca obsługi zdarzenia w dniu 06.05.2013, co w żadnym stopniu nie przesądza o winie obwinionego.
Organ procesowy dopuścił się również naruszenia art. 135g ust 2 ustawy o Policji, gdyż niedające się rozstrzygnąć wątpliwości rozstrzygnął na niekorzyść skarżącego, podczas gdy wyżej wymieniony przepis zakazuje wykładni na niekorzyść obwinionego niedających się usunąć wątpliwości, a więc takich wątpliwości, których w drodze obiektywnej oceny dowodów nie dało się usunąć. Okolicznością taką bez wątpienia jest wysnucie wniosku co do korzystania przez obwinionego z usług seksualnych świadczonych przez małoletnią w dniu [...] maja 2013 roku. Z uwagi na zaistniałe wątpliwości, które powinny zostać usunięte poprzez wszechstronną inicjatywę dowodową organu prowadzącego postępowanie, zgodnie z przepisem art. 135g ust. 2 zd. 2 ustawy o Policji, powinny one zostać rozstrzygnięte na korzyść obwinionego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 p.p.s.a., należało zatem odnieść się do zasadniczych zarzutów stanowiących istotę podstaw kasacji, które okazały się nieusprawiedliwione.
Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej sprowadzały się w istocie do zakwestionowania wadliwości przeprowadzonego przed organami dyscyplinarnymi postępowania dowodowego. Ich analiza pozwala stwierdzić, że pokrywają się one ze wskazanymi na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego wadliwościami.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący kasacyjnie nie zakwestionował skutecznie oceny postępowania dyscyplinarnego dokonanej przez sąd instancji. Z kolei zaś sąd I instancji wnikliwie przeanalizował całość materiału zgromadzonego w postępowaniu dyscyplinarnym, który był obszerny, zawierał protokoły z zeznań licznych świadków, w tym zeznania małoletnich [...], zeznania złożone przez personel Centrum Obsługi Placówek Opiekuńczo- Wychowawczych w Z., a także dokumentację służbową KPP w Zambrowie. Prawidłowo sąd I instancji powtórzył za organami, że dowody, na których oparto ustalenia korelują ze sobą.
Zarzuty odnoszące się do zaniechań organów dyscyplinarnych w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego nie okazały się słuszne. Organ II instancji szczegółowo wyjaśnił przyczyny odmowy przeprowadzenia wnioskowanych przez obwinionego dowodów. Nie budzi wątpliwości w ich świetle zasadność przyjęcia nieistotności wnioskowanych dowodów dla wyniku sprawy.
Czyny, przypisane skarżącemu kasacyjnie, w postępowaniu dyscyplinarnym, będące jednocześnie podstawą ukarania w tym trybie zostały potwierdzone również w trakcie postępowania karnego, jakie toczyło się przeciwko Wymienionemu przed Sądem Rejonowym w Łomży w II Wydziale Karnym w sprawie o sygnaturze II K 86/14. Wprawdzie Michał Lutostański został uniewinniony od popełnienia przestępstwa z art. 199§3 kk w związku z art. 12 kk jednak wyłącznie z tej przyczyny, że w stanie prawnym obowiązującym do 26 maja 2014r. jego zachowanie nie było przestępstwem wobec braku realizacji znamienia "doprowadza", stanowiącego warunek sine qua non odpowiedzialności karnej za czyn z ówczesnego art. 199§3 kk. Z uzasadnienia wyroku wynika jednak, że orzekający w sprawie II K 86/14 sąd, opierając się na przeprowadzonych dowodach przyjął, że czyny zarzucane skarżącemu miały miejsce. Tylko z powodu braku znamion przestępstwa M. L. został uniewinniony. Nie uniemożliwia to jednak przyjęcia odpowiedzialności dyscyplinarnej, jeżeli wykazane zostanie że do naruszenia dyscypliny doszło.
Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowość dokonanej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym oceny faktu niedoręczenia obwinionemu i jego obrońcy postanowienia rzecznika dyscyplinarnego z dnia [...] lipca 2013r. o włączeniu do akt postępowania dyscyplinarnego materiałów uzyskanych z Prokuratury Łomży w sytuacji gdy wymienieni mogli zapoznać się z tym materiałem w dalszym toku postępowania. Uchybienie to nie miało jak słusznie podkreślił sąd I instancji wpływu na rozstrzygnięcie, wyjaśnione zostały bowiem wszystkie okoliczności istotne dla sprawy.
Nie mógł skutecznie podważyć zaskarżonego wyroku zarzut naruszenia art. 7 kpa, 77§1 i 80 kpa w istocie bowiem uregulowania tej ustawy nie mają zastosowania do postępowania dyscyplinarnego policjantów. Zgodnie z art. 135p ust.1 ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych.
W tym stanie rzeczy na zasadzie art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.