Uzasadnienie
Wyrokiem z 2 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 853/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi P[...] S.A. w Warszawie na decyzję Ministra Rozwoju z 27 lutego 2020 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa własności nieruchomości oddalił skargę. Wyrok ten, podobnie jak i pozostałe wyroki sądów administracyjnych przywołane poniżej, jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
Spółka P[...] S.A. w Warszawie (dalej: "Skarżąca"), reprezentowana przez adwokata, złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego, to jest:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. art. 37a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (dalej jako "ustawa o komercjalizacji P[...]") poprzez błędne przyjęcie, że nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji stwierdzającej, że sporna nieruchomość, tj. działka nr 2[...] gmina W[...], obręb 0004 – R[...] stała się przedmiotem użytkowania wieczystego P[...] S.A., podczas gdy w dniu 28 lutego 2003 r. grunt był zagospodarowany w infrastrukturę techniczną stanowiącą część składową linii kolejowej; P[...] S.A. władało w/w gruntem i nie przysługiwał on ani Skarbowi Państwa ani samorządowi terytorialnemu;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. art. 4 pkt 2 oraz pkt 4 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym w brzmieniu na datę wejścia w życie ustawy o komercjalizacji P[...], tj. 25 maja 2003 r., w zw. z § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie - poprzez ich niezastosowanie, a tym samym nieuwzględnienie okoliczności, że urządzone na tym gruncie elementy w postaci rowu odwadniającego, skarpy i podtorza stanowiły część składową linii kolejowej.
- II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- 1. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości w sytuacji, gdy w sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako "k p a."), art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji niezastosowanie środków przewidzianych ustawą w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do czynności podjętych w granicach sprawy, czego skutkiem było zaniechanie wyczerpującego zebrania dowodów w sprawie, a także braku rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego w sposób wszechstronny i kompletny, w szczególności poprzez:
- - nieuwzględnienie faktycznego pozostawania spornej nieruchomości we władaniu P[...] S.A. w dniu 28 lutego 2003 r. oraz znajdowania się na niej naniesień w postaci rowu odwadniającego, skarpy i podtorza jako elementów infrastruktury linii kolejowej;
- - nieuwzględnienie, że działka nr 2[...] oznaczona została w rejestrze gruntów jako teren kolejowy, a informacja o dacie dokonania takiego oznaczenia powinna się znajdować w Starostwie Powiatowym w Wągrowcu, do którego organ mógł wystąpić "z urzędu";
- - niesłuszne przyjęcie, że moc dowodowa oświadczenia złożonego przez osoby upoważnione do działania w imieniu P[...] S.A. z 4 kwietnia 2019 r. jest niewystarczająca dla potwierdzenia władania przez skarżącą w dniu 28 lutego 2003 r. działką nr 2[...] - podczas gdy w aktach sprawy brak kontr-dowodu na okoliczność przeciwną, co oznacza, że organ nie wykazał innym przeciwnym dowodem, że P[...] nie władało przedmiotową działką we wskazanej dacie,
- - nieuwzględnienie, że ewidencja środków trwałych, prowadzona przez Skarżącą stanowi księgę podatkową w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, a co za tym idzie, że wypis z tej ewidencji, mimo że nieopatrzony datą, stanowi istotny dowód w sprawie,
- - nieuwzględnienie okoliczności, że zgodnie z art. 15 ustawy o komercjalizacji P[...] zarządcą linii kolejowych jest spółka P[...] PLK S.A., do której - w przypadku powzięcia przez organ wątpliwości co do daty urządzenia na gruncie infrastruktury kolejowej - powinien on wystąpić, czyniąc zadość obowiązkowi rzetelnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie,
- - błędne przyjęcie, że linia kolejowa, a której mowa w art. 37a ustawy o komercjalizacji P[...], musi być czynna, co skutkowało dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych i oddaleniem skargi;
- 3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego wyroku z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń i nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności brak wyczerpującego merytorycznego ustosunkowania się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania oraz do zarzutu naruszenia art. 37a ustawy o komercjalizacji P[...], co uniemożliwia merytoryczną kontrolę instancyjną postępowania sądowo-administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wniesiono również o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczono, że Skarżąca zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie.
Strona przeciwna nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie Skarżący zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego.
Przypomnieć należy, że kontroli w niniejszej sprawie podlegała decyzja Ministra Rozwoju, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z 31 października 2019 r. o odmowie stwierdzenia nabycia z dniem 1 czerwca 2003 r. z mocy prawa przez Skarb Państwa prawa własności gruntu, położonego w gminie W[...], obręb 0[...] – R[...], ark. mapy 1, oznaczonego jako działka nr 2[...]o pow. 1300 m2 oraz nabycia z tym samym dniem przez P[...] S.A. w Warszawie prawa użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności znajdujących się na nim znajdujących się na nim budynków, lokali i innych urządzeń.
Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów, że nie zostały łącznie spełnione przesłanki wynikające z art. 37a ustawy o komercjalizacji P[...], wobec czego organy odmówiły stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. prawa własności spornego gruntu (działki nr 2[...] o pow. 1300 m2) oraz nabycia z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. przez P[...]S.A. prawa użytkowania wieczystego tego gruntu wraz z prawem własności urządzeń znajdujących się na tym gruncie. W ocenie organów, żaden z przedstawionych przez wnioskodawczynię dowodów nie potwierdził, aby na przedmiotowym gruncie w dniu 28 lutego 2003 r. usytuowana była czynna linia kolejowa w rozumieniu przepisów ustawy z 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym, a P[...] w tej dacie miały nieruchomość we władaniu.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy wskazać, że przepis ten stanowi, że: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania."
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny ustalił lub przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z 28 września 2010 r., I OSK 1605/09; z 13 października 2010 r., II FSK 1479/09). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.
Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie organu, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika także, jaki stan faktyczny ustalił i przyjął za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazał on wyraźnie, jakimi okolicznościami faktycznymi kierował się podejmując decyzję o przyznaniu skarżącemu sumy pieniężnej i ustalając jej kwotę. Z tych względów zarzut ten nie mógł zostać uznany za uzasadniony.
Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, że wojewódzki sąd administracyjny w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów skargi i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to, aby z wywodów wynikało, dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdza, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody, dla których skarga została oddalona.
Powyższe czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k p a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, wskazać należy w pierwszej kolejności, że Skarżąca w istocie rzeczy utożsamia istnienie infrastruktury kolejowej na przedmiotowej nieruchomości z władaniem tą nieruchomością. Argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej zmierza do wykazania, że skoro na nieruchomości znajdowały się określone elementy infrastruktury kolejowej, to niewątpliwie P[...] władało tą nieruchomością w dniu 28 lutego 2003 r. Takie wnioskowanie nie jest jednak prawidłowe, bo czym innym jest istnienie infrastruktury kolejowej, a czym innym władanie nieruchomością. Tak więc wykazanie istnienia naniesień w postaci rowu odwadniającego, skarpy i podtorza jako elementów infrastruktury linii kolejowej nie oznacza wykazania, że P[...] władało tą nieruchomością w dniu 28 lutego 2003 r.
Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 37a ust. 1 ustawy o komercjalizacji P[...] grunty wchodzące w skład linii kolejowych pozostające w dniu 28 lutego 2003 r. we władaniu P[...] S.A., niestanowiące własności Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub P[...] S.A. stają się z dniem 1 czerwca 2003 r. z mocy prawa własnością Skarbu Państwa za odszkodowaniem. Jednocześnie w myśl art. 37a ust. 2 ustawy o komercjalizacji P[...] do gruntów, o których mowa w ust. 1, P[...] S.A. przysługuje z mocy prawa z dniem 1 czerwca 2003 r. prawo użytkowania wieczystego i prawo własności budynków, lokali i innych urządzeń znajdujących się na tych gruntach. Przepis ten wyznacza zakres postępowania wyjaśniającego.
Powyższe oznacza zatem, że organy prowadzące postępowanie administracyjne mające potwierdzić nabycie własności gruntów wchodzących w skład linii kolejowych na dzień 28 lutego 2003 r. mają obowiązek ustalić, czy grunty objęte postępowaniem wchodziły w skład linii kolejowej we wskazanej dacie, znajdowały się we władaniu P[...] S.A. i czy ich właścicielem był podmiot inny niż Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego lub P[...] S.A. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie polegało zatem na ustaleniu stanu właścicielskiego dotyczącego spornej nieruchomości, władztwa oraz określenia, czy wchodzą one w skład linii kolejowej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności te możliwe były do ustalenia na podstawie dokumentów zgromadzonych w toku postępowania wyjaśniającego. Podkreślić przy tym należy, że z art. 37a ust. 1 ustawy o komercjalizacji P[...] wynika wprost konieczność dokonania ustaleń zarówno co do wchodzenia gruntów w skład linii kolejowych, jak i pozostawania tych gruntów w dniu 28 lutego 2003 r. we władaniu P[...] S.A. Zauważyć przy tym należy, że Skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła dowodów, za których pomocą można by wykazać, że Skarżąca władała przedmiotową nieruchomością w dniu 28 lutego 2003 r. Dowodem takim nie jest w szczególności oświadczenie z 5 kwietnia 2019 r. złożone przez osoby upoważnione do działania w imieniu Skarżącej.
Sąd I instancji wskazał, że oświadczenie to nie odwołuje się do wiedzy osób pod nim podpisanych, nie zawiera żadnego wyjaśnienia, na podstawie jakich własnych ustaleń lub dokumentów osoby, które to oświadczenie złożyły, powzięły informacje, o których zaświadczają, i w jakich okolicznościach posiadły wiedzę o wskazanych w nim faktach. W ocenie Sądu I instancji moc dowodowa tego oświadczenia, przy braku jakichkolwiek innych dokumentów potwierdzających fakt władania przez Skarżącą w dniu 28 lutego 2003 r. działką nr 23/1, jest niewystarczająca, aby uznać ten fakt za udowodniony.
Autor skargi kasacyjnej w istocie rzeczy nie odnosi się do powyższych zastrzeżeń Sądu I instancji argumentując, że skoro organ nie wykazał przeciwnym dowodem, że P[...] nie władało przedmiotową działką, to należy uznać za udowodniony fakt władania przedmiotową działką przez Skarżącą w dniu 28 lutego 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie uznaje takiego sposobu rozumowania za prawidłowy. Należy bowiem mieć na uwadze, że brak dowodu na nieistnienie czegoś nie jest dowodem na istnienie tego czegoś. W takiej sytuacji nie ma dowodu zarówno na istnienie, jak i na nieistnienie tego czegoś.
Zatem w sytuacji, gdy nie ma dowodu na istnienie władztwa Skarżącej nad przedmiotowym gruntem w dniu 28 lutego 2003 r., a równocześnie nie ma dowodu na nieistnienie tego władztwa, to nie ma podstaw do przyjęcia, że takie władztwo istniało. Wykazanie takiego władztwa jest zaś jednym w warunków koniecznych dopuszczalności zastosowania art. 37a ust. 1 ustawy o komercjalizacji P[...]. Skoro nie ma dowodu na istnienie władztwa Skarżącej nad przedmiotowym gruntem w dniu 28 lutego 2003 r., to nie można przyjmować istnienia tego władztwa.
Skarżąca podnosi również, że prowadzona przez Skarżącą ewidencja środków trwałych stanowi księgę podatkową w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, a co za tym idzie, że wypis z tej ewidencji, mimo że nieopatrzony datą, stanowi istotny dowód w sprawie. Uwadze Skarżącej uszło jednak to, że postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie toczyło się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś Kodeks, odmiennie niż Ordynacja podatkowa, nie przyznaje szczególnego znaczenia dowodowego księgom podatkowym. Z zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) wynika, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wypis z ewidencji środków trwałych prowadzonej przez Skarżącą podlegał zatem ocenie jako jeden z elementów zebranego materiału dowodowego.
Należy również zauważyć, że z wypisu z tej ewidencji nie wynikało, że Skarżąca władała przedmiotowym gruntem w dniu 28 lutego 2003 r. Nie ma zatem podstaw do oceny wypisu z ww. ewidencji jako dowodu na to, że Skarżąca władała przedmiotowym gruntem w dniu 28 lutego 2003 r.
Skarżąca podnosi, że organ powinien dokonać ustaleń dotyczących daty oznaczenia spornej działki w rejestrze gruntów jako terenu kolejowego oraz daty urządzenia na gruncie infrastruktury kolejowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenia w tym zakresie nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Z art. 37a ust. 1 ustawy o komercjalizacji P[...] nie wynika, że możność wydania decyzji na postawie art. 37a ust. 1 ustawy o komercjalizacji P[...] jest zależna od dokonania ustaleń w tym zakresie.
Skarżąca zarzuca Sądowi I instancji zaakceptowanie błędnego stanowiska organu, że linia kolejowa, a której mowa w art. 37a ustawy o komercjalizacji P[...], musi być czynna.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie okoliczność istnienia na gruncie czynnej linii kolejowej nie została uznana przez ustawodawcę za prawnie istotną. Nie jest zatem wykluczone stwierdzenie na podstawie art. 37a ustawy o komercjalizacji P[...] przejścia na własność Skarbu Państwa niestanowiących własności Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub P[...] SA gruntów wchodzących w skład linii kolejowych, na których zaprzestano ruchu. Warunkiem koniecznym dopuszczalności wydania takiej decyzji jest wówczas stwierdzenie, że taki grunt znajduje się we władaniu P[...] S.A. Skoro zaś Skarżąca nie wykazała, że władała przedmiotowym gruntem w dniu 28 lutego 2003 r., to niezależnie od ustaleń dotyczących istnienia linii kolejowej na spornym gruncie nie było dopuszczalne wydanie takiej decyzji.
W świetle powyższych rozważań, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W rezultacie Sąd I instancji oddalając skargę nie dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił zarzutu naruszenia art. 135 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Brak uzasadnienia tego zarzutu uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do niego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. art. 37a ust. 1 i 2 ustawy o komercjalizacji P[...] należy wskazać, że jak wyżej była mowa, wykazanie władztwa nad przedmiotowym gruntem w dniu 28 lutego 2003 r. jest jednym z warunków koniecznych dopuszczalności zastosowania art. 37a ust. 1 ustawy o komercjalizacji P[...]. Skarżąca nie podważyła skutecznie ustalenia organów, zaakceptowanego przez Sąd I instancji, co do nieistnienia władztwa Skarżącej nad przedmiotowym gruntem. W ustalonym stanie faktycznym nie było zatem dopuszczalne przyjęcie, że istnieją przesłanki do wydania decyzji stwierdzającej, że sporna nieruchomość, tj. działka nr 2[...] gmina W[...], obręb 0[...]– R[...], stała się przedmiotem użytkowania wieczystego P[...] S.A. Tak więc Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. art. 37a ust. 1 i 2 ustawy o komercjalizacji P[...].
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. art. 4 pkt 2 oraz pkt 4 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym w brzmieniu na datę wejścia w życie ustawy o komercjalizacji P[...], tj. 25 maja 2003 r., w zw. z § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie - poprzez ich niezastosowanie, stwierdzić należy, że autor skargi kasacyjnej uzasadniając ten zarzut przytoczył treść stosownych przepisów, a następnie stwierdził, że ani organ, ani Sąd I instancji w ogóle nie dokonały analizy charakteru urządzeń urządzonych na przedmiotowym gruncie pod kątem definicji zawartych w ww. przepisach.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższy zarzut jest sprzeczny z postawionym w punkcie I.3 petitum skargi kasacyjnej zarzutem błędnego przyjęcia że linia kolejowa, o której mowa w art. 37a ustawy o komercjalizacji P[...], musi być czynna. Stwierdzenie, że na spornym gruncie znajduje się nieczynna linia kolejowa, czyni zbędnym dokonywanie analizy, czy urządzenia znajdujące się na spornym gruncie stanowią element linii kolejowej. Na marginesie należy zauważyć, że odstąpienie od dokonania takiej analizy nie ma wpływu na wynik sprawy w sytuacji, gdy Skarżąca nie wykazała, że władała przedmiotowym gruntem w dniu 28 lutego 2003 r. Niezależnie bowiem od wyniku takiej analizy nie jest dopuszczalne w takiej sytuacji stwierdzenie na podstawie art. 37a ustawy o komercjalizacji P[...] nabycia z mocy prawa, z dniem 1 czerwca 2003 r., przez Skarb Państwa, prawa własności przedmiotowego gruntu oraz stwierdzenia nabycia z tym samym dniem przez Skarżącą prawa użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności znajdujących się na nim budynków, lokali i innych urządzeń.
Wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi Sąd I instancji zasadnie oddalił skargę. Tym samym zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi nie może być uznany za zasadny.
Mając powyższe na uwadze, wobec niewykazania zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.