Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 listopada 2012 r. o sygn. akt III SA/Gd 586/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę J. T. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2012 r. nr [..] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania, uchylając zaskarżone postanowienie oraz zasądzając od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku na rzecz skarżącego J. T. kwotę 240 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Komendant Powiatowy Policji w [..] orzeczeniem z dnia 2 maja 2012 r. nr 3/[..] uznał nadkom. J. T. winnym naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył obwinionemu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
W dniu 21 maja 2012 r. obrońca obwinionego złożył odwołanie od ww. orzeczenia, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, naruszenie art. 134h ust. 1, art. 135g ust. 1 i art. 135i ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.).
Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku postanowieniem z dnia 12 czerwca 2012 r. nr 42/2012, działając na podstawie art. 135k ust. 3 i art. 133 ust. 6 ww. ustawy o Policji, odmówił przyjęcia przedmiotowego odwołania.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia organu I instancji. W dniu 4 maja 2012 r. orzeczenie zostało doręczone faksem obrońcy obwinionego. Doręczenie udokumentowano notatką urzędową i bilingiem połączeń wychodzących w maju 2012 r. Sam obwiniony odebrał ten dokument w dniu 14 maja 2012 r. W dniu 21 maja 2012 r. pełnomocnik strony złożył w placówce pocztowej odwołanie. Organ podkreślił, że zgodnie z treścią art. 135f ust. 6 ww. ustawy o Policji, w razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie, termin do złożenia odwołania liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Stosownie natomiast do art. 135k ust. 3 ww. ustawy o Policji, wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne.
Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z kolei w myśl art. 135p ust. 1 ww. ustawy o Policji, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do postępowania dyscyplinarnego w kwestii m.in. doręczeń stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.). W świetle art. 132 § 3 Kodeksu postępowania karnego, pismo może być doręczone za pośrednictwem telefaksu i w takim wypadku dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych. Uwzględniając cytowane regulacje, organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 11 maja 2012 r., a zatem należało odmówić przyjęcia odwołania złożonego w dniu 21 maja 2012 r.
J. T. powyższe postanowienie uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się jego uchylenia. Skarżący zarzucił naruszenie: art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie, gdyż organ, odmawiając przyjęcia odwołania, nie uwzględnił słusznego interesu obywatela; art. 10 § 1 kpa, poprzez jego niezastosowanie, polegające na niezapewnieniu stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, tj. w postępowaniu odwoławczym.
Skarżący wskazał, że ustalenia organu nie są zgodne ze stanem faktycznym, gdyż przedmiotowe orzeczenie wysłane przez organ obrońcy nie zostało odebrane przez adresata. Przyczyną mógł być niesprawny faks w kancelarii obrońcy obwinionego. W związku z tym błędne było ustalenie przez organ, że skutek doręczenia orzeczenia nastąpił w dniu 4 maja 2012 r. W jego ocenie, Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku powołał się jedynie na dowód wysłania orzeczenia (biling połączeń wychodzących). Wprawdzie zgodnie z art. 132 § 3 kpk, pismo może być także doręczone za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej, jednak w takim wypadku dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych.
Skarżący zauważył, że organ powołał się na dowód wysłania orzeczenia, a nie na dowód transmisji danych. Zdaniem skarżącego, organ nie mógł dysponować dowodem transmisji danych, gdyż w dniu, w którym podjęto próbę wysłania orzeczenia, faks w kancelarii obrońcy nie był sprawny i nie doszło do doręczenia orzeczenia. Przepis art. 132 § 3 kpk wskazuje natomiast na pierwszeństwo doręczenia pisma adresatowi osobiście. Organ w stosunku do obrońcy obwinionego nie skorzystał z takiego sposobu doręczenia. Przesyłanie postanowień czy też decyzji za pomocą faksu powinno mieć jedynie uzasadnienie w przypadku, kiedy miałoby to na celu usprawnić i przyspieszyć postępowanie, przy czym przyspieszenie postępowania ma przynieść korzyść stronie, a nie organowi, który wydaje decyzję.
Ponadto, zgodnie z art. 128 § 1 kpk, orzeczenia i zarządzenia doręcza się w uwierzytelnionych odpisach, jeżeli ustawa nakazuje ich doręczenie. Przesłanie orzeczenia faksem w żaden sposób nie oznacza, że został doręczony jego uwierzytelniony odpis.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, rozpoznając sprawę, uznał skargę za uzasadnioną. Sąd wskazał, że przedmiotem jego oceny jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2012 r. nr 42/[..] o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [..] z dnia 2 maja 2012 r. nr 3/[..]. Sąd[..]godził się ze stwierdzeniem organu, że orzeczenie to zostało skutecznie doręczone telefaksem obrońcy obwinionego w dniu 4 maja 2012 r., i że ten moment ma zasadnicze znaczenie dla obliczenia terminu do złożenia odwołania.
WSA w Gdańsku wyjaśnił, że postępowanie dyscyplinarne wobec policjantów znalazło uregulowanie w rozdziale 10 ww. ustawy o Policji, zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów". Artykuł 135k ust. 1 ww. ustawy o Policji stanowi, że postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w I instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za pośrednictwem przełożonego, który wydał orzeczenie w I instancji (ust. 2). Wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (ust. 3).
Sąd zaznaczył, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zachowania terminu do wniesienia odwołania, powstała na tle prawidłowości doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego pełnomocnikowi ukaranego funkcjonariusza. Zgodnie z art. 135f ust. 6 ww. ustawy o Policji, orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej.
Sąd zauważył, że ustawa o Policji nie zawiera szczegółowych unormowań dotyczących sposobu i formy doręczania pism w postępowaniu dyscyplinarnym. W tym zakresie zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania karnego, do uregulowań którego odsyła art. 135p ust. 1 ww. ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Odpowiednie zatem zastosowanie w postępowaniu dyscyplinarnym znajdują dotyczące doręczeń przepisy art. 128-142 kpk. Zgodnie z art. 128 § 1 kpk, orzeczenia i zarządzenia doręcza się w uwierzytelnionych odpisach, jeżeli ustawa nakazuje ich doręczenie. Zdaniem Sądu, chodzi zatem o doręczenie odpisu orzeczenia dyscyplinarnego obwinionemu i ewentualnie jego obrońcy, z urzędowym potwierdzeniem zgodności z oryginałem. Z kolei art. 132 § 3 kpk stanowi, że pismo może być doręczone za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej. W takim wypadku dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych.
Powołując się na poglądy doktryny i orzecznictwo, WSA w Gdańsku zwrócił uwagę na pojawiające się wątpliwości, czy w sposób przewidziany w art. 132 § 3 kpk doręczane mogą być odpisy orzeczeń i zarządzeń, zwłaszcza gdy od dnia doręczenia tego rodzaju pisma biegnie termin procesowy. Sąd przychylił się jednak do poglądu, że nie jest to dopuszczalne, gdyż doręczenie pisma w taki sposób nie jest doręczeniem jego uwierzytelnionego odpisu, czego wymaga art. 128 § 1 kpk. (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r. o sygn. akt I KZP 29/06, publ. OSNKW z 2007 r. nr 1, poz. 1, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 lutego 2012 r. o sygn. akt 34/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ww. uchwale stwierdzono, że sposób przesłania orzeczenia telefaksem, wobec niemożności zrealizowania wymogu związanego z urzędowym poświadczeniem autentyczności podpisu, nie zapewnia dostatecznego bezpieczeństwa w zakresie eliminowania niepowołanych ingerencji w treść takiego orzeczenia.
W ocenie WSA w Gdańsku, doręczenie obrońcy obwinionego funkcjonariusza Policji orzeczenia dyscyplinarnego faksem nie spełnia wymogu określonego w art. 128 § 1 kpk, tym samym – nie można uznać tak dokonanego doręczenia za skuteczne. Wadliwe doręczenie powoduje zaś, że termin do wniesienia odwołania w takim przypadku w ogóle nie rozpoczyna biegu. Natomiast rozstrzygający sprawę organ uznał, że doręczenie kopii orzeczenia dyscyplinarnego z dnia 2 maja 2012 r. obrońcy skarżącego faksem w dniu 4 maja 2012 r. było skuteczne, co – w opinii organu – oznacza, że ustawowy termin do wniesienia odwołania, o jakim mowa w art. 135k ust. 1 ww. ustawy o Policji, rozpoczął swój bieg w dniu 5 maja 2012 r. i w konsekwencji upłynął w dniu 11 maja 2012 r. Odwołanie zaś zostało nadane w urzędzie pocztowym po tym terminie (21 maja 2012 r.).
Sąd zaznaczył, że pomijając kwestię prawidłowości działania faksu w kancelarii obrońcy, doręczenie kopii orzeczenia obrońcy obwinionego można byłoby uznać jedynie za informację o orzeczeniu dyscyplinarnym. Doręczenie takie nie mogło natomiast rodzić skutków procesowych, jak to przyjął w swoim postanowieniu organ odwoławczy. Zdaniem Sądu, za prawidłowe należało zaś uznać doręczenie orzeczenia samemu obwinionemu w dniu 14 maja 2012 r. W konsekwencji termin do złożenia odwołania należało liczyć od dnia następnego, tj. od dnia 15 maja 2012 r., a ostatnim dniem tego terminu byłby dzień 21 maja 2012 r. Nadając w tej dacie przesyłkę zawierającą odwołanie, w ocenie Sądu, obrońca obwinionego dochował zatem terminu do złożenia odwołania.
Za nieuzasadnioną natomiast uznał Sąd pozostałą argumentację zawartą w skardze, która – w opinii strony – miała świadczyć, że odwołanie zostało złożone w terminie. WSA w Gdańsku podkreślił, że orzeczenie dyscyplinarne zostało przesłane na adres kancelarii obrońcy obwinionego i doszło do prawidłowej transmisji danych. Świadczy o tym potwierdzenie transmisji danych. Nie można natomiast przyjąć, że organ musiał dysponować jakimiś dodatkowymi dowodami, że orzeczenie zostało wydrukowane przez faks adresata.
Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 7 i art. 10 kpa, jako że przepisy te nie mają zastosowania w sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów.
WSA w Gdańsku, formułując wytyczne, wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku uwzględni jego rozważania, które przesądzają, iż odwołanie od orzeczenia dyscyplinarnego zostało wniesione w ustawowym terminie i wymaga merytorycznego rozpatrzenia.
W tym stanie rzeczy, mając za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 250 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że nie określił w wyroku, czy i w jakim zakresie zaskarżone postanowienie nie może być wykonane, bowiem – w ocenie Sądu – wykładnia celowościowa prowadzi do wniosku, że art. 152 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu, zaś zaskarżone postanowienie do takich nie należy.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie § 2 ust. 1 i § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz. U. Nr 198, poz. 1933) w związku z art. 139 ww. ustawy o Policji, poprzez ich niezastosowanie, jako istniejących przepisów szczególnych.
Autor skargi kasacyjnej podniósł, że zgodnie z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, dokumenty można doręczać bezpośrednio, przekazywać przesyłką listową, pocztą elektroniczną, faksem lub przy użyciu innych środków łączności. Natomiast w § 9 ww. rozporządzenia określono wzory dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, gdzie w punkcie 24 wskazano orzeczenie wydane w I instancji, stanowiące załącznik nr 24 do rozporządzenia. W ocenie organu, z powyższego wynika, iż Sąd nie zastosował wskazanych norm rozporządzenia, a dopuszcza ono możliwość przesyłania drogą faksową orzeczeń. Ustawodawca dopuścił taką możliwość, kierując się szybkością toczącego się postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjanta, zważywszy na szczególny charakter stosunku służbowego. W doktrynie podkreśla się, że rozporządzenie reguluje kwestie techniczne, mające wpływ na usprawnienie toczącego się postępowania dyscyplinarnego.
Podkreśla się także, że rozporządzenie ujednolica dokumentację sporządzaną w toku postępowania dyscyplinarnego, a co za tym idzie – powoduje przejrzystość postępowania, gwarantując jednocześnie pełne przestrzeganie uprawnień obwinionego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, że nie zasługuje na uwzględnienie.
Autor skargi kasacyjnej wadliwości zaskarżonego wyroku upatruje w tym, że Sąd I instancji nie zastosował § 2 ust. 1 i § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz. U. Nr 198, poz. 1933) w związku z art. 139 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), jako istniejących przepisów szczególnych, błędnie uznając, iż doręczenie orzeczenia dyscyplinarnego policjantowi lub jego obrońcy za pośrednictwem telefaksu jest nieskuteczne.
Zgodnie z art. 135f ust. 6 zdanie pierwsze ww. ustawy o Policji, orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. Przepis art. 139 tej ustawy stanowi, że minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów, w tym obieg dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, prostowanie błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, oraz określi wzory postanowień i innych dokumentów sporządzanych w postępowaniu dyscyplinarnym, mając na względzie sprawność prowadzonego postępowania. Wykonując delegację zawartą w powołanym przepisie, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 18 listopada 2003 r. wydał ww. rozporządzenie w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów.
Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, określa ono szczegółowy tryb wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów, w tym obieg dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, zwanych dalej "dokumentami", prostowanie błędów pisarskich, rachunkowych i innych oczywistych omyłek oraz wzory postanowień i innych dokumentów sporządzanych w postępowaniu dyscyplinarnym. W świetle § 2 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia, dokumenty można doręczać bezpośrednio, przekazywać przesyłką listową, pocztą elektroniczną, faksem lub przy użyciu innych środków łączności. Obieg dokumentów prowadzi się w taki sposób, aby ich treść nie była udostępniona osobom niepowołanym.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, regulacja zawarta w cyt. przepisie nie dotyczy doręczania orzeczeń dyscyplinarnych. Jest w nim mowa wyłącznie o czynnościach związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów, w tym o obiegu dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, przez który należy rozumieć wyłącznie obieg pism, wysyłanych w trakcie postępowania dyscyplinarnego, niebędących jednak orzeczeniami dyscyplinarnymi. Dotyczy on zatem obiegu dokumentów w sensie technicznym, nie zaś obiegu, którego celem miałoby być doręczenie procesowe, wywołujące określone skutki, tj. rozpoczęcie biegu terminów procesowych.
Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że w ww. ustawie o Policji nie zawarto szczegółowej regulacji dotyczącej m.in. kwestii doręczania orzeczeń dyscyplinarnych. Jak wyżej wskazano, nie zostały one również uregulowane w powołanym rozporządzeniu. Stosownie do treści art. 135p ust. 1 cyt. ustawy o Policji, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.), dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Przepis art. 128 § 1 kpk stanowi, że orzeczenia i zarządzenia doręcza się w uwierzytelnionych odpisach, jeżeli ustawa nakazuje ich doręczenie. Z kolei z art. 132 § 3 kpk wynika, że pismo może być także doręczone za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej. W takim wypadku dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych.
W rozpoznawanej sprawie należało rozważyć, czy świetle art. 128 § 1 kpk jest dopuszczalne, a w konsekwencji także prawnie skuteczne, doręczenie obrońcy skarżącego orzeczenia organu dyscyplinarnego I instancji za pośrednictwem telefaksu – art. 132 § 3 kpk. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni wskazanych wyżej przepisów, a powołując się m.in. na stanowisko doktryny i uchwałę Sądu Najwyższego, zasadnie uznał, że jest ono niedopuszczalne, gdyż doręczenie orzeczenia w taki sposób nie jest doręczeniem uwierzytelnionego odpisu, a taki wymóg zawiera powołany art. 128 § 1 kpk. Orzeczenia i zarządzenia należy doręczać w uwierzytelnionych odpisach, natomiast przekaz za pomocą poczty elektronicznej, nawet gdy umożliwia on ogląd pisma, podobnie jak doręczenie kserokopii pisma za pomocą telefaksu, nie może być utożsamiony z doręczeniem jego uwierzytelnionego odpisu.
Tym samym, Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, że doręczenie orzeczenia dyscyplinarnego za pośrednictwem telefaksu obwinionemu lub jego obrońcy nie może być uznane za prawnie skuteczne, by mogło wywoływać skutki procesowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2013 r. o sygn. akt I OSK 1219/12, niepubl.).
Przedstawione przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumenty, wskazujące na potrzebę dokonywania wykładni przepisów przy uwzględnieniu rozwoju techniki, nie mogą odnieść oczekiwanego skutku. Skoro bowiem strona w postępowaniu dyscyplinarnym uprawniona jest do otrzymania uwierzytelnionego odpisu orzeczenia dyscyplinarnego, to zważywszy nawet na postulowaną szybkość tego postępowania, doręczenie jej orzeczenia za pomocą telefaksu nie spełni jednak warunku doręczenia uwierzytelnionego odpisu orzeczenia.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.