Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 8/15, oddalił skargę P. B.-R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O., działając z upoważnienia Prezydenta O. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. przyznał P. B. – R. zasiłek celowy na zakup posiłku lub żywności od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 30 września 2014 r. w wysokości 100 zł miesięcznie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczył przepisy regulujące zasady i tryb przyznawania zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" oraz ustalenia dotyczące sytuacji życiowej wnioskodawcy, zawarte w aktualizacji wywiadu środowiskowego. Wskazał, że Rada Miasta Olsztyna uchwałą z dnia 29 stycznia 2014 r. podwyższyła na lata 2014 – 2020 do 150% kryterium dochodowe, o którym mówi ustawa o pomocy społecznej, uprawniające do przyznania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności. Dla osoby samotnie gospodarującej kryterium to wynosi 813 zł. Organ wskazał, że przy ustalaniu dochodu wnioskodawcy uwzględniono podlegającą odliczeniu kwotę alimentów, zatem dochód po odliczeniach wyniósł 592,27 zł i nie przekroczył 150% kryterium dochodowego.
Organ przytoczył także dane dotyczące przyznanej pomocy na zasiłki celowe na zakup posiłku lub żywności w miesiącach marzec – czerwiec 2014 r., wskazując ilość wydatkowanych środków, ilość osób objętych pomocą oraz średnią wysokość przyznanych świadczeń. Najwyższa średnia kwota zasiłku wypłacona została w czerwcu 2014 r. i wyniosła 49,18 zł. Organ wskazał, że w związku z trudną sytuacją życiową, rodzinną i finansową wnioskodawcy przyznał mu pomoc w kwocie znacząco wyższej niż przeciętnie przyznawana.
Po rozpatrzeniu odwołania P. B.-R., decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając przedstawione w niej argumenty. Kolegium podniosło także, że skoro organ I instancji, dokonując oceny wszystkich okoliczności sprawy, uznał, że sytuacja bytowa i finansowa strony uzasadnia przyznanie mu pomocy na zakup posiłku lub żywności w kwocie 100 zł, to wobec wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji motywów tego rozstrzygnięcia, decyzję należy uznać za prawidłową. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że o wysokości przyznanego świadczenia decydowały nie tylko potrzeby strony, ale również możliwości finansowe Ośrodka i potrzeby innych osób objętych pomocą tego Ośrodka. Przytoczył również definicję dochodu, zasady jego ustalania i dokonywania odliczeń w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej i odniósł te rozważania do sposobu wyliczenia dochodu odwołującego, uznając, że został on ustalony prawidłowo.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższą decyzję wywiódł P. B.-R., domagając się przyznania mu pomocy w wyższej kwocie tj. 200 złotych, z uwzględnieniem kwoty rzeczywiście dokonywanych z jego renty potrąceń.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) ją oddalił. Sąd wyjaśnił, że na dzień orzekania przez organy administracji kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej przewidziane w art. 8 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 182 ze zm., dalej: u.p.s.) wynosiło 542 zł. Uchwałą Rady Miasta Olsztyna z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności podwyższono to kryterium na lata 2014 – 2020 do 150% kryterium ustawowego, co daje kwotę 813 zł. Skarżący w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku uzyskał dochód w kwocie 592,27 zł, zatem spełnił wymagane kryterium dochodowe.
W ocenie Sądu I instancji organ, wbrew zarzutom skargi, prawidłowo ustalił dochód skarżącego na kwotę 592,27 zł zgodnie z art. 8 ust. 1 i 3 u.p.s. Z otrzymywanej przez niego renty odjął bowiem kwotę 400 zł potrącaną tytułem należności alimentacyjnych. Organ nie był uprawniony do zmniejszenia dochodu o należności potrącane przez komornika w kwocie 170,03 zł, które nie są należnościami alimentacyjnymi. Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia. W szczególności jest osobą całkowicie niezdolną do pracy na stałe, a jego miesięczny dochód nie przekracza kryterium dochodowego.
Jednocześnie zwrócił uwagę na to, że nie oznacza to obowiązku automatycznego przyznania skarżącemu żądanej pomocy. Przedmiotowy zasiłek jest bowiem świadczeniem nieobowiązkowym, a jego przyznanie pozostawione jest uznaniu organu administracji publicznej. Spełnienie przez skarżącego kryteriów przyznania świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności nie oznacza, że istnieje po jego stronie roszczenie o przyznanie tej formy pomocy w wysokości, którą sam określa. Zarówno wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie organ I instancji wykazał, jaką ilością środków dysponuje, ile osób objął pomocą w zakresie dożywiania i jaka była w poszczególnych miesiącach średnia kwota przyznanych świadczeń.
Zdaniem Sądu, z zestawienia tych danych jednoznacznie wynika, że zasiłek przyznany skarżącemu znacząco przewyższa średnią kwotę zasiłków przyznanych innym uprawnionym i nawet jeżeli obecnie jest on niższy od wcześniej wypłacanego, to uwzględnia szczególną sytuację finansową, zdrowotną i rodzinną skarżącego i nie narusza art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o obowiązujące przepisy, a o wysokości przyznanego świadczenia decydowała nie tylko sytuacja życiowa skarżącego, lecz także możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej. Zarzuty skargi dotyczące przyznania zbyt niskiej kwoty na zaspokojenie potrzeb żywnościowych Sąd uznał za bezzasadne, gdyż spełnianie kryteriów ustawowych przez osobę zainteresowaną nie oznacza obowiązku przyznania jej tego świadczenia we wnioskowanej wysokości. Organ odwoławczy dokonał wszechstronnej analizy okoliczności faktycznych sprawy, a jej wyniki zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie budzą one zastrzeżeń.
Zaskarżonej decyzji nie można również zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego, gdyż organ szczegółowo wskazał, czym kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i argumentacja ta zasługuje na akceptację. Wbrew stanowisku skarżącego, jego trudna sytuacja finansowa nie mogła stanowić wyłącznego kryterium uwzględnianego przy rozstrzyganiu sprawy. O możliwościach świadczenia pomocy społecznej decydują nie tylko potrzeby skarżącego i cel pomocy, ale również możliwości finansowe Ośrodka i potrzeby innych osób, objętych jego pomocą. Sąd podkreślił, iż organ musi uwzględniać fakt, że ograniczone środki finansowe jakimi dysponuje, winny trafić do jak największej liczby osób potrzebujących. Nie może swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna czy zdrowotna była najtrudniejsza. Środki na pomoc społeczną muszą zabezpieczyć potrzeby na cały rok i uwzględniać potrzeby wszystkich podopiecznych.
W związku z tym organ musi uwzględniać ilość posiadanych środków pieniężnych, ilość osób i rodzin ubiegających się i kwalifikujących do przyznania pomocy i dokonywać stosownego rozdziału środków, tak aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba podopiecznych, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył P. B.-R., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz odstąpienie na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości wobec skarżącego z uwagi na jego szczególnie ciężką sytuację materialną. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 1p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 75 § 1, 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez niewłaściwą kontrolę działalności administracji publicznej, a w konsekwencji oddalenie skargi, pomimo tego, że organ II instancji dopuścił się błędów w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegających na nieuzasadnionym przyjęciu, że kwota 100 zł zasiłku celowego przyznana skarżącemu odpowiada jego usprawiedliwionym potrzebom w zakresie zakupu żywności i możliwościom MOPS w O., konsekwencją czego winno być uwzględnienie skargi, a także naruszenie art. 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i § 4, 81 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd dokonujący kontroli przedmiotowej decyzji faktu, że skarżący nie został poinformowany przez organ I instancji – Prezydenta Miasta O. o wzięciu przez organ pod uwagę okoliczności znanych mu z urzędu, a dotyczących wysokości środków wydatkowanych przez MOPS w O. oraz liczby osób objętych opieką tego ośrodka w okresie od marca do czerwca 2014 r., w konsekwencji czego skarżący nie miał możliwości przedstawienia swojego stanowiska w tym zakresie oraz złożenia stosowanych środków dowodowych.
Ponadto zarzucił również mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 1, 3 § 1, 145 § 1 pkt 1 lit. c), 151 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia, pomimo wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku polegającego na nieustosunkowaniu się do zarzutu zawartego w skardze, dotyczącego naruszenia minimalnych standardów w zakresie wysokości zasiłków z pomocy społecznej określonych w Konstytucji RP oraz w Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych sporządzonej w Nowym Jorku w dniu 13 grudnia 2006 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1169), co uniemożliwia kontrolę kasacyjną przedmiotowego wyroku. W uzasadnieniu wskazał w szczególności, że Sąd I instancji w sposób niedostateczny zbadał sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ administracji. Analiza okoliczności faktycznych sprawy przedstawiona w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji jest zdaniem skarżącego kasacyjnie obarczona istotnymi błędami.
W szczególności organ nadmiernie skoncentrował się na przesłance możliwości spełnienia świadczeń przez MOPS w O., podczas gdy w istocie nie została przeprowadzona analiza rzeczywistych potrzeb skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania, ta ostatnia nie zachodzi w niniejszej sprawie.
Podstawą wydania decyzji w niniejszej sprawie był przepis art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej, w szczególności na zakup żywności. Przepis ten nie precyzuje jednak wysokości takiego zasiłku. Natomiast na mocy art. 3 ust. 4 powołanej ustawy o pomocy społecznej, potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Tak więc wysokość przyznawanego zasiłku każdorazowo determinowana jest możliwościami pomocy społecznej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że z brzmienia art. 39 powołanej ustawy o pomocy społecznej i użytego w niej zwrotu "może", wynika, że decyzja w zakresie pomocy społecznej podejmowana przez organ administracyjny, ma charakter uznaniowy, co oznacza, że zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Okoliczność ta, jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowym powoduje, że sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia i w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi bowiem mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. Tak więc udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej.
Podkreślić należy, że uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na dany rodzaj świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Wskazać należy, że organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym bowiem jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega zatem wątpliwości, iż organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza zatem załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków.
Można więc przyjąć, że z zasady tej wynika domniemanie pozytywnego załatwienia sprawy, od którego można odstąpić dopiero wówczas, gdy takie załatwienie sprawy kolidowałoby z interesem społecznym lub przekraczałoby możliwości organu.
W niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji ustalił, że organy obu instancji uwzględniły sytuację materialną i zdrowotną P. B.-R. uznając, iż kwalifikuje się do otrzymania pomocy w formie zasiłku celowego i przyznając taki zasiłek. W rozpoznawanej sprawie decyzje wydane zostały w oparciu o obowiązujące przepisy, a o wysokości przyznanego świadczenia decydowały nie tylko sytuacja życiowa, lecz także możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej. Organy administracji w szczególności w oparciu o wywiad środowiskowy z dnia 3 kwietnia 2014 r. wzięły pod uwagę, że wnioskujący o zasiłek jest osobą całkowicie niezdolną do pracy na stałe, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe a jego dochód stanowi renta z ZUS w kwocie brutto 1171,71 złotych. Z tego świadczenia potrącane są alimenty na syna i byłą żonę w kwocie 400 zł i 170 zł z innych tytułów wykonawczych.
Skarżący jest zobowiązany do płacenia połowy kosztów utrzymania mieszkania tj. czynszu 400 zł., energii elektrycznej około 220 zł. i gazu 30 zł. Z akt niniejszej sprawy wynika też, że skarżący otrzymywał już zasiłki celowe na dofinansowanie opłat mieszkaniowych, zakup leków i inne zgłaszane potrzeby. Są to okoliczności wystarczające do ustalenia potrzeb skarżącego. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, organy administracyjne nie były zobowiązane do dokładnego ustalenia potrzeb skarżącego w zakresie zakupów żywności. Ze wskazanych wyże przepisów ustawy o pomocy społecznej wynika, że istotne są nie tylko potrzeby wnioskującego o pomoc ale także możliwości ośrodka pomocy społecznej. Organy administracji szczegółowo przedstawiły możliwości budżetowe i potrzeby innych osób objętych pomocą w zakresie zasiłków celowych. Jak wynika z porównania niekwestionowanych w tym zakresie ustaleń organów, przyznany skarżącemu zasiłek w kwocie 100 zł miesięcznie, przekracza ponad dwukrotnie średni zasiłek na zakup żywności przyznany w tożsamym okresie innym podopiecznym tego ośrodka.
Nie można zatem uznać, że skarżący jest traktowany gorzej niż inni podopieczni. Zatem nie zostały przekroczone granice uznania administracyjnego. Okoliczność przyznania skarżącemu w poprzednim okresie zasiłku celowego w kwocie 200 zł. miesięcznie nie powoduje, że w takiej wysokości będzie on otrzymywał zasiłek celowy na zakup żywności w przyszłości. Zasiłek ten nie jest stałą formą pomocy osobom potrzebującym. Stosownie do treści art. 3 ust. 1- 4 u.p.s., pomoc społeczna tylko wspiera osoby potrzebujące w wysiłkach zmierzających do zaspokajania niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc społeczna podejmuje działania zmierzające do życiowego usamodzielnienia się osób i integracji ze środowiskiem. Rodzaj, forma i wysokość świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy pomocy społecznej w stosunku do skarżącego wywiązały się z tych powinności. W rezultacie za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 1, art. 3 § 1 i 2 pkt 1, 145 § 1 pkt 1 lit. c), 151, 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 75 § 1, 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a.
W skardze kasacyjnej zarzucono również, że skarżący nie został poinformowany przez organ I instancji – Prezydenta Miasta O. o wzięciu przez ten organ pod uwagę okoliczności znanych mu z urzędu, a dotyczących wysokości środków wydatkowanych przez MOPS w O. oraz liczby osób objętych opieką tego ośrodka. Zgodzić się należy ze skarżącym, że to uchybienie organu pierwszej instancji uniemożliwiło, przedstawienie mu stanowiska przed tym organem co do tych okoliczności, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Należy jednak w tym miejscu przypomnieć, że nie każde naruszenie przepisów postępowania administracyjnego może stanowić podstawę uwzględnienia skargi, lecz stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zatem stawiając taki zarzut, należy wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów, to zaskarżona decyzja tego organu byłaby odmienna. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze wskazane informacje dotyczące wysokości środków wydatkowanych przez MOPS i liczby osób, objętych opieką tego ośrodka, zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Zatem skarżący miał możliwość przedstawienia swojego stanowiska wobec tego dowodu przed organem pierwszej instancji. Po wtóre, pomimo tego, skarżący w toku postępowania przed organem drugiej instancji ani w postępowaniu sądowym nie podważał tych okoliczności ani nie złożył stosownych wniosków dowodowych przeciwko tym okolicznościom.
Zatem także zarzut naruszenia art. 1, 3 § 1 i 2 pkt 1, 145 § 1 pkt 1 lit. c), 151 p.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i § 4, 81 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a., nie mógł być skuteczny.
W skardze kasacyjnej zarzucono również wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku polegającą na nieustosunkowaniu się do zarzutu zawartego w skardze, dotyczącego naruszenia minimalnych standardów w zakresie wysokości zasiłków z pomocy społecznej określonych w Konstytucji RP oraz w Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych sporządzonej w Nowym Jorku w dniu 13 grudnia 2006 r. Rację ma skarżący, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do tego twierdzenia. Wskazać jednocześnie należy, że co prawda skarżący w skardze zawarł takie twierdzenie, jednak nie wskazał jaki przepisy tych aktów prawnych zostały naruszone i nie uzasadnił swojego twierdzenia. Także w skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia przepisów tych aktów prawnych a nawet nie wskazano ich w omawianym zarzucie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Odnośnie do oceny zasadności tego zarzutu, także tu należy wskazać, że stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zatem stawiając taki zarzut, należy wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to wyrok tego Sądu byłby odmienny. W skardze kasacyjnej nie wykazano, że nieodniesienie się przez Sąd pierwszej instancji do wskazanego wyżej twierdzenia zawartego w skardze, miało wpływ na wynik sprawy. Niewskazanie w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji i wskazanej Konwencji, które zostały naruszone i jakiejkolwiek argumentacji na poparcie tego twierdzenia, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do tego twierdzenia. Wyżej wykazana prawidłowość zastosowania przez organy i Sąd przepisów ustawy o pomocy społecznej oraz brak zarzutów niekonstytucyjności i niezgodności z Konwencją zastosowanych w sprawie przepisów ustawy o pomocy społecznej, przemawia przeciwko stanowisku skarżącego w tym zakresie.
Zatem także uchybienie Sądu pierwszej instancji polegające na nieodniesieniu się do wyżej wskazanego twierdzenia zawartego w skardze, nie miało wpływu na wynik sprawy. Wbrew skarżącemu kasacyjnie brak ten nie uniemożliwia kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. Zatem i zarzut naruszenia art. 1, 3 § 1, 145 § 1 pkt 1 lit. c), 151 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. nie mógł osiągnąć zamierzonego w skardze kasacyjnej skutku w postaci uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Z powyższych względów uznać należy, że Sąd pierwszej instancji dokonał zgodnie z art. 1 i art. 3 § 2 i 3 pkt 1 p.p.s.a. prawidłowej kontroli, pod względem zgodności z prawem, zaskarżonej decyzji, bowiem jest ona zgodna z art. 39 ust. 1 i 2 w zw. z art. 8 ust. 1 i 3 i art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej i stosując przepis art. 151 p.p.s.a. zasadnie oddalił skargę, nienaruszając art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.