Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 689/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G.K., dalej: skarżąca, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję.
Sąd Wojewódzki wskazał, że decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w Garbowie odmówił przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego na syna P.K. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U z 2012 r., poz. 1548), świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeśli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później, niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później, niż do ukończenia 25 roku życia. Według organu powyższe warunki nie zostały spełnione.
Po rozpoznaniu odwołania skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej.
Kolegium wskazało, że w świetle art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeśli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później, niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, nie później jednak, niż do ukończenia 25 roku życia.
Według znajdującego się w aktach sprawy orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2010 r. zaliczającego P.K. do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, ustalenie tego stopnia datuje się od dnia 22 marca 2010 r. Nie da się natomiast ustalić, od kiedy niepełnosprawność istnieje.
Organ zauważył, że skoro P.K. urodził się [...] grudnia 1983 r., brak jest podstaw do uznania, że jego niepełnosprawność powstała w wieku wskazanym w art. 17 ust. 1b ustawy. Organ zwrócił również uwagę, że według oświadczenia skarżącej, jest ona ubezpieczona w KRUS z uwagi na posiadanie gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,45 ha. Tymczasem stosownie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. I OPS 5/12, prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowi negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 wspomnianej ustawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wyjaśniła, że jej syn zachorował mając 26 lat. Jego stan szybko się pogarszał, w ciągu pół roku stracił możliwość samodzielnego poruszania się. Obecnie porusza się na wózku inwalidzkim. Ma problemy ze wzrokiem oraz trudności psychiczne. Dotychczas pobierała świadczenie pielęgnacyjne i nie może pogodzić się z nową sytuacją, ponieważ pieniądze były przeznaczone na wyjazdy do szpitala, rehabilitację i leczenie. Jej gospodarstwo rolne jest niewielkie, z którego nie jest w stanie zapewnić synowi stosownej opieki.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie podtrzymało dotychczasową argumentację i wniosło o jej oddalenie.
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd ten wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U z 2006 r. poz. 139, poz. 992 ze zm.), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje matce albo ojcu, innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, z późn. zm.) ciąży obowiązek alimentacyjny, opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, rację ma Kolegium podnosząc, że warunku rezygnacji lub nie podejmowania zatrudnienia, nie spełnia rolnik prowadzący gospodarstwo rolne, co zostało wyłożone w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. I OPS 5/12. Sąd ten zwrócił jednak uwagę, że w aktach sprawy brak jest dowodu potwierdzającego posiadanie gospodarstwa rolnego przez skarżącą, a Kolegium swój wniosek opiera jedynie na twierdzeniu samej skarżącej zawartym w odwołaniu i powtórzonym w skardze.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że rzeczą organu było samodzielne ustalenie tej okoliczności, skoro pojęcie gospodarstwa rolnego w rozumieniu powołanej ustawy nie nawiązuje do jego definicji zawartej w art. 55 3 K.c., ale art. 3 pkt 6 ustawy odsyła do przepisów o podatku rolnym. W myśl zaś art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) obowiązującym w dacie wydania decyzji, za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy. Skarżąca podaje wprawdzie, że jej gospodarstwo ma powierzchnię "1,45 ha ziemi", nie jest jednak wiadome, czy jest to gospodarstwo rolne w rozumieniu powołanego przepisu ustawy o podatku rolnym. W ocenie Sądu pierwszej instancji, dla usunięcia wątpliwości Kolegium powinno zażądać zaświadczenia o posiadaniu gospodarstwa rolnego oraz potwierdzenia ubezpieczenia w KRUS.
Sąd pierwszej instancji podzielił przy tym pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2013 r., sygn. I OSK 3053/12 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), według którego przesłanka rezygnacji lub nie podejmowania zatrudnienia, w stosunku do osoby prowadzącej gospodarstwo rolne, nie zachodzi również wówczas, gdy jest ubezpieczona w KRUS jako domownik.
Wyjaśnienia zdaniem Sądu pierwszej instancji wymaga ponadto kwestia niespełnienia przez skarżącą wymogu określonego w art. 17 ust. 1b ustawy. Bez wątpienia orzeczenie Powiatowego Zespołu Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności powołanego w trybie art. 6 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) zawierające rozpoznanie oraz inne elementy związane z powstałą niepełnosprawnością jest jedynym dokumentem potwierdzającym istnienie niepełnosprawności oraz daty lub okresu jej powstania. Art. 17 ust. 1b ustawy spełnienie przesłanki uprawniającej do uzyskania świadczenia uzależnia od daty powstania niepełnosprawności.
Sąd Wojewódzki zaznaczył, że według rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. Nr 139, poz. 1328 ze zm.) jedynie w przypadku, gdy z przedłożonej dokumentacji medycznej i przebiegu schorzenia osoby zainteresowanej nie da się ustalić daty lub okresu powstania stopnia niepełnosprawności, za datę tę należy przyjąć datę złożenia wniosku do powiatowego zespołu (§ 14 ust. 6). Taki tryb nie ma zastosowania do ustalenia daty powstania niepełnosprawności. Jeżeli z przedłożonej dokumentacji, przebiegu schorzenia, orzeczeń o inwalidztwie lub niezdolności do pracy osoby zainteresowanej nie da się ustalić daty lub okresu powstania niepełnosprawności, wpisuje się "nie da się ustalić" (§ 14 ust. 4 powołanego rozporządzenia).
Sąd pierwszej instancji wskazał, że w złożonym do akt sprawy orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności z dnia 15 kwietnia 2010 r. znajduje się zapis, stosownie do którego daty tej nie da się ustalić. Nie wiadomo zdaniem tego Sądu, na czym opierało się Kolegium, odrzucając możliwość przyjęcia, że w rzeczywistości niepełnosprawność powstała w okresach wskazanych w tym przepisie. W tym kontekście nie jest jasne, czy chodzi o powoływany w decyzji związek pomiędzy datą urodzenia syna skarżącej, a datą ustalenia stopnia niepełnosprawności, czy też uznano, że sam brak daty określającej powstanie niepełnosprawności wyklucza spełnienie przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy.
W ocenie tego Sadu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia w tym względzie wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a., co jest istotne tym bardziej, jeśli zważyć, że decyzja organu I instancji nie zawiera właściwie uzasadnienia, na co zresztą Kolegium trafnie zwróciło uwagę.
Z tych powodów Sąd I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie. Zaskarżając wyrok w całości, zarzuciło mu naruszenie:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez uznanie, że Kolegium naruszyło art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy poprzez niewyjaśnienie, czy zostały spełnione przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy świadczeniach rodzinnych, dodanego przez art. 1 pkt 5 lit. b) ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 1548);
- - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., poprzez uznanie, że Kolegium naruszyło art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych uznając, że brak daty określającej powstanie niepełnosprawności wyklucza spełnienie przesłanki z tego przepisu do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, gdy takiego naruszenia nie było.
Wskazując na powyższe zarzuty, wniesiono o: uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i oddalenie skargi oraz o zasądzenie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji dokonał błędnej oceny materiału dowodowego stwierdzając, że Kolegium naruszyło art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji, gdy takiego naruszenia nie było. Kolegium podniosło, że w świetle znajdującego się w aktach sprawy orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], pkt IV tego orzeczenia, który stwierdza: "Niepełnosprawność istnieje od - nie da się ustalić" oraz pkt V, który stanowi: "Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od — 22 marca 2010 r." i mając na uwadze, że osoba wymagająca opieki, tj. P.K. urodził się [...] grudnia 1983 r., niespełnione są warunki z art. 17 ust. 1b pkt 1 i pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych dotyczące daty powstania niepełnosprawności do przyznana świadczenia pielęgnacyjnego. Podało, że nie jest uprawnione do badania prawidłowości orzeczenia o niepełnosprawności, które jest ostateczną decyzją administracyjną i jest związane jego treścią.
Wskazało, że dla określenia, od kiedy istnieje ustalony stopień niepełnosprawności, zastosowano § 14 ust. 4 i ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności. Powiatowy Zespół stwierdził, że daty powstania niepełnosprawności nie da się ustalić, natomiast ustalony znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od 22 marca 2010 r., tj. od daty złożenia wniosku do Powiatowego Zespołu. Dodatkowo wskazało, że w dacie złożenia wniosku do Powiatowego Zespołu (w dniu 22 marca 2010 r.) osoba wymagająca opieki, tj. P.K. ur. [...] grudnia 1983 r., miał ukończone 26 lat.
Kolegium zarzuciło, że w świetle powyższego organ pierwszej instancji, jak i Kolegium stwierdzając, że niespełnione są przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, nie były zobligowane do badania innych przesłanek z art. 17 tej ustawy, z tego względu, że aby przyznać to świadczenie, wszystkie przesłanki zawarte w tym przepisie winny być spełnione łącznie. Niespełnienie którejkolwiek z nich skutkuje odmową przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Skarżący kasacyjnie podkreślił, że uwadze Sądu uszło jednak, że Kolegium w swej decyzji oparło się także na znajdującym się w aktach sprawy oświadczeniu skarżącej z dnia 7 marca 2013 r., które złożyła uprzedzona o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, W oświadczeniu tym skarżąca oświadczyła, że jest ubezpieczona w KRUS, zatem wyjaśnianie kwestii, czy skarżąca jest właścicielką gospodarstwa rolnego odpowiadającego definicji zawartej w ustawie o podatku rolnym jest zdaniem Kolegium zbędne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę kasacyjną należało uwzględnić.
Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a.
Za trafny uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez uznanie, że Kolegium naruszyło art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy poprzez niewyjaśnienie, czy zostały spełnione przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy świadczeniach rodzinnych, dodanego przez art. 1 pkt 5 lit. b) ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 1548).
Zauważyć należy, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] czerwca 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Garbowie z dnia [...] marca 2013 r. o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego na syna P.K.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U z 2006 r. poz. 139, poz. 992 ze zm.), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje matce albo ojcu, innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, z późn. zm.) ciąży obowiązek alimentacyjny, opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Zgodnie z art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, ilekroć w ustawie jest mowa o zatrudnieniu lub innej pracy zarobkowej - oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej.
W świetle art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ administracji, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Dla skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego przesłanki wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1b ustawy muszą być spełnione łącznie.
Trafnie zauważa w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji, że warunku rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia nie spełnia rolnik prowadzący gospodarstwo rolne. Zgodnie bowiem z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. I OPS 5/12: "Prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rolnika stanowi negatywną przesłankę przyznania tej osobie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 22 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.)."
Z prawidłowych ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie w oparciu o wystarczająco zebrany materiał dowodowy wynika, że skarżąca jest właścicielką gospodarstwa rolnego o pow. 1,45 ha. Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych, ilekroć w ustawie mowa jest o gospodarstwie rolnym - oznacza to gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym. W myśl zaś art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) obowiązującym w dacie wydania decyzji, za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy. Z oświadczenia złożonego przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r., które skarżąca złożyła uprzedzona o odpowiedzialności karnej wynika, że jest ona rolnikiem ubezpieczonym w KRUS. Powyższe oświadczenie złożone w trybie art. 23 ust. 5a pkt 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zawierające rygor o jakim mowa w art. 23 ust. 5c tej ustawy, jest wystarczającym dowodem da ustalenia, czy osoba ubiegająca się o przyznanie świadczeń określonych w ustawie o świadczeniach rodzinnych, jest uprawniona do przyznania tych świadczeń.
Brak było zatem podstaw w niniejszej sprawie do nakazywania organowi, by na podstawie innych jeszcze dowodów wskazanych przez Sąd pierwszej instancji ustalał, czy gospodarstwo rolne, którego właścicielem jest skarżąca, jest gospodarstwem rolnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym oraz, czy jest ubezpieczona w KRUS. Skoro zaś skarżąca nie spełnia określonych w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, brak było podstaw do wyjaśniania, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Wszystkie mające znaczenia prawne okoliczności sprawy zostały przez organ rozpoznający sprawę wyjaśnione i prawidłowo ustalone, a wydana w sprawie decyzja, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, nie narusza art. 107 § 3 K.p.a. Brak było w tej sytuacji podstaw do uchylenia przez ten Sąd zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji rację ma skarżący kasacyjnie, że wyrok zaskarżonej treści został wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w związku z art. 107 § 3 K.p.a.
W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy bez wpływu na jej wynik pozostaje wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 (OTK-A 2014/9/104), zgodnie z którym art. 17 ust. 1 b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art 32 ust. 1 Konstytucji. Istotne w sprawie bowiem było niespełnienie przez skarżącą przesłanki określonej w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, to jest przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, aby mogła ona skutecznie ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Poza oceną prawną pozostawał natomiast moment powstania niepełnosprawności, o czym stanowi ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego.
W tej sytuacji odnoszenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w związku z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych należy uznać za zbędne.
Skoro zatem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. okazał się zasadny, skargę kasacyjną należało uwzględnić i na podstawie art. 188 w związku z art. 151 P.p.s.a. uchylić zaskarżony wyrok i oddalić skargę.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 206 P.p.s.a.