Uzasadnienie
W dniu 6 lipca 2006 r. (data nadania) pełnomocnik E. S. radca prawny K. N. złożył za pośrednictwem Ministra Transportu i Budownictwa skargę na postanowienie Ministra Budownictwa z dnia [...], w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji podziałowej. Wpis od skargi został uiszczony w dniu 19 lipca 2006 r.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 września 2006 r. odrzucił skargę i orzekł o zwrocie wpisu. Sąd stwierdził, iż pełnomocnik skarżące, będący radcą prawnym, miał obowiązek opłacić skargą we właściwej wysokości i we właściwej formie bez wezwania Sądu. Prawidłowość takiego stanowiska potwierdzona została wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. (sygn. akt SK 11/05). Sąd zauważył ponadto, iż opłata powinna być uiszczona w takim terminie, jaki jest dopuszczalny do złożenia pisma podlegającego opłacie. Z akt sprawy wynika, iż termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 6 lipca 2006 r. Wpis od skargi został zaś uiszczony w dniu 19 lipca 2006 r. a zatem po terminie.
Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. S. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Skargę kasacyjną oparto na zarzutach naruszenia postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy a w szczególności:
- 1. na naruszeniu art. 219 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie treści art. 54 § 2 i 3 i błędne określenie terminu do dokonania opłaty od skargi
- 2. na naruszeniu § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uznanie, że uiszczenie stałej opłaty sądowej od skargi na decyzję administracyjną może zostać dokonane bez wskazania sygnatury akt sprawy sądowoadministracyjnej
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż z chwilą złożenia skargi, nie może być znana sygnatura akt sądowych, o której mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ skarga (z mocy prawa) nie jest wnoszona do sądu. Natomiast przepis art. 219 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakłada obowiązek wniesienia opłaty sądowej wraz z wniesieniem do sądu pisma podlegającego opłacie. Skoro więc strona, z mocy samego prawa, nie wnosi pisma do sądu, to logicznym jest, iż powinna został poinformowana o fakcie wpływu pisma do sądu wraz z podaniem sygnatury sprawy sądowej.
Ponadto w zaskarżonym postanowieniu Sąd błędnie przyjął, iż do dnia 6 lipca 2006 r. opłata powinna była zostać uiszczona. W tym dniu upływał termin na wniesienie skargi do organu pośredniczącego. Natomiast termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego upływał z dniem 5 sierpnia 2006 r., ponieważ na mocy art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi termin na przekazanie skargi wraz z aktami sądowi administracyjnemu wynosi 30 dni, od daty wpływu skargi do organu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nie jest trafny postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Przepis art. 221 p.p.s.a. stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie, podlegająca takiej opłacie, nie została należycie opłacona. W myśl § 5 w/w rozporządzenia Rady Ministrów przy uiszczeniu wpisu należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma od którego wpis jest uiszczany oraz sygnaturę akt sądowych. Do dnia 17 marca 2006 r. wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczało się na wezwanie Sądu, po przekazaniu skargi sądowej - § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów.
Jednakże we wskazanej dacie powołany przepis rozporządzenia utracił swoją moc na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05, Dz.U. Nr 45, poz., 332, jako niezgodny z art. 221 p.p.s.a. i art. 2 Konstytucji. W tej sytuacji złożona w dniu 6 lipca 2006 r. skarga na postanowienie Ministra Budownictwa podlegała wpisowi stałemu, który winien być wniesiony do kasy wojewódzkiego sądu administracyjnego w gotówce lub wpłacona na jego rachunek bez stosownego wezwania Sądu. W tym przypadku nie była jeszcze znana sygnatura akt sądowych. Tak więc wnoszony wpis winien zostać stosownie opisany: przez wskazanie skarżącego, organu administracji, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność oraz daty i nazwy owego aktu lub czynności. Nie jest trafny również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 54 § 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Należy bowiem przyjąć tak jak to zrobił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż termin do uiszczenia wpisu upłynął z końcem 30 - dniowego terminu do złożenia skargi, którą wnosi się do sądu za pośrednictwem organu (art. 54 § 1 ustawy), nie zaś z końcem upływu terminu przekazania skargi przez organ do sądu.
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.