Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 370/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółdzielni [...] na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej, oddalił skargę.
W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne:
Prezydent m. st. Warszawy decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. odmówił zmiany ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2005 r., orzekającej o odmowie przyznania odszkodowania za działki nr [...] o pow. 680 m2 i nr [...] o pow. 3723 m2, z obrębu [...], położone w dzielnicy [...] przy ul. [...]. Organ wskazał na niezasadność zastosowania instytucji z art. 154 k.p.a. i podał, iż podstawą prawną wydania odmownej decyzji był art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 2147), zwanej dalej u.g.n., zgodnie z którym odszkodowanie przysługuje wyłącznie za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne, a w niniejszej sprawie sporne działki pod takie drogi nie były przewidziane.
Rozpoznając odwołanie skarżącej od powyższej decyzji, Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] października 2009 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1988/09, uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r.
Sąd uznał, że organy nie oceniły możliwości zmiany lub uchylenia wnioskowanej decyzji w zakresie przesłanek wymienionych w art. 154 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu organy analizując okoliczności sprawy nie wzięły pod uwagę i należycie nie oceniły kwestii podnoszonej przez skarżącą, iż istnieje związek między orzeczeniem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 6 listopada 2007 r. w sprawie Bugajny i inni przeciwko Polsce, a zakresem rozpoznania wniosku skarżącej o zmianę decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 k.p.a.
Rozpoznając ponownie wniosek skarżącej organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] marca 2011 r. odmówił zmiany ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. orzekającej o odmowie przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość.
W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji, Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. uchylił ją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji z uwagi na fakt, że organ ten sformułował ocenę prawną sprzeczną z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym poglądem.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. po raz kolejny odmówił zmiany decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r., a Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. po raz kolejny uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. ponownie odmówił zmiany decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r., a Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. uchylił decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda Mazowiecki podkreślił, że zgromadzony materiał dowodowy dowodzi, iż działki nr [...] i nr [...] wydzielone decyzją podziałową z dnia [...] kwietnia 2005 r., nie były przeznaczone pod drogi publiczne. Stwierdził, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania również ww. art. 129 ust. 5 pkt 3 u.g.n., gdyż nie doszło do pozbawienia Spółdzielni praw do nieruchomości, albowiem nieruchomość nie jest przedmiotem publicznego użytku, tylko służy mieszkańcom Spółdzielni i ich gościom. Ulica [...] jest połączona z siecią dróg publicznych. Jak wynika zaś z akt sprawy, pismem z dnia 31 sierpnia 2004 r. Biuro Naczelnego Architekta [...] odmówiło zgody na zamknięcie (ogrodzenie) ulicy dla wszystkich korzystających, z zastosowaniem argumentu o jej ważnej roli w publicznym systemie drogowym, jako łącznika pomiędzy drogami gminnymi, odciążającego ulice o dużym natężeniu ruchu. Zatem poprzez istnienie otwartego dostępu, ul. [...] różni się od dróg typowo wewnętrznych, które mogą być eksploatowane jedynie przez mieszkańców osiedli zamkniętych ogrodzeniem.
Prawomocnym wyrokiem z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2544/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2013 r.
Sąd stwierdził, że z wyroku z dnia 8 marca 2010 r. nie wynika, aby Sąd przesądził o konieczności lub nawet możliwości zastosowania w tej sprawie trybu przewidzianego w art. 154 k.p.a. Zatem zadaniem organów obu instancji było ustalenie, czy możliwa jest zmiana decyzji ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Sąd podniósł, że w sprawie zachodzą poważne wątpliwości dotyczące możliwości zastosowania trybu przewidzianego w art. 154 k.p.a., które nie zostały wyjaśnione w toku postępowania odwoławczego, a przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy prawidłowo ustali krąg stron postępowania administracyjnego. W szczególności rozważy i wyjaśni kwestię prawidłowej reprezentacji Miasta, jako obecnego właściciela spornej nieruchomości oraz statusu Prezydenta [...] w niniejszym postępowaniu, popierając swoje ustalenia odpowiednimi dokumentami oraz analizą właściwej regulacji prawnej. Następnie powinien przeanalizować możliwość spełnienia żądania Spółdzielni w kontekście przesłanek, o których mowa w przepisie 154 k.p.a.
Ponownie rozpoznając odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2013 r., Wojewoda Mazowiecki zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie decyzją, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2013 r.
W uzasadnieniu wskazał, iż w sprawie nie została spełniona podstawowa przesłana z art. 154 k.p.a., że żadna ze stron nie nabyła prawa, zatem niemożliwe jest wzruszenie decyzji. Ponadto podniósł, że nie można uznać za słuszny interes strony w świetle art. 154 k.p.a. jej dążenia do innej oceny przez organ tego samego stanu faktycznego, który był już przedmiotem rozpoznania w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją administracyjną. Nadto, nie zmieniła się wykładnia art. 98 ust. 3 u.g.n. odnośnie do rozumienia wskazanych w nim przesłanek.
Interes społeczny i słuszny interes strony nie przemawia zatem za zmianą decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., gdyż podważenie jej stworzyłoby stan niezgodny z prawem.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie wraz z decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Zarzuciła naruszenie art. 7 oraz art. 21 Konstytucji RP; Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 1 Protokołu Nr 1); art. 153 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie się do wytycznych wskazanych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2014 r. oraz z dnia 8 marca 2010 r.; art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 i art. 54 k.p.a.; art. 98 u.g.n. Ponadto skarżąca powołała się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03. Stwierdziła, że przy założeniu, iż Prezydent [...] był stroną postępowania, ziściły się przesłanki z art. 156 k.p.a. Decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem w sprawie orzekał organ, który podlegał wyłączeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd pierwszej instancji na wstępie swoich rozważań przypomniał fakt, że w sprawie zapadły już dwa prawomocne wyroki, co w świetle art. 153 p.p.s.a. ma niebagatelne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd przypomniał też ocenę prawną i wskazania wyrażone w tych wyrokach. Sąd uznał, że organ prawidłowo wypełnił te wskazania.
W szczególności Sąd pierwszej instancji za prawidłową uznał ocenę organu, że Prezydent [...] jest organem, który reprezentuje stronę tego postępowania. Zarówno Miasto [...] reprezentowane przez Prezydenta, jako właściciel przedmiotowej nieruchomości oraz skarżąca Spółdzielnia, jako użytkownik wieczysty przedmiotowej nieruchomości, mają w rozstrzygnięciu o odszkodowaniu określone interesy prawne. Sąd powołując się na przepisy u.g.n. i stanowisko judykatury stwierdził, że w sprawach o ustalenie odszkodowania prezydent sprawujący funkcję starosty nie podlega wyłączeniu. Ponadto, skoro miasto na prawach powiatu może być zobowiązane do wypłaty odszkodowania za nieruchomość przejętą na własność tego miasta pod drogę, to nie może być pozbawione statusu strony w sprawie sporu o odszkodowanie i postępowaniach nadzwyczajnych tylko dlatego, że prezydent miasta wykonuje równocześnie zadania starosty.
Dalej Sąd pierwszej instancji zauważył, że wyrażenie "nabycie praw" użyte w art. 154 i art. 155 k.p.a. rozumie się szeroko. W rozumieniu tych przepisów nabycie nie jest związane z rozstrzygnięciem pozytywnym lub negatywnym dla strony, ale z faktem, że decyzja swoim rozstrzygnięciem kształtuje sytuację prawną strony przez danie uprawnienia lub nałożenie obowiązku. Sąd stwierdził, że brak określenia obowiązku wypłaty odszkodowania kształtuje sytuację prawną [...], bowiem strona postępowania nabywa wówczas prawo w postaci stwierdzenia, że brak jest obligacji do wypłaty odszkodowania. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem, że na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. żadna ze stron nie nabyła prawa, bowiem na mocy tej decyzji Prezydent [...] (wykonujący zadania własne jako organ jednostki samorządu terytorialnego) został zwolniony z określonego zobowiązania - wypłaty odszkodowania. Zmiana zaś takiej decyzji (o odmowie wypłaty odszkodowania) może powodować nałożenie obowiązku, a tym samym pogorszyć sytuację prawną strony. Brak jest zatem, w ocenie Sądu, prawnej możliwości do skutecznego wnioskowania o zmianę lub uchylenie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Jest to przeszkoda prawna, wynikająca z cech instytucji uregulowanej w art. 154 k.p.a., w związku z czym argumentacja skarżącej dotycząca nieprawidłowości tej decyzji w kontekście wyroku w sprawie Bugajny i in. przeciwko Polsce, nie mogła być przedmiotem rozpatrzenia, podobnie jak kwestia ewentualnego uwzględnienia przesłanek wymienionych w art. 154 k.p.a. Zagadnienie to Spółdzielnia może podnosić w innych trybach postępowania administracyjnego.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca Spółdzielnia, zarzucając naruszenie następujących norm prawa materialnego i procesowego tj.:
- Art. 2, 7, 21 Konstytucji RP, poprzez pominięcie zasadnych argumentów, iż pierwotna odmowa wypłaty odszkodowania oraz odmowa zmiany decyzji w tym zakresie, narusza prawa Spółdzielni wynikające z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności narusza prawa Spółdzielni, jako podmiotu posiadającego tytuł prawny do nieruchomości, z prawa to którego Spółdzielnia została wyzuta. Nadto poprzez uznanie, iż organ administracji może być jednocześnie stroną prowadzonego przez siebie postępowania;
- Wynikających Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 1 Protokołu Nr 1);
- Art. 153 p.p.s.a. w ten sposób, iż WSA błędnie ocenił zastosowanie się przez organy do wytycznych wskazanych w wyroku z dnia 4 czerwca 2014 r. (I SA/Wa 2544/13) i z pominięciem wytycznych wskazanych w wyroku z dnia 8 marca 2010 r. (I SA/Wa 1988/09);
- Art. 145 ust. 2 p.p.s.a. w ten sposób, iż WSA pominął w całości (nie brał jej pod uwagę podczas orzekania) argumentację w zakresie nieważności decyzji wydanych w niniejszej sprawie;
- Art. 98, 129 i 142 u.g.n., poprzez ich błędna wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, iż Prezydent [...] jest stroną przedmiotowego postępowania oraz przyjęcie, iż nie podlega on wyłączeniu od orzekania w sprawie wypłaty odszkodowania.
Wskazując na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o orzeczenie o kosztach według norm przypisanych.
W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie swoich zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych.
Ustalony przez organy i zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny. Istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadza się do rozstrzygnięcia dwóch kwestii:
- związania organów prowadzących postępowanie administracyjne oraz Sądu, którego orzeczenie zostało poddane kontroli instancyjnej, poprzednimi rozstrzygnięciami sądu,
- oceny możliwości zastosowania art. 154 k.p.a. w stwierdzonych okolicznościach faktycznych;
Przepis art. 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego czynność była przedmiotem zaskarżenia. Związanie organu administracji publicznej oraz sądu oceną prawną oznacza, że w tym zakresie nie mogą one formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonymi wcześniej w orzeczeniu sądowym i zobowiązane są do podporządkowania się jej w pełnym zakresie.
Wobec powyższego ani organy ani Sąd pierwszej instancji nie mogły odstąpić od oceny zawartej w wyroku z dnia 8 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1988/09 oraz w wyroku z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2544/13 zwłaszcza, że oba wspomniane wyżej orzeczenia stały się prawomocne.
Z zaleceń zawartych w uzasadnieniach wskazanych wcześniej orzeczeń wynikał nałożony na organ obowiązek wszechstronnej analizy argumentacji skarżącej, w tym zwłaszcza możliwości odniesienia się do podnoszonych argumentów. W postępowaniu administracyjnym poddanym kontroli Sądu pierwszej instancji organy odniosły się do zgłaszanych przez stronę zarzutów, które wszakże nie znalazły ich akceptacji. W tym kontekście, odnosząc się do argumentów dotyczących statusu organu orzekającego w pierwszej instancji, wskazać przyjdzie, że ich ocena musi być dokonywana z uwzględnieniem stanowiska zajętego przez Sąd w powołanych wcześniej wyrokach.
Wobec faktu, iż w żadnym z powołanych wyżej orzeczeń nie zakwestionowano uprawnień organu pierwszej instancji do orzekania w sprawie wniosku Spółdzielni [...], brak jest podstaw do aprobaty argumentacji prezentowanej w tym względzie w skardze kasacyjnej. Trafnie przy tym zauważył Sąd pierwszej instancji, że po pierwsze, skoro odszkodowanie za grunty przejęte pod drogi publiczne ustala się wedle zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości (art. 98 ust. 3 u.g.n.), to tym samym zgodnie z art. 129 ust. 5 tej ustawy organem właściwym jest w tym przypadku starosta. Trzeba zarazem odnotować, że w ustawie o gospodarce nieruchomościami expressis verbis wskazano sytuację, w której starosta podlega wyłączeniu od orzekania i jest nią postępowanie dotyczące zwrotu wywłaszczonej nieruchomości (art. 142 ust. 2 u.g.n.). W konsekwencji, mając na względzie wykładnię logiczną i celowościową, a także stanowisko sądu zawarte w wydanych wcześniej orzeczeniach, brak jest podstaw do uznania, iż doszło do naruszenia prawa poprzez brak wyłączenia organu orzekającego w pierwszej instancji w sytuacji, w której jednocześnie reprezentował on jedną ze stron.
W toku całego postępowania administracyjnego oraz sądowego, strona skarżąca konsekwentnie podnosiła, iż zasadnym jest przyznanie jej odszkodowania, o którym mowa w art. 98 u.g.n., albowiem przy wydzieleniu nieruchomości o numerach działek [...] oraz [...] w istocie doszło do ich wydzielenia pod drogę publiczną, za co stronie przysługuje odszkodowanie. Z tego też względu skarżąca uważa, że wspomniana decyzja winna być zmieniona w trybie art. 154 k.p.a.
Przypomnieć trzeba, że art. 154 k.p.a. może stanowić podstawę do uchylenia lub zmiany decyzji, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, o ile przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że istota regulacji art. 154 k.p.a. dotyczy rozstrzygnięć administracyjnych o charakterze uznaniowym, a więc takich, w których organ kształtuje sytuację prawną strony w ramach swoistego "luzu decyzyjnego". Co do zasady regulacja ta nie będzie miała zastosowania do tzw. decyzji związanych, a więc takich, w których przepisy prawa z góry przewidują wynik rozstrzygnięcia, o ile spełnione zostaną określone przesłanki. Warto przy tym podkreślić, że zmiana decyzji ostatecznej na podstawie art. 154 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy załatwionej tą decyzją ostateczną, przy uwzględnieniu normy prawa materialnego, w oparciu o którą tę decyzję ostateczną wydano. Przyjęcie zaś stanowiska, według którego w postępowaniu opartym na art. 154 k.p.a. możliwe byłoby ustalenie na nowo stanu faktycznego oraz ocena tego na nowo ustalonego stanu faktycznego w odniesieniu do norm prawa materialnego skutkowałaby utożsamieniem tego nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej z postępowaniem zwykłym (zob. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2139/15).
W realiach rozpoznawanej sprawy nie podjęto żadnych działań prawnych, które doprowadziłyby do zmiany decyzji o podziale nieruchomości. Tymczasem to właśnie decyzja ostateczna Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. ukształtowała materialny stosunek prawny w niniejszej sprawie, albowiem to właśnie z tej decyzji wynika, że wydzielone nieruchomości nie zostały przeznaczone pod drogi publiczne. Następstwem tego jest brak możliwości wypłaty odszkodowania w trybie art. 98 u.g.n., skoro przepis ten daje taką możliwość tylko w przypadku dokonania podziału pod drogę publiczną. W konsekwencji jakakolwiek próba zmiany decyzji orzekającej o odmowie przyznania odszkodowania za wydzielenie działek, w trybie art. 154 k.p.a. musiała zakończyć się fiaskiem, albowiem wobec zaistnienia określonego stanu faktycznego i prawnego zastosowanie tej regulacji, nie może prowadzić do zmiany pierwotnych ustaleń faktycznych. Uwzględniając wniosek strony skarżącej, organ w istocie doprowadziłby do wydania drugiej decyzji o diametralnie innej treści w ramach tego samego stosunku materialnoprawnego, co skutkowałoby jej nieważnością ze względu na treść art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W obrocie prawnym nie mogą bowiem pozostawać dwie różne decyzje dotyczące tożsamego stanu faktycznego i prawnego. Trzeba bowiem pamiętać, że decyzja, o której mowa w art. 98 ust. 3 u.g.n. ma charakter decyzji związanej, a więc skutek w postaci wypłaty odszkodowania następuje w momencie ziszczenia się przesłanek opisanych w ust. 1 cyt. przepisu. Skoro więc w obrocie prawnym pozostaje decyzja, z której wynika, iż podział nieruchomości nie został dokonany pod drogę publiczną, to tym samym cała argumentacja dotycząca faktycznego statusu tych nieruchomości nie mogła stanowić dostatecznej podstawy do zmiany tej decyzji w trybie art. 154 k.p.a. W tym kontekście, powoływanie się przez stronę skarżącą na art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz orzeczenia wydane na jej podstawie, jak również na przepisy art. 2, art. 7 i art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nie mogło odnieść zamierzonego rezultatu. Zauważyć przy tym przyjdzie, że w podstawie kasacyjnej powołując wspomniany art. 1 Protokołu Nr 1, nie wskazano, na czym miałoby polegać jego naruszenie, co uniemożliwia dalszą ocenę tego zarzutu.
Również ocena zarzutu naruszenia art. 129 u.g.n. nie jest możliwa z uwagi na brak wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu. Z kolei przepis art. 142 u.g.n., który także zawiera niewskazane w podstawie kasacyjnej jednostki redakcyjne, nie znajdował w sprawie zastosowania, albowiem dotyczy orzekania w przedmiocie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, a więc w przedmiocie nie objętym kontrolowanym postępowaniem.
Mając na względzie opisane wyżej okoliczności sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a.
Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dostępne jest w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl