Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2010 r. (sygn. akt III SA/Kr 260/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji administracyjnej.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy:
Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] Burmistrz C. uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] ustalającą dla A. S. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na córkę K. S. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że z uwagi na fakt, iż córka wnioskodawczyni – K. S. posiada własne dziecko, tym samym, A. S. nie posiada prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego (art. 3 pkt 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych).
Pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. A. S. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej w/w decyzją Burmistrza C. z dnia [...] maja 2008 r., wskazując - w podstawie żądania - na przepis art. 145 a k.p.a.
Po wznowieniu postępowania, Burmistrz C. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. – działając na zasadzie art. 3 pkt 16 i art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) – odmówił uchylenia objętej wnioskiem decyzji.
W uzasadnieniu swego stanowiska organ wyjaśnił, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2008 r. (sygn. akt P 27/07), do którego nawiązała wnioskodawczyni, nie miał zastosowania w analizowanym przypadku, gdyż rozszerzał on jedynie krąg osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, ale nie odnosił się do kwestii sposobu ustalania składu rodziny (w rozumieniu w/w ustawy). Z tego względu brak było podstaw do innego, niż dotychczas, sposobu ustalania składu rodziny osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne.
Rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej, na skutek odwołania wniesionego przez A. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając w całości dokonane przez ten organ ustalenia faktyczne i prawne.
Dodatkowo wskazano, że we wspomnianym wyżej wyroku z dnia 18 lipca 2008 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł jedynie, iż art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ale jedynie w zakresie, w jakim uniemożliwia nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym osobie, zdolnej do pracy, niezatrudnionej ze względu na konieczność sprawowania opieki nad innym, niż jej dziecko, niepełnosprawnym członkiem rodziny. W związku z tym, wyrok ten upoważnia do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego także w sytuacji opieki nad innym (niż własne dziecko) niepełnosprawnym członkiem rodziny. Nie odnosi się on jednak do kwestii składu rodziny. Powyższe – zdaniem organu odwoławczego - oznaczało, że omawiany wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie znajdował zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zgodnie zaś z legalną definicją rodziny, zawartą w art. 3 pkt 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych, przez rodzinę rozumie się: małżonków, rodziców, dzieci, opiekuna faktycznego dziecka i pozostających na utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia a także dziecko, które ukończyło 25 rok życia legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością rodzinie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne. Do członków rodziny nie zalicza się jednak: dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko.
Kolegium podniosło w tym miejscu, iż określenie, kto wchodzi w skład rodziny, ma znaczenie nie tylko przy ustalaniu wysokości dochodu w rodzinie w przeliczeniu na osobę, ale również przy ustaleniu, czy w ogóle istnieje możliwość przyznania świadczenia wnioskowanego na określoną osobę.
Z uwagi zatem na fakt, że wolą ustawodawcy było wyłączenie, z grona członków rodziny, pełnoletnich dzieci posiadających własne dzieci, a w sprawie bezspornym było, że córka skarżącej – K. S. urodziła w dniu [...] marca 2008 r. córkę – I. B., tym samym, K. S. nie mogła być wliczona (w rozumieniu ustawy o świadczeniach rodzinnych) do członków rodziny wnioskodawczyni. W konsekwencji więc, nie istniała możliwość przyznania A. S. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad córką K. Na wyżej przedstawioną decyzję A. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której twierdziła, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca i – w jej ocenie - sprawa o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego powinna być rozpoznana w ramach wznowienia postępowania na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, obowiązujących na dzień wydania decyzji przez Kolegium w K. tj. na dzień [...] lutego 2009r., które przewidują przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego rodzicowi sprawującemu opiekę nad dzieckiem o znacznym stopniu niepełnosprawności, również w sytuacji, gdy posiada ono własne dziecko.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej "P.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że była ona nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja odpowiadała prawu.
Sąd przedstawił kolejność czynności przeprowadzonych przez organy rozpatrujące sprawę w trybie wznowienia postępowania i stwierdził, że były one zgodne z wymogami procedury administracyjnej a także podkreślił, że w podaniu z dnia [...] sierpnia 2008 r. skarżąca wyraźnie wskazała, że żąda wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenie, w oparciu o art. 145 a k.p.a. Przepis ten zaś stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.
W niniejszej sprawie, jak wyjaśnił Sąd, analizie podlegała zatem okoliczność, czy wskazany przez stronę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2008 r. (sygn. akt P 27/07) dotyczył stanu faktycznego, na bazie którego została wydana decyzja Burmistrza C. dnia [...] maja 2008 r. uchylająca w całości decyzję tego samego organu z dnia [...] lutego 2008 r. ustalającą dla skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na córkę K. S. Powyższa decyzja z dnia [...] maja 2008 r. – jak podnosił Sąd Wojewódzki - została wydana przez Burmistrza C., gdyż organ ustalił, że pełnoletnia, niepełnosprawna córka skarżącej ma własne dziecko, a w związku z tym, nie może być uznana - w świetle ustawy o świadczeniach rodzinnych - za osobę w rodzinie skarżącej, na którą może być przyznane świadczenie pielęgnacyjne. Inaczej rzecz ujmując – organ, wydając w/w decyzję - skupił się na pojęciu rodziny na gruncie omawianej ustawy.
Sąd Wojewódzki podzielił w tym miejscu stanowisko organów, że kwestia ustalania pojęcia członków rodziny na potrzeby przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, nie była przedmiotem rozpoznania Trybunału Konstytucyjnego w związku z pytaniami prawnymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i Gdańsku, które były sformułowane w formie pytania: "czy art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255, ze zm.) w zakresie, w jakim nie przyznaje prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osobie, która nie jest zatrudniona lub nie podejmuje pracy zarobkowej albo rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad innym niż jej dziecko pełnoletnim członkiem rodziny legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i wobec którego osobę tę obciąża obowiązek alimentacyjny, jest zgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Trybunał Konstytucyjny uznając zaś, że we wskazanym wyżej zakresie art. 17 ust. 1 jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji, zaznaczył jednak w uzasadnieniu wyroku, że orzeczenie o niekonstytucyjności dotyczy wyłącznie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Tymczasem, art. 17 ust. 1 w/w ustawy dotyczy podmiotów, którym przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na ich relację wobec osoby niepełnosprawnej, sprawa zaś, w której skarżąca domagała się wznowienia postępowania, u podstaw rozstrzygnięcia miała ustalenie sytuacji faktycznej osoby, na którą świadczenie miało by być przyznane. Istotnym z tego względu – zdaniem Sądu Wojewódzkiego – było zatem ustalenie pojęcia rodziny na gruncie art. 3 ust. 16 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Trybunał Konstytucyjny, jak akcentował Sąd, nie odniósł się do tej kwestii, stąd należało uznać, że organy słusznie zauważyły, iż nie zaszła w tym przypadku podstawa do uchylenia decyzji Burmistrza C. z dnia [...] maja 2008 r. i wydania rozstrzygnięcia o istocie sprawy.
Sąd w tym miejscu zaznaczył też, że w przypadku art. 145 a k.p.a., związek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego musi być tego rodzaju, iż winna zachodzić tożsamość stanu faktycznego i kwestii prawnych, podlegających rozstrzygnięciu w sprawie, będącej w zasięgu zainteresowania Trybunału, jak i w sprawie, co do której strona wnosi o wznowienie postępowania, a która to sytuacja w analizowanym stanie faktycznym nie zachodziła.
W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, A. S. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie:
- naruszenie prawa materialnego, a to art. 17 § 1 pkt 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w postaci błędnej jego wykładni, co skutkowało nieuzasadnionym zawężeniem kręgu podmiotów uprawionych do uzyskiwania świadczenia pielęgnacyjnego, doprowadzając do odmowy zastosowania dyspozycji tego przepisu w sytuacji, w której jego zastosowanie było zasadne;
- naruszenie przepisów prawa procesowego, a to:
- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 1 w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez nierozstrzygnięcie w granicach przedmiotowej sprawy, co doprowadziło do braku przeprowadzenia w postępowaniu sądowo-administracyjnym kontroli legalności decyzji administracyjnych, wydanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. i Burmistrza m. C., co w konsekwencji miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niezasadne zastosowanie art. 151 P.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.,
- art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie normatywnej zasadności zaskarżonej decyzji administracyjnej, która mocą skarżonego wyroku została utrzymana w mocy, tym samym niewystarczające wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku, co uniemożliwia merytoryczną polemikę z tak zajętym stanowiskiem oraz sądową kontrolę rozstrzygnięcia Sądu a quo.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżąca kasacyjnie wnosiła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie wraz z zasądzeniem kosztów zastępstwa procesowego albowiem nie zostały one uiszczone w całości ani w części.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślano znaczenie kontroli administracji publicznej, dokonywanej przez sądy administracyjne wskazując, że konsekwencją tej kontroli jest dyspozycja art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a który to przepis został w niniejszej sprawie naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje bowiem, iż Sąd dokonał niezasadnego zawężenia zakresu rozpoznania do podstawy wznowienia postępowania administracyjnego oraz w sposób mało wnikliwy bezkrytyczny podzielił stanowisko w zakresie braku zastosowania w tej sprawie art. 17 § 1 pkt. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Zdaniem skarżącej, skoro doszło w niniejszej sprawie do naruszenia prawa materialnego to nastąpiło również niezasadne zastosowanie dyspozycji, określonej w art. 151 P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi oraz jej oddalenie a także niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. nakazującego w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy uwzględnienie przez sąd orzekający skargi, mającej za przedmiot decyzję administracyjną oraz uchylenie tej decyzji w całości lub w części.
Odnosząc się do zarzutu prawnomaterialnego, A. S. twierdziła, że art. 17 § 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych in principio określa krąg podmiotów, które są uprawnione do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, zaś w dalszej części przepis ten określa warunki, jakie muszą być spełnione by osoby te mogły ubiegać się o przedmiotowe świadczenie. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje więc między innymi matce albo ojcu a warunkiem do uzyskania tego świadczenia jest niepodjęcie lub rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się m.in. orzeczeniem stwierdzającym znaczny stopień niepełnosprawności. Analiza stanu faktycznego pozwalała zatem – jej zdaniem - na przyjęcie wniosku, iż w jej przypadku zostały spełnione warunki określone w tym przepisie i brak było jest merytorycznych powodów by zawężać zakres stosowalności tego przepisu, określającego możliwość uzyskania przedmiotowego świadczenia, z uwagi na przepis definicyjny, to jest art. 3 pkt. 16 w/w ustawy, gdyż art. 17 posługuje się autonomiczną terminologią względem tego przepisu a warunki w nim określone nie budzą wątpliwości interpretacyjnych.
Zarzucając zaś obrazę art. 141 § 4 P.p.s.a., wskazywano na niedostateczne wyjaśnienie normatywnej zasadności zaskarżonej decyzji administracyjnej, tj. niewystarczające wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku, co uniemożliwiało merytoryczną polemikę z tak zajętym stanowiskiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia nie wytłumaczył bowiem przyczyn dla których przyjął, że art. 17 nie ma zastosowania w tej sprawie ani nie wskazał również motywów, jakimi się kierował, uzupełniając brzmienie tego przepisu o przepis definicyjny (art. 3 ustawy).
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany jej zarzutami. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania określoną przesłankami z art. 183 § 2 P.p.s.a., której nie stwierdzono w niniejszej sprawie.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej powołanymi w tym piśmie podstawami oznacza, iż to skarżący kasacyjnie wskazuje Sądowi Kasacyjnemu konkretne uchybienia, jakich w postępowaniu sądowoadministracyjnym dopuścił się Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zaś przy dokonywaniu owej kontroli wyjść poza granice zakreślone skargą kasacyjną. W niniejszym przypadku ograniczenie to skutkuje uznaniem, iż podniesiony przez skarżącą kasacyjnie zarzut naruszenia prawa materialnego nie mógł zostać uwzględniony.
A. S. zarzuciła bowiem Sądowi I instancji, iż dokonał błędnej wykładni art. 17 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Przepis ten jednak, w przytoczonym przez nią brzmieniu, jak również w tak skonstruowanej jednostce redakcyjnej został ustanowiony przez ustawodawcę dopiero na mocy art. 13 ustawy nowelizującej z dnia 19 listopada 2009 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją wydatków budżetowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 219, poz. 1706) i wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę na wydaną w postępowaniu administracyjnym decyzję miał obowiązek, wziąć pod uwagę, tak jak i organy rozpoznające sprawę, stan prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej do sądu decyzji. W dniu natomiast 13 lutego 2009 r. ustawa o świadczeniach rodzinnych określała przesłanki warunkujące nabycie świadczenia pielęgnacyjnego w przepisie art. 17 ust.
- Domaganie się zatem, aby Sąd Wojewódzki dokonał w tych warunkach kontroli "art. 17 § 1 pkt 1" ustawy o świadczeniach rodzinnych było nieuzasadnione już choćby ze względów formalnych.
Ponadto zwrócić należy uwagę, że podstawę prawną decyzji uchylającej decyzję o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego był nie tyle przepis art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych ale głównie art. 3 pkt 16 w/w ustawy, co wynika przede wszystkim z treści rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia. Przepis ten zaś nie został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2008 r. (sygn. akt P 27/07). Jak słusznie też przyjął Sąd Wojewódzki, Trybunał Konstytucyjny we wspomnianym wyroku nie stwierdził bezwzględnej niekonstytucyjności wspomnianego wyżej art. 17 ust. 1 omawianej ustawy, a jedynie stwierdził jego niekonstytucyjność w określonym zakresie, który nie występował w niniejszej sprawie.
Za bezzasadny należy uznać również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 1 w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 w zw. 134 § 1 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny podzielając stanowisko skarżącej kasacyjnie co do roli, jaką ustawodawca przypisał sądom administracyjnym w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (art. 175), ustawie o ustroju sądów administracyjnych (art. 1), jak również w akcie regulującym zasady postępowania sądowoadministracyjnego nie stwierdził także, aby w analizowanej sprawie nie została dokonana ocena legalności zaskarżonej decyzji, albo by ocena dokonana przez Sąd I instancji opierała się na innym kryterium, aniżeli zgodność tej decyzji z prawem.
W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. - Sąd Wojewódzki rozpoznaje sprawę nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, jak również wskazywaną w niej podstawą prawną. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, brak podstaw, aby uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie uwzględnił dyspozycji wynikającej z powołanego przepisu.
Na uwagę zasługuje, że w przedmiotowej sprawie kontroli administracyjnej podlegało orzeczenie wydane na skutek wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd I instancji był zatem zobligowany ocenić, czy organy w postępowaniu administracyjnym wznowiły przedmiotowe postępowanie administracyjne opierając się na ustawowych przesłankach opisanych w art. 145 i 145a k.p.a., a następnie, czy wydane na skutek wznowionego postępowania orzeczenie również odpowiadało prawu. Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jednoznacznie wynika, iż Sąd I instancji zbadał, czy wskazana przez A. S. przyczyna wznowienia postępowania administracyjnego uzasadniała uchylenie wydanej przez Burmistrza C. decyzji z dnia [...] maja 2008 r. Wprawdzie, o ile wznowienie postępowania, ze względu na wskazaną we wniosku A. S. podstawę (art. 145a k.p.a.) było zasadne, o tyle nie musiało to automatycznie oznaczać konieczności uchylenia w/w decyzji. Jak słusznie bowiem przyjął Sąd Wojewódzki, powołany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie wpływał na treść wydanego przez Burmistrza C. rozstrzygnięcia. Rozważania Sądu Wojewódzkiego w tym zakresie są prawidłowe i nie mogą budzić żadnych zastrzeżeń
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. przypomnieć należy, iż zgodnie z dyspozycją tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu byłby zatem skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, Lex, nr 187709).
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyjaśnił zaś przyczyny podjętego rozstrzygnięcia i ocenił zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w świetle przepisów procedury administracyjnej, art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz wyroku Trybunał Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2008 r.
Biorąc pod uwagę, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 P.p.s.a., orzekł jak sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu uregulowanym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.