Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 240/16 uchylił decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podzielił pogląd, że złożenie w terminie wniosku przez jednego z uprawnionych powoduje, że jest on traktowany jak wniosek pozostałych uprawnionych, którzy w konsekwencji powinni brać udział w postępowaniu zainicjowanym tym wnioskiem.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Minister Skarbu Państwa, zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1090), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, że złożenie wniosku przez jednego ze spadkobierców odnosi skutek wobec pozostałych;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uchylenie decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2016 r. i poprzedzającej ją decyzji Wojewody Lubuskiego z dnia [...] listopada 2015 r. w sytuacji, gdy zostały one wydane prawidłowo, zgodnie z ustalonym stanem faktycznym i prawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 stycznia 2017 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1825/15, na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) przedstawił składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia budzące poważne wątpliwości następujące zagadnienie prawne: "Czy złożenie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty przez osobę uprawnioną w terminie określonym art. 5 ust. 1 ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.) skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego również w stosunku do wszystkich pozostałych uprawnionych w rozumieniu art. 3 tej ustawy, czy też jedynie w stosunku do wnioskodawcy?"
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie będzie miało znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ze skargi kasacyjnej Ministra Skarbu Państwa od wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 maja 2016 r. Skarga kasacyjna organu dotyczy bowiem wątpliwości co do trybu postępowania w przypadku złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty przez jednego z uprawnionych i skutku takiego wniosku wobec pozostałych uprawnionych osób.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowe do czasu udzielenia przez NSA odpowiedzi na zagadnienie postawione w sprawie o sygn. akt I OSK 1825/15.