Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 15 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 1404/17 oddalił skargę [...] Spółki z o.o. w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia oraz zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdów.
[...] Spółki z o.o. w S. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i - na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." - zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.e.a.", w związku z art. 104 § 2, art. 16 § 1 i 3, art. 138 § 1 pkt 3, art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", przez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonego postanowienia pomimo istnienia przesłanek, z uwagi na zarzucone naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci braku merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ w pełnym zakresie objętym odwołaniem oraz braku zgodności treści uzasadnienia z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu.
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z § 3 pkt 1 lit. a i lit. c oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 46 poz. 237), powoływanego dalej jako "rozporządzenie", przez oddalenie skargi i nieuchylenie pomimo istnienia do tego przesłanek zaskarżonego postanowienia, z uwagi na zarzucone naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci bezpodstawnego orzeczenia przez organ o oddaleniu wniosku [...] w części dotyczącej zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów w okresie przed dniem [...] kwietnia 2009 r. oraz po dniu [...] lutego 2011 r. - w przypadku pojazdu marki [...] nr rej. [...] oraz w okresie przed dniem [...] grudnia 2009 r. oraz po dniu [...] marca 2011 r. – w przypadku pozostałych samochodów objętych wnioskiem.
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 136 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez oddalenie skargi i nieuchylenie pomimo istnienia do tego przesłanek zaskarżonego postanowienia, z uwagi na zarzucone naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci nieprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie w sposób pozwalający na jej dokładne wyjaśnienie i załatwienie, brak uzupełnienia postępowania dowodowego przez organ odwoławczy, w tym pominięcie wniosków dowodowych strony zgłaszanych w toku postępowania, w szczególności dowodu z przesłuchania E. M. i J. M., a także brak ustalenia jaki odsetek pojazdów przechowywanych na parkingach wnioskodawcy stanowiły pojazdy usunięte w trybie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawa o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.);
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez oddalenie skargi i nieuchylenie pomimo istnienia do tego przesłanek zaskarżonego postanowienia, z uwagi na zarzucony błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że:
- [...] Spółce z o.o. przysługiwał status dozorcy w rozumieniu przepisu art. 102 § 2 u.p.e.a. wyłącznie w okresie od dnia [...] kwietnia 2009 r. do dnia [...] marca 2011 r. i tylko w zakresie dozoru na parkingach przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] w S.,
- wydatki poniesione przez Spółkę [...] nie mieszczą się w granicach bezpośrednio poniesionych w związku z przechowywanym mieniem w rozumieniu art. 102 § 2 u.p.e.a.,
- art. 134 § 1, art. 135 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak dokonania przez Sąd pełnej oceny legalności zaskarżonego aktu oraz brak odniesienia się do zarzutów skarżących.
Skarżąca kasacyjnie Spółka, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżących od organu administracji zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z uwagi na stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej i fakt, że organ nie żądał przeprowadzenia rozprawy, rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a.
Stosownie do art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. I GSK 1294/16, z 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych publikowane są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego przepisu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 104 § 2, art. 16 § 1 i 3, art. 138 § 1 pkt 3, art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 K.p.a. przez oddalenie skargi pomimo braku merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ w pełnym zakresie objętym odwołaniem oraz braku zgodności treści uzasadnienia z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu. Skarżąca kasacyjnie [...] Spółka z o.o. w S. wskazała w uzasadnieniu tego zarzutu, że w Sąd I instancji błędnie nie uwzględnił zarzutów wskazanych w punktach 1 i 2 skargi, a wynikało to z błędnego zinterpretowania treści zarzutów skarżącej. Jak wskazała dalej Spółka brak rozpoznania całości sprawy dotyczył nierozpoznania całości wniosku Spółki z [...] maja 2013 r. o przyznanie wynagrodzenia w kwocie 236 492,10 zł za dozór i zwrot koniecznych wydatków związanych z dozorem w kwocie 294 107,10 zł, w tym koszty utrzymania parkingów (najem gruntu, koszt zatrudnienia pracowników) i koszty holowania samochodów 10 549,60 zł. Postanowieniem Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2014 r. nr [...] przyznano bowiem skarżącej w punkcie pierwszym postanowienia wynagrodzenie za czynności związane z parkowaniem pojazdów na parkingach wyznaczonych zarządzeniem Prezydenta Miasta S. nr [...] z [...] kwietnia 2009 r., w punkcie drugim postanowienia oddalono wniosek Spółki w pozostałym zakresie, a w punkcie trzecim oddalono wniosek E. M. Spółka objęła zażaleniem punkt drugi i trzeci postanowienia, co oznaczało, że w obrocie prawnym pozostało rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 1 postanowienia dotyczące przyznanego wynagrodzenia. Ze względu na uchylenie punktu drugiego i trzeciego postanowienia, do rozstrzygnięcia pozostał wniosek Spółki o przyznanie kosztów w pozostałym zakresie. Spółka uznała również za całkowicie błędny wniosek Sądu I instancji, że przesądzony został brak podstaw do żądania zapłaty odsetek od należności Spółki. W ocenie Spółki zatem do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie orzeczono ostatecznie w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdów oraz wydatków związanych z dozorem wykonywanym przez Spółkę w okresie przed [...] kwietnia 2009 r., tj. w okresie obwiązywania zarządzenia nr [...] z [...] września 2007 r., a także odsetek od tych należności.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu naruszenia ww. przepisów postępowania, zauważyć trzeba przede wszystkim, że ustalenie treści żądania zgłoszonego w postępowaniu administracyjnym przez stronę objęte jest wymogiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w rozumieniu art. 7 K.p.a. (por. wyrok NSA z 7 kwietnia 1992 r. sygn. akt IV SA 1378/91 niepublikowany i wyrok NSA z 3 kwietnia 1986 r. sygn. akt SA/Ka 22/86, GAP 1988, nr 11, s. 45). Taki zarzut w ramach zarzutu wskazanych przepisów postępowania nie został zgłoszony. Zarzucono natomiast naruszenie art. 18 u.p.e.a., zgodnie z którym jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w powiązaniu z przepisami K.p.a. W myśl art. 104 § 2 K.p.a. decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Stosownie do art. 16 § 1 i 3 K.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Decyzje ostateczne, których nie można zaskarżyć do sądu, są prawomocne. Zgodnie zaś z art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Przepisy art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. formułują wymogi uzasadnienia decyzji, które powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, a uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny analizując uzasadnienie skargi kasacyjnej doszedł do przekonania, że sens zarzutu naruszenia wskazanych powyżej przepisów postępowania należy rozumieć jako kwestionowanie stanowiska Sądu I instancji o rozstrzygnięciu przez organy administracyjne istoty sprawy w całości, wobec błędnego – według skarżącej kasacyjnie Spółki – przyjęcia, że sprawa wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, o których mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a., a także odsetek od należności Spółki, została ostatecznie załatwiona.
Przypomnieć trzeba, że rozstrzygnięcie w postanowieniu Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2014 r., które pozostało w obrocie prawnym, dotyczyło przyznania [...] Spółce z o.o. w S. wynagrodzenia za czynności związane z parkowaniem na parkingach wyznaczonych zarządzeniem Prezydenta Miasta S. nr [...] z [...] kwietnia 2009 r. w sprawie wyznaczenia parkingów strzeżonych i jednostek usuwających pojazdy z drogi na koszt właściciela pojazdu w granicach administracyjnych miasta S. Oznacza to, że uznano uprawnienie Spółki wyłącznie do wynagrodzenia za dozór pojazdów wykonywany od dnia wejścia w życie zarządzenie, czyli w okresie od [...] kwietnia 2009 r. oraz na parkingach znajdujących się przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...]. Zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organów zaaprobowanym przez Sąd I instancji, że wniosek z [...] maja 2013 r. w tak określonym zakresie, jeśli chodzi o wynagrodzenie za dozór, został ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięty postanowieniem z [...] grudnia 2014 r. Z uzasadnienia postanowienia jasno wynika bowiem, że w okresie poprzedzającym wejście w życie zarządzenia nr [...], tj. w okresie, kiedy obowiązywało Zarządzenie nr [...] z [...] września 2007 r., nie można uznać, aby Spółka posiadała status dozorcy w rozumieniu art. 102 § 1 u.p.e.a., tj. uprawniający ją do żądania przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot wydatków. Świadczy o tym ten fragment uzasadnienia postanowienia, w którym organ wskazał, że jeśli chodzi o okres poprzedzający wejście w życie zarządzenia z 2009 r., to Spółka przyjmując pojazd na parking, jako niewyznaczona przez Prezydenta Miasta do realizacji zadań związanych z przechowywaniem pojazdu, czyniła to nie w ramach wykonywania obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów, ale na zasadzie prowadzenia "zwykłego" parkingu. Nie wiązał wówczas [...] Spółki z o.o. z organem stosunek administracyjny związany z wykonywaniem dozoru. Stanowisko organu o konieczności istnienia stosunku administracyjnego łączącego jednostki wyznaczone przez organy administracyjne do realizacji zadań usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami z organami administracji publicznej odnosiło się zarówno do zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, jak i do wynagrodzenia za dozór. Tym samym odmownie załatwiono wniosek Spółki w zakresie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór w okresie, kiedy obowiązywało Zarządzenie nr [...] z [...] września 2007 r. Zarządzenie to nie wskazywało bowiem skarżącej Spółki jako wyznaczonej do wykonywania tych zadań. Wobec zatem odmowy zwrotu koniecznych wydatków w powyżej wskazanym okresie i wobec przyznania już wynagrodzenia za dozór postanowieniem z [...] grudnia 2014 r., do rozpoznania pozostała ta część żądania zawartego we wniosku z [...] maja 2013, która odnosi się do zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdów przechowywanych na parkingach strzeżonych wyznaczonych zarządzeniem nr [...] do przechowywania pojazdów usuniętych z drogi na podstawie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo drogowe.
Tak ukształtowany konieczny zakres rozpoznania sprawy wynika z porównania treści wniosku z [...] maja 2013 r. i treści postanowienia z [...] grudnia 2014 r. Dlatego nie można było zastosować w niniejszej sprawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. i umorzyć postępowanie odwoławcze. Rozpoznanie żądania wniosku w części i konieczność rozpoznania pozostałej części żądania w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym nie powoduje konieczności umorzenia postępowania administracyjnego w pozostałej części, wcześniej rozstrzygniętej. W takiej sytuacji nie występuje bowiem element prawomocnie rozstrzygniętej części sprawy administracyjnej powodujący bezprzedmiotowość postępowania. Z taką sytuacją, tj. koniecznością umorzenia postępowania administracyjnego, mielibyśmy do czynienia w sytuacji ponownego wniosku Spółki o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdów wskazanych w postanowieniu z [...] grudnia 2014 r. Wniosek skarżącej Spółki został rozpoznany (tym samym można powiedzieć skonsumowany) postanowieniem z [...] grudnia 2014 r. w części odnoszącej się do wynagrodzenia za dozór za okres wskazany we wniosku z [...] maja 2013 r., w części zaś dotyczącej wydatków związanych z wykonywaniem dozoru za okres wskazany we wniosku - pozostał do rozpoznania. Celem postępowania w niniejszej sprawie było zatem ustalenie wydatków związanych z dozorem pojazdów przechowywanych przez Spółkę, w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 u.p.r.d., na parkingach przy ul. [...], u. [...] i ul. [...]. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji zajął stanowisko w przedmiocie wydatków związanych z wykonywaniem dozoru w odniesieniu do całości żądania zawartego we wniosku Spółki. Co do tej części wniosku, która dotyczy okresu sprzed wyznaczenia Spółki do przyjmowania i przechowywania usuniętych pojazdów, Sąd zaaprobował stanowisko organu, że Spółce nie przysługuje zwrot wydatków związanych z dozorem za część pojazdów, ze względu na brak stosunku administracyjnoprawnego między Spółką a organem, gdyż zarządzenie Prezydenta Miasta S. nr [...] z [...] września 2007 r. nie wskazywało Spółki [...] jako dozorcy pojazdów. Co do tej części wniosku, która dotyczy okresu, w którym Spółka została władczo wyznaczona zarządzeniem Prezydenta Miasta S. nr [...] z [...] kwietnia 2009 r., statuującym stosunek administracyjnoprawny między Spółką a organem powstałym w wyniku powierzenia Spółce dozoru pojazdów, Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko organów, że wskazane wydatki obejmujące koszty: najmu gruntów pod parkingi, zatrudnienia pracowników do obsługi parkingów oraz przetransportowania pojazdów na inne parkingi, nie objęte zarządzeniem nr [...] z [...] kwietnia 2009 r., z powodu utraty tytułu prawnego do terenu, na którym urządzony był parking, nie mieszczą się w granicach wydatków bezpośrednio poniesionych w związku z przechowywanym mieniem w rozumieniu art. 102 § 2 u.p.e.a.
Odnosząc się do kwestii zapłaty odsetek od należności głównych objętych wnioskiem rację należy przyznać skarżącej kasacyjnie Spółce, że stanowisko o braku podstaw do formułowania żądania nie mogło zostać ostatecznie przesądzone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] czerwca 2017 r. Postanowieniem tym organ uchylił punkt pierwszy postanowienia Prezydenta Miasta S. z [...] grudnia 2015 r. i utrzymał w mocy punkt drugi tego postanowienia oddalający wniosek E. M. Organ uchylając rozstrzygnięcie o oddaleniu wniosku Spółki w całości w uzasadnieniu postanowienia zawarł stanowisko, że do rozpatrywanego stosunku administracyjnoprawnego nie mają zastosowania przepisy art. 455 w związku z art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego, które kształtują stosunki stron umowy na płaszczyźnie cywilnoprawnej, nie mogą zaś kształtować praw lub obowiązków w sferze publicznoprawnej, ani też przepis art. 102 § 2 u.p.e.a., który konstytuuje prawo do żądania wynagrodzenia za dozór, jak też zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem, nie obejmuje natomiast ustalenia odsetek związanych z wynagrodzeniem i wydatkami. Wbrew twierdzeniom organów i Sądu Wojewódzkiego nie można stwierdzić, że kwestia odsetek tym samym została ostatecznie i prawomocnie przesądzona. Dla istoty zagadnienia nie ma żadnego znaczenia to, że postanowienie w tym zakresie nie zostało zaskarżone. Postanowienie w tej części miało charakter aktu kasacyjnego i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania, a zatem nie było to postanowienie kasacyjne typowe, tj. takie, które kończy rozpatrzenie sprawy. Jednakże wskazane uchybienie nie może przesądzać, że sprawa odsetek nie została w ogóle rozpoznana w postępowaniu, w którym wydano zaskarżone postanowienie. Zarówno Kolegium, jak i Sąd I instancji mylnie uznając, że jest to kwestia już przesądzona, w rezultacie przyjęły stanowisko zbieżne z wyrażonym powyżej, tj. że przepis art. 102 § 2 u.p.e.a., który konstytuuje prawo do żądania wynagrodzenia za dozór, jak też zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem, nie obejmuje ustalenia odsetek związanych z wynagrodzeniem i wydatkami.
Poza tym przypomnieć należy, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyroki NSA z: 5 maja 2004 r., FSK 6/04; 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12). Podstawą skargi kasacyjnej może być m.in. "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", nie chodzi tutaj jednak o wszelkie naruszenia przepisów proceduralnych, ale o naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, uregulowanej przepisami P.p.s.a., co oczywiście może wiązać się z zarzutami naruszenia K.p.a. w sposób pośredni. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga także uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między tym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426), polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna (por. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 387). Tego warunku skarga kasacyjna nie spełnia. Nie wykazuje bowiem, że stanowisko Sądu I instancji w kwestii odsetek wyrażone w sposób ułomny miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 P.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji byłby inny. W odniesieniu do rozpoznawanej sprawy nie dowiedziono, że w ramach sprawy toczącej się na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a., istnieje podstawa prawna do ustalania odsetek związanych z wynagrodzeniem i wydatkami za dozór pojazdu. Wymagało by to postawienia zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 102 § 2 u.p.e.a.
Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z § 3 pkt 1 lit. a i lit. c oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia został wadliwie zakwalifikowany do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. jest przepisem prawa materialnego. Zgodnie z art. 102 § 2 organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór (...). W myśl § 3 pkt 1 lit. a i lit. c rozporządzenia przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, a także na podstawie darowizny, zrzeczenia się, dziedziczenia ustawowego oraz objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia do przechowywania ruchomości stosuje się odpowiednio przepisy art. 100-103 u.p.e.a.
Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu przepisów, jakie w ocenie strony składającej skargę kasacyjną zostały naruszone. Wnoszący skargę kasacyjną winien przyporządkować każdy z zarzutów do konkretnej podstawy kasacyjnej, wskazanej w art. 174 P.p.s.a. Ma to istotne znaczenie dla spełnienia wymogów formalnych środka odwoławczego. W przypadku zarzutów opartych na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. niezbędne jest bowiem wskazanie formy naruszenia. Zgodnie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. są to błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia polega na mylnym zrozumieniu treści przepisu, natomiast niewłaściwe zastosowanie polega na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada (bądź nie odpowiada) hipotezie określonej normy prawnej (wyroki NSA z: 5 stycznia 2012 r., II OSK 1852/10 i 20 lipca 2011 r., II FSK 335/10). O charakterze danego przepisu nie decyduje charakter aktu prawnego, w jakim jest on zamieszczony, ale jego treść i cel (wyroki NSA z: 10 maja 2006 r., II OSK 1356/05, 16 marca 2007 r., I OSK 733/06, CBOSA). Za przepisy prawa materialnego uznaje się przepisy regulujące bezpośrednio stosunki administracyjnoprawne (określają zachowanie podmiotów) oraz roszczenia wynikające z tych stosunków (obowiązki, uprawnienia i prawa), a za przepisy postępowania uznaje się normy instrumentalne, określające drogę i sposób dochodzenia uprawnień wynikających z norm materialnoprawnych (tak m.in. w uchwale NSA z 20 maja 2010 r., II OPS 5/09, w wyroku NSA z 8 lutego 2008 r., II FSK 1603/06). Błędne przypisanie zarzutu do niewłaściwej podstawy kasacyjnej co do zasady nie dezawuuje całkowicie takiego zarzutu, jeśli sposób jego sformułowania pozwala na merytoryczną ocenę w ramach właściwej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z: 2 września 2010 r., II FSK 636/09, 13 marca 2008 r., II OSK 223/07). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno zawierać argumentację, mającą przekonać Naczelny Sąd Administracyjny o słuszności każdego z podniesionych zarzutów (wyrok NSA z 18 marca 2011 r., I GSK142/10). Uzasadnienie powinno być logiczne i precyzyjne, pozwalające na poznanie intencji jego autora, a następnie sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem (wyrok NSA z 26 stycznia 2012 r., II FSK 1313/10).
Argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na poparcie powyższego zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazuje, że organ bezpodstawnie oddalił wniosek Spółki w części dotyczącej zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów w okresie przed dniem [...] kwietnia 2009 r. oraz po dniu [...] lutego 2011 r. – w przypadku pojazdu marki [...] nr re. [...] oraz w okresie przed dniem [...] grudnia 2011 r. oraz po dniu [...] maja 2011 r. – w przypadku pozostałych samochodów objętych wnioskiem. Istota sformułowanego zarzutu i jego uzasadnienie wskazują, że kwestią wątpliwą w uznaniu skarżącej kasacyjnie Spółki pozostaje fakt zaakceptowania przez Sąd I instancji odmowy zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenia za dozór za określone pojazdy w określonych okresach. Zarzut skargi kasacyjnej nie dotyczy tym samym błędnej wykładni powołanych przepisów i sposobu wyliczenia wydatków za dozór, ani nawet nie dotyczy błędnego zastosowania przepisów, lecz zmierza do zakwestionowania przyjętego przez Sąd stanowiska o prawidłowej odmowie zwrotu tych wydatków, podczas gdy w ocenie skarżącego kasacyjnie zwrot koniecznych wydatków jest możliwy we wskazanych okresach. Okoliczności dotyczące ustalenia okresu, za który Spółka może skutecznie ubiegać się o zwrot wydatków za dozór, czy konkretnych dozorowanych samochodów, dotyczą stanu faktycznego sprawy. W rzeczywistości zatem zarzut ten zmierza do zakwestionowania prawidłowości oceny stanu faktycznego sprawy. W związku z tym należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA z: 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12). Niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Kwestionując ocenę stanu faktycznego nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, również w wyniku jego błędnej wykładni, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie, tj. w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyroki NSA z: 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń, czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy czyniąc to w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego, to zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyroki NSA z: 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12; 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, 11 października 2012 r., I FSK 1972/11, 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Ustalenia w zakresie stanu faktycznego można kwestionować podnosząc zarzuty w zakresie drugiej podstawy kasacyjnej, czego w niniejszej sprawie w odniesieniu do powołanej argumentacji nie uczyniono, w konsekwencji podniesione w tym zakresie zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mogły osiągnąć skutku.
Uwagi powyższe odnoszą się także do zarzutu naruszenia przepisów określonych jako przepisy postępowania, a zawartego w skardze kasacyjnej w pkt 4, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo błędu w ustaleniach faktycznych polegającym na nieuzasadnionym przyjęciu, że [...] przysługiwał status dozorcy w rozumieniu art. 102 § 2 u.p.e.a. wyłącznie w okresie od dnia [...] kwietnia 2009 r. do dnia [...] marca 2011 r. i tylko w zakresie dozoru na parkingach przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] w S. oraz przyjęciu, że wydatki poniesione przez [...] nie mieszczą się w granicach bezpośrednio poniesionych w związku z przechowywanym mieniem w rozumieniu art. 102 § 2 u.p.e.a. Okoliczności podniesione w ramach tego zarzutu dotyczą ustalonego stanu faktycznego sprawy, a zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. niepowiązany z przepisami dotyczącymi postępowania dowodowego prowadzonego przez organ administracyjny – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., nie może być skuteczny. Przepisem prawa materialnego art. 102 § 2 u.p.e.a., który autor skargi kasacyjnej powiązał pośrednio z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., nie można podważyć okoliczności dotyczących statusu Spółki jako dozorcy w okresie od [...] kwietnia 2009 r. do [...] marca 2011 r. i ustaleń, że wydatki poniesione przez Spółkę nie mieszczą się w granicach wydatków poniesionych w związku z przechowywanym mieniem w rozumieniu art. 102 § 2 u.p.e.a.
Ze względu na to, że zarzut określony w pkt 4 skargi kasacyjnej został sformułowany nieprecyzyjnie, wskazać jeszcze trzeba, że za niezasadny należałoby uznać zarzut naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., gdyby przyjąć, że nie został powiązany z innymi przepisami prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ma charakter ogólny (blankietowy), podobnie jak art. 146 § 1, art. 147, art. 148, 149 § 1, art. 150, czy art. 151 P.p.s.a. Tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia takich przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy, nie ograniczając się do wskazania przepisu wynikowego. Naruszenie powołanego przepisu w przypadku zarzucanego błędnego oddalenia skargi jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym. Warunkiem zastosowania dyspozycji w/w normy prawnej jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania przez organ administracji publicznej. Jeżeli Sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, to nie może stosować tego przepisu. W przypadku oddalenia skargi na decyzję lub postanowienie organu administracji można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Jeśli z wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi I instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez WSA normy prawnej (zob. wyroki NSA z: 21 marca 2013 r., II FSK 1515/11, 4 kwietnia 2013 r., I GSK 1752/11, 30 maja 2012 r., II FSK 2662/10).
Sposób sformułowania zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 136 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. jest formalnie prawidłowy i w jego ramach kwestionowane są wprawdzie ustalenia stanu faktycznego, to jednak dotyczą one wyłącznie nieprowadzenia postępowania dowodowego w sposób pozwalający na dokładne wyjaśnienie i załatwienie sprawy, braku uzupełnienia postępowania dowodowego przez organ odwoławczy, w tym pominięcia wniosków dowodowych strony zgłaszanych w toku postępowania, w szczególności dowodu z przesłuchania E. M. i J. M., a także braku ustalenia jaki odsetek pojazdów przechowywanych na parkingach wnioskodawcy stanowiły pojazdy usunięte w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym. Tak określony zakres zaskarżenia nie jest usprawiedliwiony. Jak wskazano to powyżej stan faktyczny sprawy nie został skutecznie zakwestionowany. Oznacza to, że ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy administracyjne i zaakceptowane przez Sąd I instancji co do braku uprawnień Spółki do zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, należało przyjąć jako prawidłowo ustalone. Wobec tego okoliczności podnoszone we wskazanych wnioskach dowodowych nie mogą mieć znaczenia, skoro wydatki Spółki nie zostały zakwalifikowane jako wydatki poniesione w związku z przechowywaniem w rozumieniu art. 102 § 1 u.p.e.a.
Nieskuteczny okazał się zarzut naruszenia art. 134 § 1, art. 135 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak dokonania przez Sąd pełnej oceny legalności zaskarżonego aktu oraz brak odniesienia się do zarzutów skarżących.
Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a., którego naruszenia dopatruje się strona skarżąca kasacyjnie w braku dokonania przez Sąd pełnej oceny legalności zaskarżonego aktu stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu.
Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie w zakresie przyznania Spółce wydatków związanych z wykonywaniem dozoru za okres wskazany we wniosku z [...] maja 2013 r., a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. W drugim zaś przypadku istotne jest to, że "strona nie może ograniczyć się do wytyku wyłącznie naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., gdyż wówczas przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji strona zobowiązana jest powiązać art. 134 § 1 P.p.s.a. z takimi przepisami, których złamania przez organ administracji miał nie dopatrzyć się Sąd pierwszej instancji" (zob. wyrok NSA z 22 maja 2014 r., I OSK 782/13). Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powoływanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być zawsze powiązane z przywołaniem przepisu, którego naruszenia przez organy nie zauważył Sąd I instancji (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06, wyrok NSA z 19 czerwca 2013 r., I OSK 1353/12; wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., I OSK 1033/12). Tego wymogu autor skargi kasacyjnej nie dopełnił. Złamania omawianej normy nie powiązano z żadnymi przepisami, których naruszenie - zdaniem strony skarżącej kasacyjnie - WSA w Szczecinie powinien uwzględnić z urzędu.
Dodatkowo należy wskazać, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por.m.in. wyrok NSA z 25 marca 2011 r., I FSK 1862/09; wyrok NSA z 11 kwietnia 2007 r., II OSK 610/06; postanowienie NSA z 11 stycznia 2012 r., I OSK 2438/11; wyrok NSA z 15 października 2015 r., I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 21 października 2010 r., I GSK 264/09).
Powołany przepis art. 135 P.p.s.a. ma zastosowanie gdy Sąd stosując przewidziane ustawą środki w stosunku do zaskarżonego aktu, dostrzeże możliwość końcowego załatwienia sprawy poprzez wzruszenie także innych aktów wydanych w granicach sprawy. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, bowiem Sąd I instancji nie wzruszył zaskarżonego aktu. Zatem nie mógł stosować wymienionego przepisu.
Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., czego strona skarżąca kasacyjnie upatruje w braku odniesienia się do zarzutów skarżącej Spółki. W odniesieniu do tak skonstruowanego zarzutu przypomnieć należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Ponadto uchybienie to musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Za pomocą zarzutu naruszenia powyższego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami, a więc konstrukcja uzasadnienia wskazuje, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Prawidłowość merytorycznego stanowiska Sądu I instancji nie może być skutecznie podważana zarzutem naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Należy bowiem wskazać, że podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. przez Sąd I instancji tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA z 13 stycznia 2012 r., I FSK 1696/11; z 16 sierpnia 2012 r., II GSK 285/12; z 19 grudnia 2013 r., II GSK 2321/13). Funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Okoliczność, że strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji nie oznacza, że uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wskazanych w art. 141 § 4 P.p.s.a., a zatem takie stanowisko Sądu nie mogło być skutecznie zwalczane przez podniesienie zarzutu naruszenia powyższego przepisu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną, która nie miała usprawiedliwionych podstaw oddalił w oparciu o art. 184 P.p.s.a.