Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 9 marca 2018r. sygn. akt IV SAB/Wr 13/18, po rozpoznaniu sprawy ze skargi F[...] B[...]we Wrocławiu na bezczynność F[...] S[...] we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązał F[...] S[...] we Wrocławiu do rozpoznania wniosku skarżącej F[...] B[...]z dnia 20 listopada 2017r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego orzeczenia wraz z aktami administracyjnymi sprawy; stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; oddalił wniosek o przyznanie sumy pieniężnej.
Powyższy wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
F[...] B[...] we Wrocławiu wnioskiem z dnia 20 listopada 2017r., przesłanym drogą elektroniczną, zwróciła się do F[...] S[...] we Wrocławiu o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej realizacji w 2017r. zadania publicznego w postaci dwóch punktów nieodpłatnej pomocy prawnej, poprzez podanie wysokości wynagrodzenia wypłaconego wskazanym we wniosku osobom w okresie od dnia 1 stycznia do 31 marca 2017r. lub przesłanie skanów (w formie pdf) rachunków i faktur vat w tym zakresie. Ponadto wniosła o podanie wymiaru godzin w jakim w objętym wnioskiem okresie te osoby realizowały zadanie publiczne ewentualnie o przesłanie skanów (w formie pdf) kart ewidencji czasu pracy.
Odpowiadając na wniosek F[...] S[...] we Wrocławiu pismem z dnia 3 grudnia 2017r. stwierdziła, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność F[...] S[...], F[...] B[...] we Wrocławiu domagała się udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 20 listopada 2017r. Wniosła nadto o zobowiązanie strony przeciwnej do załatwienia sprawy oraz przyznanie sumy pieniężnej w wysokości 500zł i zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem strony skarżącej pomimo upływu ustawowego terminu, F[...] S[...] we Wrocławiu nie udostępniła informacji w zakresie i w sposób wskazany we wniosku, nie wydała też decyzji odmownej. Żądane informacje posiadają natomiast charakter informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę F[...] S[...] wniosła o jej oddalenie argumentując, że działanie F[...] B[...] nie stanowi realizacji prawa dostępu do informacji publicznej, lecz jego nadużycie. Zwróciła uwagę na ilość i treść złożonych wniosków o udostępnienie informacji publicznej oraz skarg na bezczynność F[...] S[...], które świadczą o chęci wyeliminowania konkurencyjnej F[...] i uzyskania zysku z realizacji projektu, jak również z grzywien, o zasądzenie których wnosiła F[...] B[...] w toczących się postępowaniach przed sądem administracyjnym. Nadto wskazano, iż żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej. Jedynie umowa zawarta przez F[...] z Gminą W[...]stanowi informację publiczną, o której udostępnienie mógłby się ubiegać skarżący podmiot. Żądane przez skarżącego umowy nie stanowią dokumentów urzędowych, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016r. poz. 1764 ze zm.), dalej powoływanej również jako "u.d.i.p.".
F[...], jak i członkowie jej zarządu nie są funkcjonariuszami publicznymi, a dokumenty, których zeskanowania i przesłania żądała F[...] B[...] nie są dokumentami urzędowymi, a zatem F[...] nie miała obowiązku ich udostępnienia. Żądane skany dokumentów mają jedynie charakter dokumentów wewnętrznych F[...], tworzonych na potrzeby organizacji jej pracy, a ich udostępnienie zmierzałoby do niczym nieuzasadnionej ingerencji oraz kontroli F[...] w kontekście jej kompetencji jako pracodawcy.
W uzasadnieniu wspomnianego na wstępie wyroku Sąd I instancji podzielił stanowisko strony skarżącej, że F[...] S[...] we Wrocławiu dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacyjni publicznej przesłanego drogą elektroniczną w dniu 20 listopada 2017r. Odwołując się do wyroków wydanych w wyniku rozpoznania analogicznych, jak w sprawie niniejszej, wniosków skarżącej Sąd I instancji stwierdził, że przepisy u.d.i.p. nie wprowadzają definicji pojęcia "zadanie publiczne", jednakże w doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że zwrot ten oznacza zadania, które należą do Państwa i które powinny wykonywać szeroko rozumiane podmioty władzy publicznej (art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 2, art. 163 i art. 166 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP). Wykonywanie zadań z zakresu administracji publicznej należy przede wszystkim do organów administracji rządowej i organów samorządu terytorialnego, jak i innych podmiotów nienależących do aparatu administracji publicznej, między innymi fundacji, które wykonują zadania zlecone administracji publicznej, jako jednostki współadministrujące.
Istota instytucji zadań zleconych polega na tym, że przepisy prawa powierzają bądź pozwalają na powierzenie określonemu podmiotowi, nie będącemu organem administracji rządowej bądź samorządu terytorialnego, wykonywania zadań administracji publicznej. Takie zlecenie zadań nie zmienia charakteru prawnego podmiotu, na rzecz którego ono nastąpiło. Zachowuje on nadal swój charakter prawny, a jedynie w zakresie zlecenia działa jako organ administracji publicznej. Zatem zaspokajanie zbiorowych potrzeb w zakresie świadczenia nieodpłatnej pomocy prawnej stanowi zadanie publiczne.
Sąd I instancji przywołując w następnej kolejności regulacje art. 8 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 19 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 5 sierpnia 2015r. o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej (Dz.U. poz. 1255 ze zm.), a także art. 3 ust. 2 pkt 2, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. z 2014r. poz. 1118 ze zm.), wywiódł, że F[...] S[...] jest podmiotem zobowiązanym na gruncie przepisów u.d.i.p. do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 u.d.i.p.), co pośrednio wynika także z przepisów art. 4b i art. 4c ww. ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Zdaniem Sądu I instancji przyjąć należy, że co do zasady informacje objęte wnioskiem strony skarżącej z dnia 20 listopada 2017r. posiadają przymiot informacji publicznej.
W sytuacji uznania, że udostępnienie wnioskowanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej, organ powinien odmówić udostępnienia informacji w przewidzianej prawem formie (art. 16 ust. 1 i art. 17 u.d.i.p.). Przepis art. 17 u.d.i.p. znajduje bowiem zastosowanie w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej przez podmiot niebędący organem władzy publicznej obowiązany do udostępnienia omawianej informacji, zdefiniowany w art. 4 u.d.i.p., którym jest również Fundacja wykonująca zadania publiczne w postaci udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej.
Zatem w sytuacji, gdy F[...] S[...] twierdzi, że żądane informacje w jakimś zakresie naruszają prywatność osób fizycznych lub stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., może wydać rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Zdaniem Sądu I instancji strona skarżąca nie otrzymała informacji publicznej w zakresie i formie wskazanej we wniosku z dnia 20 listopada 2017r. W sprawie nie doszło też do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Sąd uwzględniając fakt, że odpowiedź organu na wniosek skarżącej nastąpiła w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p., a faktyczny brak realizacji wniosku wynikał z błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p. uznał, że F[...] S[...] nie dopuściła się rażącego naruszenia prawa. Zaniechanie realizacji wniosku nie wynikało z celowego działania, czy opieszałości F[...]. W tych okolicznościach brak było również podstawy prawnej do wymierzenia organowi grzywny.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła F[...] S[...] we Wrocławiu, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty:
- 1. naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:
- - art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 u.d.i.p., przez przyjęcie, że wniosek strony stanowił realizację prawa dostępu do informacji publicznej, pomimo że działanie F[...] B[...] należy ocenić jako nadużycie prawa w zakresie dostępu do informacji publicznej na co wskazuje metodologia działania ww. F[...] ukierunkowana nie na uzyskanie informacji publicznej a na pozbawienie F[...] " S[...] możliwości ubiegania się o udział w konkursie na prowadzenie nieodpłatnych punktów pomocy prawnej w 2018r. na terenie Gminy Wrocław, o prowadzenie których od 2015r. stara się bezskutecznie Fundacja Badań Nad Prawem oraz chęci uzyskania przez pełnomocnika skarżącej Fundacji wynagrodzenia zwielokrotnionego przez ilość generowanych skarg na bezczynność;
- - art. 1 ust. 1 u.d.i.p., poprzez błędne uznanie, że informacje objęte wnioskiem F[...] B[...]z dnia 20 listopada 2017r. posiadają przymiot informacji publicznej podczas gdy wniosek ww. Fundacji w zakresie podania wysokości wynagrodzenia wypłaconego wykonawcy J[...], A[...], D[...]oraz O[...]w okresie od dnia 1 stycznia do 31 marca 2017r. lub o przesłanie skanów (w formacie pdf) rachunków i faktur vat w tym zakresie, jak również podanie wymiaru godzin w jakim zadanie realizowały ww. podmioty w okresie od stycznia do marca 2017r. lub przesłanie skanów (w formacie pdf) kart ewidencji czasu pracy – nie stanowi informacji publicznej;
- 2. naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 i 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", polegające na nieuprawnionym stwierdzeniu, że F[...] S[...] w przedmiotowej sprawie pozostaje w stanie bezczynności, podczas gdy skarga ta powinna zostać oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Według skarżącej kasacyjnie żądane przez F[...] B[...] dokumenty nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ponieważ nie są dokumentami urzędowymi w myśl art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Fundacja, jak i członkowie jej zarządu nie są funkcjonariuszami publicznymi. Żądane skany dokumentów mają jedynie charakter dokumentów wewnętrznych F[...], tworzonych na potrzeby organizacji pracy. Co istotne, lista osób świadczących nieodpłatną pomoc prawną w poszczególnych punktach jest w dyspozycji Urzędu Miejskiego Wrocław w Biurze do Spraw Partycypacji Społecznej. Każda z zatrudnionych przez Fundację osób jest uprawniona do świadczenia porad prawnych zgodnie z ustawą o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej. Porad prawnych udzielają osoby uprawnione wymienione na ww. liście. Harmonogramy świadczenia porad prawnych są dostępne na stronie internetowej Urzędu Miasta Wrocław pod adresem www.npp.wroclaw.pl.
Zgodnie z umową z dnia 31 grudnia 2016r. zawartą pomiędzy F[...] a Gminą W[...], F[...] była zobowiązana tylko do udzielania porad w określonych godzinach w określonych punktach i miała zapewnić obsadę osób uprawnionych, zgodnie z listą przedłożoną do Urzędu Miasta Wrocławia, do udzielania porad zgodnie z ustawą o nieodpłatnej pomocy prawnej. W sytuacji, gdy żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, F[...] S[...] zasadnie nie wydała decyzji, zawiadamiając o tym fakcie skarżącą F[...]. F[...] S[...] rozpoznała zatem wniosek skarżącego zgodnie z przepisami u.d.i.p., zachowała 14 – dniowy termin przekazania odpowiedzi oraz zastosowała formę odpowiedzi wynikającą z przepisów tej ustawy. Tym samym bezczynność F[...] nie miała miejsca a skarga winna ulec oddaleniu.
Odpowiadając na skargę kasacyjną F[...] B[...] we Wrocławiu wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Jej zdaniem wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.
Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jakkolwiek w sytuacji podniesienia obu podstaw kasacyjnych, zasadą jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 9 marca 2005r. sygn. akt FSK 618/04, https://orzeczenia.nsa.gov.pl), to jednak mając na uwadze, iż sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania jest jedynie refleksem postawionych zarzutów naruszenia prawa materialnego, to od oceny zasadności tychże wypada rozpocząć analizę niniejszej skargi kasacyjnej.
Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną rozumie szeroko wskazując, iż jest to "każda informacja o sprawach publicznych". Ustawodawca nie definiuje pojęcia "sprawy publicznej", ale nie ulega wątpliwości, iż są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej, a więc to sprawy ogółu, a samo pojęcie "sprawy publiczne" koresponduje z pojęciem dobra wspólnego (vide: wyrok NSA z dnia 30 września 2009r. sygn. akt I OSK 2093/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W najogólniejszym rozumieniu dysponentem informacji publicznej jest zatem wspólnota publicznoprawna (państwo), która z woli ustawodawcy staje się adresatem roszczeń o udostępnienie takiej informacji. Wspólnota publicznoprawna ze swej istoty działa przez podmioty ją reprezentujące będące w posiadaniu informacji publicznej objętej żądaniem udostępnienia. Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej – odkodowywane jest z treści art. 61 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. (vide: wyrok NSA z dnia 26 maja 2017r. sygn. akt I OSK 2534/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Powyższe uregulowanie stanowi źródło publicznego prawa podmiotowego do informacji o działalności osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. U podstaw prawa dostępu do informacji publicznej leżą bowiem te same wartości, które znajdują się u podstaw sprawowania władzy w ustroju demokratycznego państwa prawnego, wśród których istotną pozycję zajmuje jawność ukierunkowana na to, aby działanie instytucji publicznych, a także osób oraz jednostek organizacyjnych wykonujących zadania władzy publicznej i gospodarujących mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, cechowało się rzetelnością i sprawnością (preambuła Konstytucji RP), zaś realizacja idei jawności życia publicznego oraz jego demokratyzacja akcentowane są w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako filary prawa dostępu do informacji publicznej (vide: wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2012r. sygn. akt I OSK 799/12; wyrok NSA z dnia 26 maja 2017r. sygn. akt I OSK 2534/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze powyższe dyrektywy, w okolicznościach niniejszej sprawy należy wskazać, iż informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez podmioty zobowiązane do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 u.d.i.p., ale także dokumentów, których podmioty te używają do zrealizowania powierzonych prawem zadań władzy publicznej i gospodarowania majątkiem publicznym. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty te znalazły się w posiadaniu adresata wniosku o dostęp do informacji publicznej oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jest bowiem to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio.
W powyższym zakresie wypada dostrzec – a co nie jest podważane w skardze kasacyjnej – iż Sąd I instancji dokonując analizy przepisów ustawy o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz edukacji prawnej, a także ustawy o działalności organizacji pożytku publicznego i o wolontariacie, w tym zwłaszcza regulacji odnoszących się do warunków i trybu powierzenia organizacji pozarządowej prowadzenia punktów nieodpłatnej pomocy prawnej, a w szczególności finansowania i rozliczenia tego zleconego zadania publicznego przez organizacje pożytku publicznego, doszedł do wniosku, iż skarżąca kasacyjnie F[...] jest podmiotem zobowiązanym, na gruncie przepisów u.d.i.p., do udzielania informacji mającej walor informacji publicznej i będącej w jej posiadaniu, a informacje objęte wnioskiem z dnia 20 listopada 2017r. przez to, że tyczą sposobu wykonywania zadania publicznego finansowanego ze środków publicznych, posiadają przymiot informacji publicznej.
Brak zarzutów kasacyjnych podważających poprawność wykładni i zastosowania przez Sąd I instancji przepisów ww. ustaw, w szczególności w kontekście rozumienia pojęcia informacja publiczna w oparciu o konkretne okoliczności niniejszej sprawy, w istocie uniemożliwia weryfikację podstawowego stanowiska Sądu I instancji wskazującego, iż skarżąca kasacyjnie F[...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej na gruncie przepisów u.d.i.p., a wniosek z dnia 20 listopada 2017r. tyczy udostępnienia informacji publicznej. Tym samym należy uznać, iż zarzuty postawione w skardze kasacyjnej nie zdezawuowały zaprezentowanego powyżej stanowiska Sądu I instancji.
Należy także podkreślić, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie Fundacji, iż informację publiczną mogą zawierać nie tylko dokumenty urzędowe. Informacja publiczna obejmuje bowiem swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe. Dokumenty zawierające informację publiczną nie muszą również być wytworzone wyłącznie przez funkcjonariusza publicznego (vide: wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012r. sygn. akt I OSK 2215/11; wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2018r. sygn. akt I OSK 1188/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym zakresie wypada dostrzec, iż skarżąca kasacyjnie Fundacja bezzasadnie zarzuca Sądowi I instancji uznanie osób, które w wykonaniu ww. zadania publicznego świadczyły faktycznie na rzecz ludności nieodpłatną pomoc prawną, za osoby mające związek z pełnieniem funkcji publicznej. W zaskarżonym wyroku stanowisko takie nie zostało sformułowane.
Natomiast Sąd I instancji wskazał, że przy pomocy określonych we wniosku osób skarżąca kasacyjnie F[...] wykonywała zadanie publiczne, tj. świadczyła na rzecz ludności nieodpłatną pomoc prawna. Stanowisko Sądu w tym zakresie nie spotkało się jednak z zarzutem kasacyjnym.
Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 u.d.i.p. poprzez zaniechanie przyjęcia w zaskarżonym wyroku, iż wniosek skarżącej F[...] nie stanowił realizacji prawa dostępu do informacji publicznej lecz nadużycie tegoż prawa. W powyższym zakresie należy wskazać – wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, które w powyższym zakresie zostały postawione w sposób generalny, odseparowany od stanu faktycznego sprawy – iż zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego funkcjonuje zapatrywanie dopuszczające możliwość stosowania konstrukcji nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej, jednak definiuje ono owe nadużycie jako próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (vide: J.Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej [w:] J.Góral, R.Hauser i J.Trzciński, Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, W-wa, 2005r. s.146–147; wyrok NSA z dnia 16 października 2015r. sygn. akt I OSK 1992/14; wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016r. sygn. akt I OSK 1601/15; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017r. sygn. akt I OSK 2642/16, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Rozpatrując powyższy zarzut na gruncie okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, iż nie dostarczają one informacji o tym, że celem działań skarżącej Fundacji jest coś innego niż troska o dobro publiczne. Z ustaleń faktycznych, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku, nie wynikają jakiekolwiek okoliczności, które przeczyłyby tej tezie. W skardze kasacyjnej nie zarzucono natomiast Sądowi I instancji – na gruncie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenia przepisów postępowania w zakresie ustaleń i oceny materiału dowodowego sprawy, której przedmiotem był dostęp do informacji publicznej, a więc chociażby art. 133 § 1 P.p.s.a., poprzez wyrokowanie z pominięciem całości okoliczności sprawy. To zaś petryfikuje ustalenia faktyczne leżące u podstaw kontrolowanego wyroku i nie pozwala aktualnie – wbrew stanowisku wyrażanemu w skardze kasacyjnej – przyjąć innych okoliczności za podstawę faktyczną kontrolowanego wyroku.
Ponadto wypada dostrzec, iż wadliwa prawnie jest próba dyskredytowania ustaleń będących podstawą wyrokowania przez Sąd I instancji w ramach zarzutu kasacyjnego naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie nie może służyć podważeniu ustaleń faktycznych sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 14 października 2004r. sygn. akt FSK 568/04; wyrok NSA z dnia 2 października 2009r. sygn. akt II FSK 684/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Tym samym zarzuty kasacyjne naruszenia prawa materialnego należało uznać za bezzasadne. Mając natomiast na uwadze, iż wniosek z dnia 20 listopada 2017r. o dostęp do informacji publicznej nie został rozpoznany w sposób określony w przepisach u.d.i.p., to brak było podstaw do zastosowania przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. i oddalenia skargi. W rezultacie tego Sąd I pierwszej nie naruszył przepisów art. 149 § 1 i § 1a P.p.s.a. zobowiązując skarżącą kasacyjnie Fundację do rozpoznania ww. wniosku w zakreślonym terminie i uznając, iż stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.