Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 477/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.H. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [..] grudnia 2016 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Decyzją z dnia [..] grudnia 2016 r. znak: [..], wydaną na podstawie art. 12 pkt 2, art. 22 i art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 922 – dalej u.o.d.o.), Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [..] czerwca 2014 r. znak: [..], którą odmówił uwzględnienia wniosku J. H. (dalej skarżący) w sprawie naruszeń w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Sąd Apelacyjny w L. z siedzibą przy ul. [..].
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga skarżącego w przedmiocie naruszeń w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez Sąd Apelacyjny w L. z siedzibą przy ul. [..]. Skarżący podniósł, iż "Sędzia Sądu Apelacyjnego w L. B. R. wydał w dwu oddzielnych sprawach prawie identyczne postanowienia z tą samą datą z danymi sprawy jego (skarżącego) tj. [..], lecz w całkowicie innej sprawie [..]. Organ ustalił, że Sąd pozyskał dane osobowe od skarżącego w związku z wniesionym przez niego pozwem do Sądu (zarejestrowanym pod sygnaturą [..]). Dane osobowe skarżącego gromadzone były w skorowidzu alfabetycznym stron postępowania oraz w repertorium "Ca" lub "Cz" - w formie elektronicznej oraz papierowej. Jak wskazał Sąd w złożonych wyjaśnieniach przed Generalnym Inspektorem: "dane osobowe gromadzone i przetwarzane są wyłącznie w celu zapewnienia należytego biegu toczącym się postępowaniom (doręczanie zawiadomień o rozprawach, informacji, pism i orzeczeń sądowych). Podstawę prawną gromadzenia i przetwarzania danych osobowych stron stanowią przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 427), w tym m.in. art. 53 oraz wydane na podstawie art. 148 § 1 tej ustawy zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej (Dz. Urz. MS z 2003 r., Nr 5, poz. 22 ze zm.). Gromadzenie danych osobowych skarżącego odbywało się więc zgodnie z dyspozycją art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. Sąd wskazał, iż dane osobowe skarżącego w związku z postępowaniem o sygnaturze [..] nie zostały udostępnione na rzecz innych podmiotów, w tym również podmiotów biorących udział w postępowaniu o sygnaturze [..]. Postępowanie pod sygnaturą [..] w ramach postępowania zażaleniowego przed Sądem posiadało sygnaturę [.]. Jak podkreślił Sąd Apelacyjny, skarżący swoją skargę oparł na nie mającej żadnego znaczenia omyłce redakcyjnej, polegającej na wstawieniu (skopiowaniu z postanowienia z tego samego dnia wydanego w sprawie I [..] z udziałem skarżącego) w komparycji postanowienia wydanego w sprawie [..] zbędnego zwrotu "na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w L. z dnia [.]. stycznia 2012 r. sygn. akt [..]". Powyższa omyłka została zauważona i sprostowana odrębnym postanowieniem z dnia [.] listopada 2013 r. Nikt też z uczestników postępowania w sprawie [...] nie próbował w sądzie uzyskać jakichkolwiek danych dotyczących osób biorących udział w sprawie [..] ([..]).
Zdaniem organu, Sąd Apelacyjny w L. spełnił przesłankę legalności procesu przetwarzania danych skarżącego w oparciu o art. 23 u.o.d.o. Umieszczenie odniesienia do sygnatury sprawy z wniosku skarżącego nastąpiło wskutek omyłki pisarskiej. Jednocześnie Sąd Apelacyjny w trybie autokontroli dokonał z urzędu sprostowania omyłki w drodze postanowienia, od którego żadna ze stron nie wniosła zażalenia. Ponadto nikt z uczestników postępowania w sprawie [..] nie próbował w siedzibie Sądu uzyskać jakichkolwiek danych osobowych dotyczących osób biorących udział w sprawie [..]., tj. danych skarżącego. Dlatego też organ nie odebrał wyjaśnień od żony M. R. w celu ustalenia z jakiego źródła pozyskała dane osobowe jego adwokata, bowiem powyższe stanowi okoliczność niebędącą przedmiotem ustaleń prowadzonych przez organ, jako wykraczających poza przedmiot postępowania. Organ bowiem badał kwestie legalności przetwarzania danych osobowych J. H. przez Sąd.
Decyzja z dnia [..] grudnia 2016 r. stała się przedmiotem skargi J. H. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej następnie pismem z dnia [..] lutego 2017 r., w której wniósł on o uchylenie ww. decyzji oraz o nałożenie kary pieniężnej na sędziego Sądu Apelacyjnego w L. – B. R. za ujawnienie danych osobowych ze sprawy: [..].
Rozpoznając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że art. 12 u.o.d.o. nie uprawnia Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych do ingerowania w określone ustawowo kompetencje innych organów i sądów, wkraczania w prowadzone w zakresie ich właściwości postępowania i dokonywania merytorycznej oceny poszczególnych czynności wykonywanych w ramach tych postępowań. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie jest władny do kontrolowania podejmowanych przez organ czynności procesowych w postępowaniu z wykorzystaniem danych osobowych, czy to czy to prokuratorskim, czy to sądowym, do czego w istocie sprowadzają się zarzuty skargi. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o.
przetwarzanie danych osobowych zasługuje na ochronę, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (ust. 1 pkt 2 powołanego artykułu). Zatem w niniejszej sprawie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zasadnie przyjął, powołując się na konkretne przepisy procesowe, iż przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez Sąd Apelacyjny w L. miało miejsce w ramach prowadzonego postępowania w postępowaniu zmierzającym do wydania orzeczenia z jego wniosku.
Zdaniem Sądu, z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że umieszczenie odniesienia do sygnatury sprawy z wniosku skarżącego nastąpiło na skutek omyłki pisarskiej. Jednocześnie Sąd, w trybie autokontroli, dokonał z urzędu sprostowania omyłki w drodze postanowienia, od którego żadna ze stron toczącego się postępowania nie wniosła zażalenia. Nikt z uczestników postępowania w sprawie [..] nie próbował w siedzibie Sądu uzyskać jakichkolwiek danych dotyczących osób biorących udział w sprawie.[.]), tj. danych skarżącego. Dlatego też Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie odebrał wyjaśnień od żony M. R. w celu ustalenia z jakiego źródła pozyskała dane osobowe jego adwokata. Sąd zgodził się z organem, że powyższe stanowi okoliczność nie będącą przedmiotem ustaleń prowadzonych przez organ, jako wykraczające poza przedmiot postępowania. Organ bowiem badał kwestie legalności przetwarzania danych osobowych J.H. przez Sąd.
Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych odpowiada powołanym wyżej przepisom prawa. Trudno także czynić organowi Ochrony Danych Osobowych zarzut, iż nie rozszerzył zakresu kontroli o wnioski skarżącego po raz pierwszy zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i w skardze. Sąd uznał, że z uwagi na dyspozycję art. 15 K.p.a., żądanie tam zawarte, jako wychodzące poza przedmiot rozpoznania zakreślonego wnioskiem - skargą strony, mogły stanowić podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania, nie zaś oceny już w "postępowaniu odwoławczym". Z tych względów, wnioski zawarte w skardze nie mogły zostać uwzględnione. Sądy administracyjne nie posiadają kompetencji do karania wskazanego w skardze sędziego Sądu Apelacyjnego.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł J. H., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
- naruszenie prawa materialnego tj.:
- art. 12 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych poprzez niewłaściwe przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że GIODO "nie jest władny do kontrolowania podejmowanych przez organ (Sąd Apelacyjny w L. – J.Ż.) czynności procesowych w postępowaniu z wykorzystaniem danych osobowych czy to prokuratorskim czy to "sądowym", w sytuacji gdy kontrola przetwarzania danych osobowych (a nie merytorycznych decyzji sądów) jest ustawowym zadaniem GIODO;
- art. 12 pkt 1 w zw. z art. 14 pkt 2,3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na pominięciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie okoliczności, że GIODO nie przeprowadził w sposób prawidłowy, ustawowo określony, kontroli administrowania danymi osobowymi skarżącego, w szczególności pominął przysługujące organowi środki prawne, w tym przeprowadzenie czynności kontrolnych przewidzianych we wskazanych przepisach i nie wysłuchał żony M. R. i pełnomocnika J. H. (działającego w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w L., sygn. akt: [..]) oraz nie zapoznał się z aktami postępowań prowadzonych przez Sąd Apelacyjny w L. pod sygn. akt: [..], a także nie przeprowadził oględzin urządzeń, nośników oraz systemów informatycznych służących do przetwarzania danych;
- mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa proceduralnego, tj.:
- 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji GIODO z dnia [.]. grudnia 2016 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [..] czerwca 2014 r. oraz bezzasadne oddalenie skargi, mimo iż decyzje organu zostały wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., poprzez bezkrytyczne zaakceptowanie stanu faktycznego ustalonego przez organ w sytuacji, gdy z akt sprawy wynikało, iż zebrany materiał dowodowy nie jest pełny, a okoliczności faktyczne jednak nie zostały należycie zweryfikowane, a tym samym nie dopełniono prawidłowo obowiązku kontroli działalności organu administracji publicznej;
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, iż GIODO wydając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą wyjaśnił dostatecznie wszystkie okoliczności sprawy, w sytuacji, gdy organ nie zweryfikował w ramach przysługujących mu uprawnień, czy w Sądzie Apelacyjnym w L. istniało, wymagane przez § 82 j. zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej (Dz. Urz. MS.2003.5.22. z dnia 31 grudnia 2003 r.) zarządzenie prezesa tego sądu, uwzględniające przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentacji przetwarzania danych osobowych oraz warunków technicznych i organizacyjnych, jakim powinny odpowiadać urządzenia i systemy informatyczne służące do przetwarzania danych (Dz. U. Nr 100, poz. 1024), a które to zarządzenie prezesa sądu gwarantowałoby stosowną ochronę osobowych skarżącego, a także nie wyjaśnił, czy przetwarzanie danych osobowych skarżącego w Sądzie Apelacyjnym w L. odbywało się w zgodzie z takim, istniejącym zarządzenie prezesa sądu;
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, iż GIODO wydając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą wyjaśnił dostatecznie wszystkie okoliczności sprawy, w sytuacji, gdy organ nie odebrał od żony M. R. wyjaśnień, w jaki sposób weszła w posiadanie danych osobowych skarżącego i jego pełnomocnika, a konkluzja organu, że "nikt z uczestników postępowania w sprawie [..] nie próbował w siedzibie Sądu uzyskać jakichkolwiek danych osób biorących udział w sprawie.[.]), danych skarżącego" bazuje jedynie na wyjaśnieniach podmiotu w tym zakresie, w których brakowało odwołania się do jakichkolwiek czynności mających zweryfikowanie stanu faktycznego;
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, iż GIODO wydając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą wyjaśnił dostatecznie wszystkie okoliczności sprawy, w sytuacji gdy organ nie odebrał od pełnomocnika J.H. (działającego w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w L., sygn. akt: [..]), wyjaśnień, co do okoliczności zdarzenia, jakie miały być skutkiem nieuprawnionego udostępnienia danych osobowych skarżącego;
- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nie stwierdzenie, że organ dopuścił się naruszenia tych przepisów w sytuacji, gdy całkowicie pominięty został wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z akt postępowania sądowego prowadzonego przez Sąd Apelacyjny w L. pod sygn. akt: I [..]i sygn. akt: [..], który to wniosek zawarty w piśmie z dnia 02 lipca 2014 r., zmierzał do ustalenia, czy dane osobowe J. H. zostały udostępnione osobom trzecim, np. na skutek nadania pism stworzonych na potrzeby postępowania sygn. akt: I [..] do stron występujących w innych postępowaniach.
Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Skarb Państwa – Sąd Apelacyjny w L. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł również Główny Inspektor Ochrony Danych Osobowych domagając się jej oddalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obydwu ustawowych podstawach, tj. naruszeniu przepisów postępowania oraz naruszeniu przepisów prawa materialnego. W zakresie sformułowania zarzutów kasacyjnych w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący przedstawił je jako skutek przyjęcia przez Sąd Wojewódzki określonego poglądu w sferze prawa materialnego, z czym nie zgadza się autor skargi kasacyjnej, prezentujący inny pogląd w sferze prawa materialnego niż ten, który przyjęto za podstawę wyroku. W takiej sytuacji właściwe jest rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa materialnego, skoro zasadność zarzutów natury procesowej może się okazać skuteczna jedynie wówczas, gdy przyjęcie przez Sąd określonego poglądu w sferze prawa materialnego okazałoby się wadliwe.
Zarzuty naruszenia art. 12 pkt 1 oraz art. 14 pkt 2, 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych nie są uzasadnione.
Zgodnie z art. 12 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych, do ustawowych zadań GIODO należy kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami prawa. Kontrolę tę GIODO sprawuje w określonych granicach wynikających z jej charakteru prawnego oraz obowiązujących przepisów prawa. Przyznane mu w ramach sprawowania kontroli przetwarzania danych uprawnienia, GIODO realizuje w takim zakresie, w jakim nie naruszają one zakresu kontroli sprawowanej przez inne podmioty oraz przyznanych im przez obowiązujące prawo uprawnień. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że art. 12 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych nie uprawnia GIODO do ingerowania w określone ustawowo kompetencje innych organów i sądów, wkraczania w prowadzone w zakresie ich właściwości postępowania i dokonywania merytorycznej oceny poszczególnych czynności w ramach tych postępowań z punktu widzenia przepisów o ochronie danych osobowych (por. np. prawomocny wyr. WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1998/17, czy wyr. WSA w Warszawie z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1568/13). Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie jest organem kontrolującym, ani nadzorującym prawidłowość przetwarzania danych osobowych stron i uczestników postępowań sądowych, prokuratorskich, administracyjnych i innych. GIODO nie posiada kompetencji kontrolnych w procesach stosowania prawa materialnego i procesowego w sprawach należących do właściwości innych organów, służb czy sądów, których orzeczenia podlegają ocenom w toku instancji czy w inny sposób określony odpowiednimi procedurami. Ustawowe zadanie kontroli zgodności przetwarzania danych z przepisami prawa GIODO wypełnia zatem z poszanowaniem autonomii czynności procesowych podejmowanych przez sądy (inne organy) w zakresie zadań orzeczniczych. Dlatego też kontrolę przetwarzania danych osobowych prowadzoną przez GIODO określa się jako instytucjonalną, dla odróżnienia od innych rodzajów kontroli w zakresie przetwarzania danych, ale również uzupełniającą w stosunku do tej realizowanej przez prokuraturę, sądy, czy inne organy. Uzupełniający charakter kontroli sprawowanej przez GIODO nad sądami polega na tym, iż jest ona ograniczona do ustalenia przesłanki legalności procesu przetwarzania danych osobowych w oparciu o art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., zgodnie z którym przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa
W niniejszej sprawie GIODO w oparciu o przysługujące mu środki prawne zasadnie przyjął, że przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez Sąd Apelacyjny w L. miało miejsce w ramach prowadzonego postępowania cywilnego zmierzającego do wydania orzeczenia w sprawie zawisłej przed tym sądem. W takiej sytuacji zakres kompetencji kontrolnych GIODO jest ograniczony. Organ nie posiada uprawnień do kontroli czynności procesowych podejmowanych przez sąd przez pryzmat przepisów o ochronie danych osobowych. Zakres kompetencji kontrolnych ogranicza się wyłącznie do stwierdzenia przesłanki legalności procesu przetwarzania danych osobowych skarżącego.
Zgodnie z tą przesłanką, przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu. Takim obowiązkiem jest sprawowanie czynności orzeczniczych, w ramach których następuje gromadzenie i przetwarzanie danych osobowych zawartych w aktach sprawy przez sądy, w tym na mocy przepisów art. 53 ustawy Prawo u ustroju sądów powszechnych. Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż ocena GIODO co do braku naruszeń przepisów prawa w procesie przetwarzania danych przez Sąd Apelacyjny w L. dokonana została w zgodzie z przepisami prawa o ochronie danych osobowych. GIODO wykorzystał przysługujące mu środki prawne w takim zakresie, w jakim było to konieczne dla wyjaśnienia istoty sprawy i przy pomocy użytych środków ustalił stan faktyczny w sposób wystarczający dla jej rozstrzygnięcia. Z kolei w zakresie zarzutu niedostrzeżenia przez Sąd I instancji pominięcia przeprowadzenia przez GIODO koniecznych czynności postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym należy podkreślić, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być uzasadniony próbą zwalczania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Innymi słowy, zarzut naruszenia prawa materialnego nie służy zwalczaniu przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę orzekania stanu faktycznego.
Zarzut naruszenia przez zaskarżony wyrok przepisów art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 oraz art. 77 §1 k.p.a. jest nieuzasadniony. W niniejszej sprawie GIODO ustalił stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący oraz zebrał materiał dowodowy sprawy pozwalający na wydanie decyzji w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. W granicach dopuszczalnej ustawowo ingerencji w proces przetwarzania danych osobowych przez Sąd Apelacyjny w L., GIODO nie dopuścił się naruszenia przepisów normujących postępowanie procesowe zmierzające do wydania decyzji w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Z akt sprawy wynika, że w ramach czynności postępowania dowodowego organ ustalił sposób gromadzenia i przetwarzania danych osobowych w Sądzie Apelacyjnym w L., tj. przy pomocy skorowidzu alfabetycznego stron postępowania oraz repetytorium "Ca" lub "Cz" – w formie elektronicznej oraz papierowej. Następnie GIODO ustalił na czym polegało, w ocenie skarżącego, naruszenie jego danych osobowych przez Sąd Apelacyjny w L. Skarżący upatrywał naruszenia przez Sąd Apelacyjny jego danych osobowych poprzez umieszczenie ich w treści postanowienia tego Sądu zapadłego w innej sprawie niż rozpoznawana sprawa skarżącego. GIODO ustalił, że zarzucane naruszenie polegało w istocie na omyłce redakcyjnej sądu orzekającego sprowadzającej się do wstawienia (skopiowania z postanowienia z tego samego dnia wydanego z udziałem skarżącego) w komparycji postanowienia wydanego w innej sprawie, o sygn. akt [..] zwrotu: "na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w L.z dnia [..] stycznia 2012 r., sygn. akt [..]". Sprawa o sygn. akt [..] jest sprawą skarżącego rozstrzyganą w Sądzie Apelacyjnym w L., zainicjowaną jego pozwem. Mimo, iż doszło do popełnienia przez Sąd Apelacyjny w L. omyłki pisarskiej oraz wystąpienia określonych konsekwencje tej pomyłki, GIODO nie był uprawniony do ingerencji w czynności orzecznicze sprawowane przez ten Sąd. Ustalenie, iż przetwarzanie danych osobowych miało miejsce w ramach prowadzonego postępowania sądowego oraz że nie doszło do przekroczenia uprawnień przez Sąd Apelacyjny w L. do przetwarzania danych osobowych, przyznanych mu w oparciu o art. 53 u.s.p., który określa zasady tworzenia i przetwarzania akt sprawy oraz zawartych w aktach danych i materiałów jako źródła informacji oraz w oparciu o zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej, było wystarczające do wydania legalnej decyzji przez GIODO.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty sformułowane w punktach II. b-e. Dla wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, a więc zakresu i przyczyny przetwarzania danych osobowych skarżącego przez Sąd Apelacyjny w L., bez znaczenia było odebranie wyjaśnień od żony M. R. w celu ustalenia z jakiego źródła pozyskała ona dane osobowe jego adwokata, gdyż okoliczność ta wykraczała poza przedmiot postępowania. Poza przedmiot postępowania prowadzonego przez organ wykraczało ustalanie przez organ, czy w Sądzie Apelacyjnym w L. istniało, wymagane przez § 82 j. zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej (Dz. Urz. MS.2003.5.22. z dnia 31 grudnia 2003 r.) zarządzenie prezesa tego sądu, uwzględniające przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentacji przetwarzania danych osobowych oraz warunków technicznych i organizacyjnych, jakim powinny odpowiadać urządzenia i systemy informatyczne służące do przetwarzania danych (Dz. U. Nr 100, poz. 1024). Jest to bowiem okoliczność wykraczająca poza zakres kompetencji GIODO w tej sprawie w związku z uprzednim ustaleniem, iż chodzi o proces przetwarzania danych osobowych w ramach postępowania sądowego. Z tej samej przyczyny zbędne było uzyskanie wyjaśnień od skarżącego i jego pełnomocnika co do okoliczności opisywanego zdarzenia. Żądane przez skarżącego czynności dowodowe, których przedmiotem miały być akta postępowań sądowych [..] w zakresie ustalenia, czy dane osobowe zostały udostępnione osobom trzecim wskutek prowadzenia korespondencji między Sądem a stronami tych postępowań, dotyczą zdarzeń, które mają wymiar czysto hipotetyczny i wkraczają w zakres czynności procesowych prowadzonych przez ten Sąd w ramach czynności prowadzących do wydania orzeczenia w sprawie, a zatem nie są objęte zakresem kontroli GIODO. Powyższe zarzuty podniesione przez skarżącego w skardze zostały tym samym prawidłowo ocenione przez Sąd I instancji. Stąd też nie sposób uznać, aby doszło do naruszenia przez wyrok tego sądu wskazanych wyżej przepisów prawa procesowego.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Wniosek uczestnika postępowania o zasądzenie kosztów postępowania nie został uwzględniony, bowiem ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu prawa dopuszczającego taką możliwość.