Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 listopada 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2390/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. J. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Orzeczeniem z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Dębicy zaliczył D. J. do osób z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności z powodu [...], na okres do dnia 30 września 2017 r.
W wyniki kontroli przeprowadzonej w Powiatowym Zespole do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Dębicy kontroli w dniach od 6 marca 2014 r. do 25 kwietnia 2014 r. stwierdzono, że orzeczenie z dnia [...] września 2013 r. mogło zostać wydane z naruszeniem wymogów określonych w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) oraz niezgodnie ze standardami orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności, określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2015 r., poz. 1110).
Decyzją z [...] września 2015 r. nr [...]Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] września 2013 r.
Od ww. decyzji D. J. złożył odwołanie.
Decyzją z [...] grudnia 2015 r. nr [...] Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że lekarz przewodniczący składu orzekającego Powiatowego Zespołu w Dębicy oceniając stan zdrowia D. J. rozpoznał chorobę - [...]. Ponadto dokonując badania stwierdził [...]. Organ wyjaśnił, że w wyniku weryfikacji załączonej dokumentacji postępowania orzeczniczego pod kątem prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia potwierdzono leczenie D. J. od około 2003 r. z powodu [...]. Dołączone wyniki badań wirusologicznych i wyniki USG - świadczyły o [...]. Jednocześnie Wojewódzki Zespół dokonując analizy akt sprawy stwierdził, że [...] nie uzasadniał zakwalifikowania D. J. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Wobec czego Wojewódzki Zespół ustalił, że zaliczenie D. J. przez Powiatowy Zespół w Dębicy do osób niepełnosprawnych z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności nastąpiło bez wyczerpania ustawowych przesłanek, koniecznych do zaliczenia do osób niepełnosprawnych.
Dokonując oceny przesłanek rażącego naruszenia prawa Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wskazał, że ustalony u skarżącego umiarkowany stopień niepełnosprawności nie znajduje potwierdzenia w ocenie stanu zdrowia i ograniczeń funkcjonalnych opisanych na druku oceny stanu zdrowia osoby zainteresowanej wystawionej przez lekarza przewodniczącego składu orzekającego z dnia [...] września 2013 r. u osoby zainteresowanej z rozpoznaniem zasadniczym "[...]". Po analizie całości dokumentacji orzeczniczej zgromadzonej w aktach sprawy biorąc pod uwagę [...], nie stwierdzono spełniania przesłanek kwalifikacji do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.
Akta postępowania, w tym w szczególności wyniki badań, nie potwierdziły istotnego naruszenia sprawności organizmu, które miałoby wpływ na pełnienie ról społecznych, a tym samym nie potwierdziły zasadności ustaleń orzeczniczych z dnia [...] września 2013 r. W przypadku strony nie zostały również spełnione przesłanki kwalifikacji do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zawarte w § 30 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności.
W ocenie organu odwoławczego orzeczenie z dnia [...] września 2013 r. nie znalazło potwierdzenia w dokumentacji medycznej zgromadzonej na potrzeby orzekania. Brak jest bowiem spełniania kryteriów umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, zawartych w definicji umiarkowanego stopnia niepełnosprawności i zawierających ściśle zdefiniowane pojęcia określające naruszenie sprawności organizmu powodujące konieczność udzielania czasowej i częściowej pomocy, o której mowa w § 29 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, w okresach wynikających ze stanu zdrowia oraz odnoszących się do ról społecznych.
W ocenie zawodowej dla potrzeb postępowania o ustalenie stopnia niepełnosprawności oraz rehabilitacji zawodowej z dnia 9 września 2013 r. doradca zawodowy nie zdiagnozował wystąpienia jakichkolwiek trudności w pełnieniu ról społecznych w zakresie samoobsługi i samodzielnego zaspakajania potrzeb życiowych wskazując, że orzekany ich "nie podaje", a zatem należy przyjąć, iż nie posiada.
Skargę na powyższą decyzję wniósł D. J., zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę podzielił stanowisko organów, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa, na podstawie których zaliczono skarżącego do osób z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, tj. niezgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niezgodnie z § 30 rozporządzenia w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności.
Odnosząc się do twierdzeń skarżącego podniesionych w skardze, w których wyjaśnia on, że [...] wymaga ciągłego leczenia, w tym systematycznego przyjmowania leków, dokonywania regularnych badań (współdziałanie w procesie leczenia), zachowania odpowiedniej diety, przygotowania stosownych posiłków, zachowania zasad higieny zmniejszającej ryzyko [...] Sąd wyjaśnił, że zgodnie z § 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 30 pkt 2 ww. rozporządzenia częściowa pomoc w pełnieniu ról społecznych polega na wystąpieniu przynajmniej jednej z następujących okoliczności: zależności od otoczenia polegającej na konieczności udzielenia wsparcia w zakresie czynności samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, współdziałania w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu ról społecznych właściwych dla każdego człowieka, zależnych od wieku, płci, czynników społecznych i kulturowych. Pomoc czasowa z kolei oznacza konieczność udzielania pomocy w wyżej wymienionych okolicznościach w okresach wynikających ze stanu zdrowia.
Natomiast jak wynika z akt sprawy skarżący jest niewątpliwie osobą z rozpoznaniem zasadniczym "[...]" niemniej jednak, na podstawie dokumentacji postępowania orzeczniczego (oceny sporządzone przez specjalistów) oraz dokumentacji medycznej zgromadzonej w sprawie na dzień wydania orzeczenia przez Powiatowy Zespół w Dębicy, nie wskazano aby wymagał on czasowej lub częściowej pomocy innych osób w pełnieniu ról społecznych i w zaspakajaniu podstawowych potrzeb życiowych, w znaczeniu wynikającym z wyżej wskazanych przepisów postępowania orzeczniczego.
Ponadto wskazano, że fakt wydania przez organ orzeczniczy orzeczenia na skutek błędnej kwalifikacji do stopnia niepełnosprawności jest rażącym naruszeniem prawa. Nie można mówić o zwykłym naruszeniu prawa w sytuacji, gdy skład orzekający wadliwie ustali stopień niepełnosprawności. Sąd nie zgodził się z sugestiami skarżącego, że kwalifikacja do stopni niepełnosprawności to kwestia wykładni przepisów postępowania orzeczniczego a tym samym nie dochodzi do jasnego i niedwuznacznego przekroczenia prawa, gdyż przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych określają konkretnie przesłanki kwalifikacji (art. 4 ust. 1-3 ww. ustawy), które są dookreślone przepisami wykonawczymi wskazującymi standardy kwalifikacji do stopni niepełnosprawności. Postępowanie w przedmiocie ustalenia stopnia niepełnosprawności jest swoistym postępowaniem, gdzie ustalenie stopnia niepełnosprawności przez skład orzekający powinno opierać się na rzetelnej ocenie materiału dowodowego w szczególności opinii specjalistycznych i badania lekarskiego, których celem jest ustalenie ograniczeń zawodowych i funkcjonalnych, a następnie przyrównanie ich do definicji stopni niepełnosprawności wyrażonych w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Błędne przyrównanie tych ograniczeń jest poważną, kwalifikowaną wadą ustalenia stopnia niepełnosprawności.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł D. J., zarzucając naruszenie:
- 1) przepisów prawa materialnego, tj.:
art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm.), § 32 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności w zw. z § 30 i § 29 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, gdy w okolicznościach sprawy określenie stopnia niepełnosprawności jest zależne od oceny kryteriów określających naruszenie sprawności organizmu powodujących konieczność udzielenia pomocy w pełnieniu ról społecznych, w tym nasilenia i oceny objawów chorobowych, a zatem dokonanie oceny w zakresie zaliczenia do stopnia niepełnosprawności wymaga subsumpcji i dokładnego zbadania okoliczności sprawy a nie stanowi prostego zestawienia treści decyzji z treścią przepisu;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 190 P.p.s.a. w zw. z art. 153 i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez jego błędne niezastosowanie i nieuwzględnienie przez Sąd I instancji wykładni Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartej w wyroku i nieodniesienie się do wskazań z niej wynikających dotyczących zbadania kwestii czy organ nie wykroczył w kompetencje sądów powszechnych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż badanie kryteriów określających naruszenie sprawności organizmu winno odbywać się w zwykłym trybie a nie w trybie nadzwyczajnym;
- b) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. oraz art. 84 § 1 K.p.a. poprzez niedokonanie pełnych ustaleń w zakresie naruszenia sprawności organizmu skarżącego i jego wpływu na wypełnianie ról społecznych, w szczególności prowadzenie gospodarstwa domowego i współdziałania w procesie leczenia, w tym niezwrócenie się do biegłego o wydanie opinii w sytuacji gdy w sprawie są wymagane wiadomości specjalne, a także niezgodne z zasadami logiki przyjęcie, że niepodanie przez badanego podczas badania przez doradcę zawodowego trudności w pełnieniu ról społecznych oznacza ich niezdiagnozowanie i ich nieposiadanie.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości wraz z poprzedzającymi go decyzjami organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach przewidzianych przepisem art. 174 P.p.s.a. Dodatkowo zauważyć należy, że Sąd I instancji kontrolował zaskarżoną decyzję, która wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji, a nie w postępowaniu zwykłym, tym samym przedmiotem postępowania było zbadanie, czy orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z dnia [...] września 2013 r. zostało wydane z naruszeniem art. 156 § 1 K.p.a., a nie ponowne przeprowadzenie postępowania w sprawie zaliczenia do stopnia niepełnosprawności.
Nadto w sprawie tej wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 2225/16, którym uchylony został wyrok Sądu I instancji, ale wyłącznie z powodu przyjęcia, że właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia powiatowego zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności jest sąd powszechny. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił więc odmiennego stanowiska Sądu I instancji o braku właściwości Ministra do rozpoznania środka odwoławczego w niniejszej sprawie. W wyroku tym NSA wskazał, że od decyzji wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności w sprawie nieważności orzeczenia powiatowego zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności służy odwołanie do ministra właściwego dla działu administracji rządowej "zabezpieczenie społeczne", a nie odwołanie do sądu powszechnego.
W stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji ministrem tym był Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, który decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim z dnia [...] września 2015 r., stwierdzającej nieważność orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z dnia [...] września 2013 r. Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Dębicy.
Stąd też Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając ponownie sprawę, dokonał merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji i w jej wyniku oddalił skargę.
Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. A zatem warunkiem zaliczenia do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności jest nie tylko stopień naruszenia sprawności organizmu w odniesieniu do zdolności do wykonywania zatrudnienia (a nie niezdolności do pracy), ale także istnienie wymogu pomocy innej osoby w celu pełnienia ról społecznych w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
Natomiast w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności w § 29 określone zostały standardy w zakresie kwalifikowania do znacznego stopnia niepełnosprawności, a w § 30 standardy w zakresie kwalifikowania do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.
Zgodnie z § 30 standardy w zakresie kwalifikowania do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zawierają kryteria określające naruszenie sprawności organizmu powodujące: 1) czasową pomoc w pełnieniu ról społecznych, co oznacza konieczność udzielenia pomocy, o której mowa w § 29 ust. 1 pkt 3, w okresach wynikających ze stanu zdrowia;
- 2) częściową pomoc w pełnieniu ról społecznych, co oznacza wystąpienie co najmniej jednej okoliczności, o których mowa w § 29 ust. 1 pkt 3.
Zaś okoliczności o których mowa w § 29 ust. 1 pkt 3 są następujące: konieczność udzielania pomocy, w tym również w pełnieniu ról społecznych - co oznacza zależność osoby od otoczenia, polegającą na udzieleniu wsparcia w czynnościach samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, współdziałania w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu ról społecznych właściwych dla każdego człowieka, zależnych od wieku, płci, czynników społecznych i kulturowych. Wskazać jeszcze należy na § 32 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym przy kwalifikowaniu do znacznego, umiarkowanego i lekkiego stopnia niepełnosprawności bierze się pod uwagę zakres naruszenia sprawności organizmu spowodowanej przez: w tym pkt 8 choroby [...], lit. d przewlekłe choroby [...].
W prowadzonym przez organy nadzorcze postępowaniu o stwierdzenie nieważności orzeczenia o zaliczeniu do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z dnia [...] września 2013 r. podane zostały ocenie dowody w oparciu o które skarżący został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, a nadto ocena ta została dokonana w oparciu o opinię z dnia 1 września 2015 r. sporządzoną przez lekarza specjalistę [...] (karta 34 akt administracyjnych), która wyznaczona została do sporządzenia opinii przez Przewodniczącego Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności (pismo z dnia 3 sierpnia 2015 r. karta 30 akt administracyjnych). W opinii tej potwierdzono, że skarżący od ok. 2003 r. jest leczony z powodu [...], wskazano jaką zastosowano terapie i leczenie, stwierdzono, że dołączone wyniki badań [...] świadczyły o [...]. W konkluzji opinii wskazano, że stopień zawansowania i aktywność procesu [...] nie uzasadniał zakwalifikowania skarżącego do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.
Mając na uwadze podnoszoną w skardze kasacyjnej okoliczność dotyczącą pobytu skarżącego w szpitalu, należy odwołać się do karty informacyjnej wydanej przez Oddział [...] (znajdującej się w dokumentacji medycznej w aktach administracyjnych). Z karty tej wynika, że skarżący przebywał w Oddziale od dnia 29 stycznia 2013 r. do dnia 1 lutego 2013 r., z rozpoznaniem [...]. Z epikryzy wynika, że skarżący został przyjęty do oddziału celem oceny stopnia zaawansowania choroby, wykonania badań, zastosowane leczenie: (-), zaś w zaleceniach lekarskich podano: [...].
Należy również zwrócić uwagę na treść wniosku jaki złożył skarżący w sprawie wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 1 sierpnia 2013 r. w którym między innymi w pkt 2 uzasadnienia wniosku dotyczącym zdolności do samodzielnego funkcjonowania wskazał: a) wykonywanie czynności samoobsługowych - samodzielnie, b) poruszanie się w środowisku - samodzielnie, c) prowadzenie gospodarstwa domowego - pozostawił niewypełniony. Również w trakcie badania przez doradcę zawodowego skarżący nie wskazał trudności w pełnieniu ról społecznych. Z powyższych dowodów jednoznacznie wynika, że u skarżącego rozpoznano (w 2003 r.) [...], jednak sama ta okoliczność nie jest wystarczającą do zaliczenia danej osoby do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.
Przypomnieć należy powoływany wcześniej § 32 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia, zgodnie z którym przy kwalifikowaniu do znacznego, umiarkowanego i lekkiego stopnia niepełnosprawności bierze się pod uwagę zakres naruszenia sprawności organizmu spowodowany przez [...]. A więc nie jest wystarczający sam fakt występowania przewlekłej choroby [...], ale istotny jest zakres naruszenia sprawności organizmu spowodowany tą chorobą w okresie [...]. Stąd też zasadnie przyjęły organy nadzoru, że dokonana w postępowaniu zwykłym ocena prawna, czyli zastosowanie norm materialnoprawnych dotyczących umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy dokonana została z rażącym naruszeniem tych norm, a Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania sformułowane w pkt 2, tj. art. 190 P.p.s.a. w zw. z art. 153 i art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku spełnia wymagania określone w art. 141 § 4 P.p.s.a., a fakt niepodzielenia oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku nie oznacza jego wadliwości, nie doszło również do naruszenia art. 190 P.p.s.a., kwestia ta została wyjaśniona we wcześniejszych uwagach. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w pkt 3, a dotyczący naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 i 84 K.p.a. poprzez niedokonanie pełnych ustaleń w zakresie naruszenia sprawności organizmu i jego wpływu na wypełniane ról społecznych, w tym nie zwrócenie się do biegłego o wydanie opinii. Jak wskazano wyżej, opinia dotycząca zakresu naruszenia sprawności organizmu skarżącego na etapie postępowania nadzorczego została sporządzona, zaś wpływ stanu zdrowia na pełnienie ról społecznych określił sam skarżący w złożonym przez siebie wniosku oraz w badaniu przeprowadzonym przez doradcę zawodowego.
Tym samym nie można oczekiwać, aby organ w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia, ponownie rozpoznawał sprawę i prowadził postępowanie dowodowe tak jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym, a nadto na okoliczności, co do których sam skarżący podaje, że nie występują. Dlatego też zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania są niezasadne.
Naczelny Sąd Administracyjny nie uznaje również za zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowany w pkt 1, a dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. oraz § 32 ust. 1 pkt 8 lit. d, § 30 i § 29 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 15 lipca 2003 r., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Stan prawny mający zastosowanie w sprawie w tym powołane przepisy prawa materialnego zostały przedstawione wcześniej, niesporne są również okoliczności faktyczne sprawy, okoliczności te nie zostały skutecznie podważone w skardze kasacyjnej, a w konsekwencji zasadnie ustaliły organy nadzoru, że wydając orzeczenie z dnia [...] września 2013 r. o zaliczeniu skarżącego kasacyjnie do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Dębicy w sposób rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. naruszył wskazane przepisy art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. oraz § 32 ust. 1 pkt 8 lit. d, § 30 i § 29 ust.1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 15 lipca 2003 r., poprzez ich zastosowanie do stanu faktycznego, który nie spełniał przesłanek wynikających z tych przepisów.
Mając powyższe na uwadze, uznając niezasadność zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.