Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 29 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2041/18

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lutego 2018 r. oddalił skargę M. B. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2017 r. nr [...]w przedmiocie ustalenia stopnia zdolności do służby.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że M. B. został skierowany na komisję lekarską przez Komendanta Miejskiego Policji (KMP) we W. w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Orzeczeniem Kujawsko-Pomorskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW (RKL MSW) w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] funkcjonariusza uznano za zdolnego do służby z ograniczeniami, ale trwale niezdolnego do służby na zajmowanym stanowisku. Centralna Komisja Lekarska (CKL) orzeczeniem z dnia [...] października 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. B., na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822), uchyliła orzeczenie wydane w pierwszej instancji i wydała orzeczenie własne.

U funkcjonariusza, po ponownym badaniu, stwierdzono: 1) nadciśnienie tętnicze - § 47 p. 1 rub. 5 kat. B, 2) przebyte złamanie V kości śródręcza prawego, po leczeniu operacyjnym bez upośledzenia chwytu § 62 p. 1 rub. 5 kat. A, 3) zaburzenia neurasteniczne w wywiadzie - § 78 p. 1 rub. 5 kat. A. Funkcjonariuszowi przyznano kategorię zdrowia B określając zdolność do służby w Policji z ograniczeniem oraz trwałą niezdolność do służby na zajmowanym stanowisku.

W uzasadnieniu wydanego orzeczenia CKL wskazała, że brała pod uwagę wyniki własnego badania funkcjonariusza w dniu [...] sierpnia 2017 r. i dokumentację orzeczniczo-lekarską, tj. zaświadczenie lekarskie z dnia [...] września 2016 r. o zakończeniu psychiatrycznego leczenia specjalistycznego; historię choroby Poradni Zdrowia Psychicznego – Prywatny Gabinet Psychiatryczny w L. – B.Z.-Z., z której wynika, że M. B. od dnia [...] maja 2016 r. do dnia [...] września 2016 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim z powodu zaburzeń neurastenicznych. Organ zwrócił uwagę, że orzeczeniem Kujawsko-Pomorskiej RKL MSW w B. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] stwierdzono u funkcjonariusza kategorię zdrowia B w związku z rozpoznaniem nadciśnienia tętniczego, na które leczył się od marca 2016 r. i uznano go za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem, czasowo niezdolnego do służby na zajmowanym stanowisku (sierżanta sztabowego, referenta Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego KMP we W.).

Termin ponownego badania komisyjnego ustalono za sześć miesięcy zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Tak więc kolejnym orzeczeniem Kujawsko-Pomorskiej RKL MSW w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. rozpoznano u orzekanego ponownie nadciśnienie tętnicze i zaliczono M. B. do kategorii zdrowia B i uznając go za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem oraz czasowo niezdolnego do służby na zajmowanym stanowisku, czyli stanowisku referenta Zespołu Pomieszczenia dla Osób Zatrzymanych Wydziału

Prewencji KMP we W. Powyższe rozstrzygnięcie w zakresie zdolności do służby w Policji stało się przedmiotem skargi M. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o jego uchylenie oraz o uchylenie orzeczenia komisji lekarskiej I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1. 1. art. 6 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem oraz o trwałej niezdolności do służby na zajmowanym w dniu [...] października 2016 r. stanowisku i nieokreśleniu, jakie warunki służby są dla niego przeciwwskazane,
2. 2. art. 34 powołanej wyżej ustawy, poprzez nieuwzględnienie charakteru i warunków służby na zajmowanym stanowisku i kryteriów zdrowotnych,
3. 3. art. 39 ust. 5 pkt 2 tej ustawy, poprzez brak szczegółowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w tym wskazania przyczyn dla oceny trwałej niezdolności do służby w Policji na zajmowanym w dniu [...] października 2016 r. stanowisku
4. 4. art. 46 cytowanej ustawy, poprzez nierozpatrzenie odwołania w terminie 60 dni,
5. 5. art. 47 powyższej ustawy, poprzez uchylenie orzeczenia komisji lekarskiej

I instancji i wydanie nowego, które sprowadza się do utrzymania w mocy orzeczenia wydanego przez komisję lekarską I instancji,

1. 6. art. 4 ustawy w zw. z art. 11 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy.

Skarżący wskazał, że komisja lekarska I instancji orzekając o zdolności na zajmowanym stanowisku przeprowadziła badania i orzekała w zakresie zajmowanego obecnie stanowiska. Zaznaczył, że od dnia [...] grudnia 2016 r. wykonuje pracę, która jest o wiele bardziej stresogenna i cięższa fizycznie od tej, którą wykonywał na poprzednio zajmowanym stanowisku. Z kolei CKL badała i orzekała w zakresie zajmowanego poprzednio stanowiska.

W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w motywach wydanego wyroku wyjaśnił, że stosownie do treści art. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822, z późn. zm.) zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo, że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby;

1. 2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i uniemożliwiają mu pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na innym stanowisku;
2. 3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby.

Orzeczenie o zdolności fizycznej i psychicznej do służby, oprócz jednej z kategorii zdolności do służby wymienionych w ust. 1, zawiera jedno z następujących określeń:

1. 1) "zdolny do służby", jeżeli nie stwierdzono żadnych chorób lub ułomności stanowiących przeciwwskazanie do pełnienia służby;
2. 2) "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak te choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego;
3. 3) "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które czasowo zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby, ale mogą rokować poprawę stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku;
4. 4) "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono pewne choroby lub ułomności, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku;
5. 5) "trwale niezdolny do służby", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które nie pozwalają na pełnienie służby (art. 6 ust. 2 ustawy).

Z art. 32 ustawy o komisjach lekarskich wynika, że rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną", i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust. 2).

Natomiast w przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (ust. 3).

Stosownie do treści art. 33 ust. 1 tej ustawy, rejonowa komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia. Rejonowe komisje lekarskie orzekają, posługując się również – w przypadku ustalania zdolności fizycznej lub psychicznej do służby – wykazem chorób i ułomności, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia osoby badanej (ust. 3). Rejonowa komisja lekarska, zaliczając funkcjonariusza Policji do jednej z kategorii zdolności do służby, bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku oraz kryteria zdrowotne (art. 34 ustawy).

W myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Orzeczenie zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust.

1. 3. Ustawa nie precyzuje, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej, poza stwierdzeniem, że powyższe orzeczenia, uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 5 ustawy).

Zgodnie z art. 47 ustawy, CKL po rozpatrzeniu odwołania: (1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo (2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo (3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską.

Kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jego badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w ustawie o komisjach lekarskich i rozporządzeniu wykonawczym Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1898), które reguluje tryb postępowania przed komisjami lekarskimi.

Regulacja ta ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory K.p.a. Sąd zatem nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a tym samym weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Sąd natomiast kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz, czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji.

W ocenie Sądu pierwszej instancji CKL wydając w dniu [...] października 2017 r. orzeczenie, którym uchyliła zaskarżone orzeczenie Kujawsko-Pomorskiej RKL MSW w B. w całości i wydała nowe orzeczenie, działała zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zgromadzonej przez Kujawsko-Pomorską RKL MSW w B. oraz po przeprowadzeniu komisyjnego badania skarżącego w dniu [...] sierpnia 2017 r. Kwalifikacja stanu zdrowia skarżącego znajduje uzasadnienie w § 47 pkt 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu - (dział X – Układ krążenia), w którym ujęto "Nadciśnienie tętnicze – łagodne i umiarkowane". W grupie II dotyczącej funkcjonariuszy Policji powyższe schorzenie zostało zaliczone do kategorii B/C, tj. zdolny do służby z ograniczeniem lub niezdolny do służby.

Niewątpliwie orzeczenie CKL z dnia [...] października 2017 r. jest tożsame w zakresie rozpoznania z orzeczeniem Kujawsko-Pomorskiej RKL MSW w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. Jednakże organ orzekający w II instancji dodatkowo określił w swoim orzeczeniu, że schorzenia, które rozpoznano u skarżącego pozostają w związku ze służbą, oraz że brak jest związku tych schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Należy jednak zwrócić uwagę, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie było przedmiotem skargi i nie należy do właściwości tego Sądu.

Zdaniem Sądu nie ma wątpliwości, że zarówno zaskarżone orzeczenie, jak i orzeczenie organu I instancji dotyczy oceny zdolności funkcjonariusza do służby na stanowisku referenta Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego KMP we W. Wydanie bowiem tych orzeczeń wynikało z faktu, że orzeczeniem Kujawsko-Pomorskiej RKL MSW w B. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] stwierdzono u funkcjonariusza kategorię zdrowia B, uznając go za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem i czasowo niezdolnego do służby na zajmowanym stanowisku z zaleceniem ponownej oceny za sześć miesięcy. To w związku z tym orzeczeniem skarżący został skierowany z urzędu na Komisję celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia jego zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji, co znalazło wyraz w załączonej do skierowania dokumentacji przekazanej do Kujawsko-Pomorskiej RKL MSW w B., w szczególności protokołu warunków służby z dnia [...] marca 2017 r. CKL w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wyraźnie wskazała, że określenie w wydanych orzeczeniach, iż skarżący "jest zdolny do służby z ograniczeniem, trwale niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku" dotyczy nadal stanowiska zajmowanego przez skarżącego funkcjonariusza podczas orzekania w dniu [...] października 2016 r., a nie na stanowisku referenta Zespołu Pomieszczenia dla Osób Zatrzymanych Wydziału Prewencji KMP we W., na którym skarżący aktualnie pełni służbę od [...] grudnia 2016 r.

Sąd uznał, że CKL prawidłowo przeprowadziła postępowanie orzecznicze, biorąc pod uwagę wszystkie istotne okoliczności w sprawie. Zebrana zaś dokumentacja była wystarczająca do należytego rozstrzygnięcia sprawy, a wynik sprawy został w logiczny i przekonywujący sposób uzasadniony. W tej sytuacji wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, ani też przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. regulujących tryb postępowania przed komisjami lekarskimi.

Jeśli zaś chodzi o podnoszoną przez skarżącego kwestię uchybień w zakresie terminowości rozpatrzenia sprawy Sąd uznał, że nie miało to wpływu na ostateczny wynik sprawy, ponieważ zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Z tych względów oddalono skargę. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Ponadto, zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. d p.p.s.a. skarżący jest zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od tego wyroku M. B. wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi

I instancji do ponownego rozpoznania.

Jednocześnie skarżący oświadczył, że na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzeka się rozprawy.

W skardze kasacyjnej podniesiono następujące zarzuty:

1. I. naruszenia prawa materialnego, tj.
2. 1) art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich (...) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie pomimo, że zgodnie z obowiązkiem ustawowym niezbędne było określenie w orzeczeniu jakie warunki służby są niewskazane dla badanego, czego zabrakło w orzeczeniu lekarskim II instancji,
3. 2) art. 6 ust. 1 i 2 ww. ustawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie prowadzące do uznania przez Sąd za prawidłowe ustalenia zdolności do służby w Policji z ograniczeniem oraz trwałej niezdolności do służby na zajmowanym w dniu [...] października 2016 r. stanowisku,
4. 3) art. 6 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy polegające na błędnej wykładni tego przepisu i w konsekwencji jego niezastosowanie w sytuacji gdy stwierdzono pewne choroby czy ułomności, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku;
5. II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
6. 1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pk1 lit. a p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy skarżący wykazał, iż organ II instancji naruszył przepisy prawa materialnego które miały wpływ na wynik sprawy,
7. 2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pk1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy skarżący wykazał, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, a zatem doszło do naruszenia przez Sąd następujących przepisów postępowania:
8. a) art. 34 w zw. z art. 47 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich (...) poprzez zaliczenie skarżącego do kategorii B zdolności do służby, bez uwzględnienia charakteru i warunków służby na zajmowanym stanowisku oraz kryteriów zdrowotnych,
9. b) art. 39 ust. 5 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich (...) polegające na braku należytego wyjaśnienia tak prawnego jak i faktycznego w orzeczeniu organu II Instancji, w tym przyczyn dla których orzeczono trwałą niezdolności do służby skarżącego w Policji na zajmowanym w dniu [...] października 2016 r. stanowisku,
10. c) art. 46 ww. ustawy poprzez nie rozpoznanie odwołania w ciągu 60 dni od jego otrzymania,
11. d) art. 47 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich poprzez uchylenie przez organ odwoławczy orzeczenia wydanego w I instancji i wydanie nowego w sytuacji gdy orzeczenie to sprowadza się do utrzymania w mocy orzeczenia wydanego w I instancji w zakresie zdolności badanego do służby, przy braku wyjaśnienia przyczyn, dla których orzeczenie uchylono,
12. e) art. 11 K.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich (...) poprzez nie wyjaśnienie stronie przesłanek którymi kierował się organ I i II instancji przy załatwianiu sprawy,
13. 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób niezgodny z wymogami określonymi tym przepisem, w szczególności brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, albowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa materialnego i naruszenia te miały wpływ na wynik sprawy, a także naruszały przepisy postępowania przed komisjami lekarskimi. Zarzut ten nie jest uzasadniony. Należy zwrócić uwagę, że Sąd pierwszej instancji nie wydał wyroku na podstawie tych przepisów, a na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Nie mógł więc naruszyć przepisów prawa których nie stosował. Także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów skargi nie okazał się uzasadniony. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd pierwszej instancji nie zauważył, iż w zaskarżonym orzeczeniu, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, nie wskazano jakie warunki służby są przeciwwskazane dla skarżącego.

Tymczasem z uzasadnienia wyroku wynika, że Centralna Komisja Lekarska w wydanym orzeczeniu wskazała, iż schorzenia które rozpoznano u skarżącego pozostają w związku ze służbą, ale brak jest związku tych schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W tej sytuacji trudno oczekiwać wskazania w orzeczeniu warunków służby przeciwskazanych dla badanego funkcjonariusza. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że zaskarżone orzeczenie odpowiada wymogom art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich (...). Orzeczenie komisji lekarskiej drugiej instancji jest jednoznaczne. Wynika z niego, że skarżący jest zdolny do służby z ograniczeniami i trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym poprzednio stanowisku.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku, że sądowa kontrola orzeczenia komisji lekarskiej ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jego badania pod względem formalnym. Sąd ocenia czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie spełnia wymogi ustawy o komisjach lekarskich i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1898). Naczelny Sąd Administracyjny ocenę tę podziela.

Niezasadne okazały się także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. Sprowadzają się one do zarzutu naruszenia art. 6 ustawy o komisjach lekarskich (...). Jak wyjaśniono powyżej sąd administracyjny nie jest uprawniony do badania orzeczenia komisji lekarskiej pod kątem tego, czy prawidłowo ustalono zdolności fizyczne i psychiczne funkcjonariusza do służby, ale do badania orzeczenia pod względem formalnym. Skarżący został zaliczony do kategorii B – zdolny do służby z ograniczeniami, co oznacza, że stwierdzono u niego chorobę która zmniejsza jego sprawność fizyczną lub psychiczną i uniemożliwia mu pełnienie służby na zajmowanym dotychczas stanowisku, ale nie stanowi przeszkody do pełnienia służby na innym stanowisku. Takiej treści orzeczenie komisji lekarskiej w stosunku do skarżącego zostało wydane. W ramach kategorii B skarżącego uznano za trwale niezdolnego do pełnienia służby na stanowisku referenta Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego.

Zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że zebrana dokumentacja była wystarczająca do rozstrzygnięcia sprawy, a stwierdzona u skarżącego choroba uzasadniała wydanie orzeczenia o takiej treści. Zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich (...) Centralna Komisja Lekarska jest uprawniona do uchylenia orzeczenia wydanego w pierwszej instancji w całości i do wydania nowego orzeczenia. Tego rodzaju orzeczenie zapadło w sprawie. Orzeczenie to trafnie zostało uznane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za nie naruszające przepisów prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.