Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 września 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1624/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. Ł. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty w drodze wyjątku.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w trybie art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku J. Ł. z dnia 25 maja 2004 r. Od tej decyzji przysługiwał skarżącemu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd zauważył, że wprawdzie w postępowaniu administracyjnym został wykorzystany środek weryfikacji tej decyzji, jak wymaga tego art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), jednakże ta sama decyzja stała się przedmiotem skargi do Sądu. Sąd uznał zatem, że skarga na decyzję z dnia [...] wniesiona przed wyczerpaniem środka zaskarżenia jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. odrzucił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący J. Ł., zaskarżając to postanowienie w całości. W treści skargi kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 52 P.p.s.a. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżącemu nie przysługiwało prawo do wniesienia skargi. Skarżący wskazał, że jeszcze przed wydaniem zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na skutek wniesionego odwołania ponownie rozpatrzył sprawę i decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...], co winno skutkować merytorycznym rozpoznaniem skargi przez Sąd.
W konkluzji skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o uchylenie decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia [...] oraz dnia [...]
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu nieważność postępowania. W tej sprawie żadna z przesłanek nieważności postępowania, określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a. nie występuje.
Rozpoznając sprawę w granicach podniesionych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że są one niezasadne, zaś zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Strona skarżąca oparła wniesioną w sprawie skargę kasacyjną o podstawę przewidzianą w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. o zarzut naruszenia przepisów postępowania- art. 52 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd Administracyjny, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym z warunków tej dopuszczalności, jest wyczerpanie przez stronę dostępnych środków zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie zaś środków zaskarżenia - w świetle § 2 powołanego przepisu - należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.
J. Ł. wnosząc skargę warunków tych nie spełnił, nawet przy przyjęciu, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył przed właściwym organem w ustawowym terminie. Jak wynika z akt sprawy, pomimo prawidłowego pouczenia przez organ administracyjny o sposobie i terminie złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...]. Stwierdzić należy, że nie wystarczy samo złożenie wniosku, lecz wymagane jest aby skarga została wniesiona na akt administracyjny wydany w wyniku złożenia takiego wniosku. Dopiero akt wydany w następstwie rozpatrzenia wniosku spełnia warunki określone w ustawie.
Niezasadny jest podnoszony w skardze kasacyjnej argument, że skarga winna podlegać rozpoznaniu z uwagi na fakt, iż przed wydaniem zaskarżonego postanowienia strona złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w następstwie czego Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydał decyzję z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...]. Na podkreślenie bowiem zasługuje fakt, że skarżący stosując się do pouczenia zawartego w decyzji z dnia [...] o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skorzystał z tego prawa i za pośrednictwem organu wniósł skargę do Sądu, która zarejestrowana została pod sygn. akt II SA/Wa 210/06.
Ponadto wskazać należy, że przytoczone przez skarżącego w skardze kasacyjnej argumenty są w istocie argumentami odnoszącymi się do wadliwości decyzji, która podlegać będzie sądowej kontroli przy rozpoznawaniu skargi na decyzję z dnia 24 listopada 2004 r.
Skoro przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący nie spełnił wymogu, o którym mowa w art. 52 § 2 P.p.s.a., to należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.