Uzasadnienie
K. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego, o jakim mowa w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w dniu 4 stycznia 2012 r., a zatem termin do wykonania zarządzenia upływał w dniu 3 lutego 2012 r.
Jednakże skarżący nie uiścił przedmiotowego wpisu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 1447/11, odrzucił skargę jako nieopłaconą.
Od tego postanowienia K. S. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zawarł też wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
- 1) art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), poprzez bezzasadne odrzucenie skargi na skutek błędnego uznania, że podlegała ona opłacie;
- 2) niezastosowanie art. 239 pkt 1 lit. d powołanej wyżej ustawy, na mocy którego skarżący, jako czynny służbowo policjant, zwolniony był z opłaty od złożonej skargi;
- 3) art. 72 § 1 powołanej ustawy, poprzez przyjęcie, że nastąpiło skuteczne doręczenie skarżącemu wezwania do uzupełnienia skargi, podczas, gdy wezwania kierowane były na adres zamieszkania matki skarżącego, z którą pozostaje w konflikcie i do którego to lokalu nie miał on dostępu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że strona – na podstawie art. 239 pkt 1 lit. d – była zwolniona z wpisu od skargi, jako, że jej przedmiotem była sprawa ze stosunku służbowego.
Ponadto wskazano, że wezwanie do uiszczenia wpisu zostało przesłane na adres lokalu, który skarżący zajmuje wraz z matką, jednakże w tym czasie przebywał pod innym adresem. Natomiast matka skarżącego jest osobą w podeszłym wieku, po przebytym udarze i nie odbierała wezwań. Zaś pozostając w konflikcie ze skarżącym nie informowała go o pozostawionych przez listonosza awizach pocztowych.
Podano ponadto, że skarżący jak tylko dowiedział się o nieopłaceniu skargi, to jest w dniu 19 kwietnia 2012 r., uiścił wpis od skargi w wysokości 200 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d powołanej wyżej ustawy, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Od kosztów sądowych zwolnione są zatem sprawy, których przedmiot ma swoją podstawę w stosunku pracy lub stosunku służbowym. Przedmiotem zaskarżenia musi być więc rozstrzygnięcie organu administracji publicznej wynikające z takiego stosunku (por. S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, LexisNexis, Warszawa 2007, str. 232). Do zwolnienia od kosztów sądowych nie wystarczy zatem ustalenie, że przedmiot skargi pozostaje w jakimkolwiek związku ze stosunkiem służbowym.
Przypomnieć należy, że K. S. złożył skargę na decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji, którego przedmiotem było opróżnienie lokalu mieszkalnego. Lokal ten jest własnością Gminy K., pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w K. i został przydzielony T. S. – ojcu K. S. Do zamieszkiwania w tym lokalu upoważnieni zostali żona – G. S. oraz synowie S. S i K. S. Po śmierci T. S., który zmarł w dniu 16 wrześnie 1999 r., wdowa po nim – G. S. – w dniu 29 października 1999 r. zawarła z gminą K. umowę najmu przedmiotowego mieszkania. Natomiast powodem wszczęcia postępowania przez organy administracyjne było niepłacenie przez nią czynszu.
Nie można zatem uznać, że przedmiot zaskarżenia ma podstawy w stosunku służbowym, a zaskarżone postanowienie w jakikolwiek sposób wpływa na kształt takiego stosunku, tym bardziej, że to nie skarżącemu przydzielono przedmiotowy lokal, a jego ojcu, a obecnie w stosunek najmu z gminą weszła jego matka.
W odniesieniu do zarzutu nieskutecznego doręczenia wskazać należy, że dokonano go na adres podany przez skarżącego, zaś powoływanie się przez niego na okoliczność, że pozostaje w konflikcie z matką nie jest argumentem przemawiającym za nieskutecznością tego doręczenia.
Wskazać ponadto należy, że skarżący w złożonej skardze kasacyjnej sam przyznaje, że w przedmiotowym lokalu zamieszkuje wraz z matką. Jeżeli natomiast zmienił on na jakiś czas miejsce zamieszkania, obowiązany był poinformować o tym sąd. Natomiast jeśli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma, o czym stanowi art. 72 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zasadnie zatem na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu, a wskutek niezastosowania się przez niego do tego wezwania – odrzucono skargę. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi z dnia 16 lutego 2012 r. nie narusza przepisów obowiązującego prawa.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.