Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 5 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 106/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z [...] listopada 2018 r., nr [...], w przedmiocie odmowy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków.
W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. d w zw. z art. 23 ust. 3 pkt 1 lit. j oraz ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, ze zm.) w zw. z § 45 ust. 1 pkt 1 i § 46 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm.), przez przyjęcie, że nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy administracji winny dokonać aktualizacji ewidencji na podstawie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie drogi stanowiącej obwodnicę miasta [...] w ciągu drogi krajowej nr [...], a pozwolenie na użytkowanie drogi nie mogło być podstawą dokonania zmian w ewidencji gruntów, gdyż nie odnosiło się ono do konkretnych działek ewidencyjnych a jedynie do kilometrażu drogi, w sytuacji gdy w/w przepisy wyraźnie określają na jakiej podstawie może zostać dokonana aktualizacja zbiorów danych zawartych w Ewidencji Gruntów i Budynków, tzn. podstawą aktualizacji danych w EGiB może być ostateczna decyzja administracyjna, jaką jest pozwolenie na użytkowanie, a która w połączeniu z decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej z [...] lipca 2005 r., nr [...], wydaną przez Wojewodę [...], stanowi wystarczającą podstawę do dokonania zlokalizowania działek ewidencyjnych na których położona jest droga krajowa stanowiąca obwodnicę miasta [...] od km 237+048 (pikietaż hist. 208+850) do 250+289,86 (pikietaż hist. 193+850), tj. decyzji wymieniającej działki ewidencyjne znajdujące się w pasie drogowym i na podstawie której dokonano aktualizacji przeznaczenia użytków na użytek "Tp" - grunty przeznaczone pod drogi, wobec czego Sąd winien uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję, gdyż istnieje podstawa do dokonania zmian polegających na zmianie użytku gruntowego "Tp" - grunty przeznaczone pod budowę dróg publicznych lub linii kolejowych - na użytek "dr" - drogi, gdy przedmiotowy użytek jest drogą krajową dopuszczoną do użytkowania, a Ewidencja Gruntów i Budynków powinna odzwierciedlać stan faktyczny zaistniały na gruncie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej ppsa) z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutu zgłoszonego w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał ten zarzut za niezasadny.
Sąd I instancji nie zastosował w rozpatrywanej sprawie art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. d ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, dlatego nie dokonywał wykładni tego przepisu. Nie mógł więc naruszyć tego przepisu przez błędną jego wykładnię. Sąd I instancji ocenił natomiast prawidłowowść zastosowania przez organy administracji art. 24 ust. 2a pkt 2 i art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, dotyczące wprowadzania zmian do ewidencji gruntów i budynków na wniosek zainteresowanego podmiotu. W skardze kasacyjnej nie zarzucono jednak naruszenia tych przepisów prawa.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.