Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 848/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. K., M. D., M. F., M. F., B. K. – S., S. R., S. R., J. W. – R., J. R., J. Sz. i M. Sz. na uchwałę Zarządu Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie wypowiedzenia umów najmu garaży i ich rozbiórki
Sąd I instancji wskazał, iż zarządzeniem z dnia 16 maja 2013 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez wypowiedzenie się, czy strona skarżąca wyczerpała tryb określony w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i wystąpiła do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą jej interesu prawnego lub uprawnienia oraz o nadesłanie odpisu ww. wezwania wraz z dokumentem potwierdzającym jego nadanie na adres organu administracji lub jego złożenie w jego siedzibie.
W odpowiedzi na powyższe zarządzenie skarżąca wskazała, że wyczerpała tryb określony w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. i załączyła list do Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest dokonanie wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego przez skarżącego oraz zachowanie terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.
Sąd stwierdził, że z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że wniesienie skargi na powyższą uchwałę nie zostało poprzedzone wezwaniem Zarządu Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, związanego z podjęciem kwestionowanej uchwały. Skarżący co prawda wskazali pismo z dnia 23 maja 2012 r. (k. 281 akt sądowych), które skierowali do Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Śródmieście, jako zawierające wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez kwestionowaną uchwałę, lecz z pisma tego wynika, iż stanowi ono jedynie polemikę z uzasadnieniem przedmiotowej uchwały i propozycję pozostawienia garaży na dotychczasowym miejscu, do czasu gdy zostaną sporządzone plany zagospodarowania terenu pod nimi.
Ponadto wnoszący skargę w imieniu J. Sz. pełnomocnik zawodowy nie wykonał w zakreślonym terminie, tj. do dnia 23 października 2013 r. zarządzenia Sądu wzywającego do uzupełnienia braków formalnych skargi i nie nadesłał pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania J. Sz. przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze okoliczność, że strona skarżąca nie wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i nie wyczerpała trybu określonego w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym oraz fakt, iż nie zostało nadesłane w wyznaczonym przez Sad terminie pełnomocnictwo upoważniające do reprezentowania J. Sz. przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił o odrzuceniu skargi.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyli skarżący reprezentowani, przez pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono błędną interpretację art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, że skarżący nie poprzedzili skargi wezwaniem Zarządu Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy do usunięcia naruszenia prawa pomimo tego, że w dniu 23 maja 2012 r. skarżący złożyli pismo adresowane do Zakładu Gospodarki Nieruchomościami w Dzielnicy Śródmieście działającemu w tej sprawie w imieniu Zarządu Dzielnicy Śródmieście z żądaniem, aby nie dokonywano rozbiórki garaży.
Ponadto zarzucono naruszenie art. 134 i 135 p.p.s.a. poprzez nieusunięcie przez Sąd I instancji naruszeń prawa przez skarżoną uchwałę, to jest ustawowych uprawnień skarżących wynikających z art. 211 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego i kosztów zastępstwa procesowego.
Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 r. Sąd i instancji odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez J. Sz.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym postępowaniu ocenia jedynie prawidłowość wydanego postanowienia o odrzuceniu skargi.
Odnosząc się do postawionych zarzutów należy wskazać, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Warunkiem koniecznym do skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy jest uprzednie wezwanie organu gminy, który wydał zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, dokonanego poprzez wydanie zaskarżonego aktu. Gdy przedmiotem zaskarżenia jest uchwała rady gminy, ten organ powinien być wezwany do usunięcia naruszenia prawa.
Z analizy akt sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżący nie wezwali do usunięcia naruszenia prawa Zarządu Dzielnicy Śródmieście. Wbrew twierdzeniom skarżących pismo z dnia 23 maja 2012 r. skierowane do Zakładu Gospodarki Nieruchomościami w Dzielnicy Śródmieście nie może zostać uznane za przedmiotowe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z pisma tego nie wynika bowiem aby skarżący wskazywali na naruszenie ich interesu prawnego. Pismo to stanowiło jedynie polemikę z uzasadnieniem powyższej uchwały oraz propozycję pozostawienia garaży na dotychczasowym miejscu i w obecnym stanie technicznym.
Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że skarga do sądu administracyjnego może zostać wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania (art. 53 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1). W takiej sytuacji nawet gdyby uznać, tak jak oczekują tego skarżący, iż powyższe pismo z dnia 23 maja 2012 r. stanowiło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to skarga została złożona z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a.
Jak już wyżej wspomniano Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym postępowaniu ograniczył się do zbadania prawidłowości postanowienia dotyczącego odrzucenia skargi i stwierdza, że niniejsze postanowienie jako prawidłowe i prawa nie narusza.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.