Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1936/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A. D., uchylił decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] września 2016 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie odmowy refundacji kosztów przekwalifikowania zawodowego.
Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Krakowie, po rozpoznaniu wniosku A. D. z dnia 1 lipca 2016 r. o refundację kosztów przekwalifikowania zawodowego poniesionych w związku z nauką języków obcych w łącznej wysokości 4.469,60 zł, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nie wyraził zgody na ich refundację. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 120 ust. 1, ust. 4 pkt 1, ust. 4a pkt 1, ust. 4b pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r, poz. 1214 ze zm.; dalej jako: "ustawa") oraz § 6 ust. 1 pkt 2, § 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 oraz § 9 i § 10 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania zawodowego, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych (Dz.U. z 2014 r, poz. 1622; dalej jako: "rozporządzenie"). W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 120 ust. 1 ustawy pomoc rekonwersyjna przysługuje żołnierzom w okresie dwóch lat od daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce na mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. z dniem 30 czerwca 2014 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego.
Termin, w którym skarżący mógł korzystać z pomocy rekonwersyjnej, w tym w zakresie określonym w żądaniu upływał zatem w dniu 30 czerwca 2016 r., zaś przedmiotowy wniosek został złożony po tej dacie. W tej sytuacji organ stwierdził, że wnioskowana pomoc rekonwersyjna nie przysługuje.
Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w następstwie wniesionego przez skarżącego odwołania organ odwoławczy w uzasadnieniu stwierdził, że skoro wnioskodawca został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu 30 czerwca 2014 r., to składając w dniu 1 lipca 2016 r. wniosek o udzielenie pomocy rekonwersyjnej, przekroczył termin określony w ustawie, a tym samym nie mógł już skorzystać z pomocy rekonwersyjnej. Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego, iż "żaden przepis prawa nie określa terminu dla złożenia wniosku o refundację poniesionych kosztów" organ zauważył, że zgodnie z art. 120 ustawy o służbie wojskowej były żołnierz zawodowy może korzystać z pomocy w zakresie przekwalifikowania zawodowego w okresie dwóch lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, a pomoc ta jest udzielana uprawnionym na ich wniosek, o czym mowa w § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej. Zwrócił też uwagę na materialnoprawny charakter terminu przewidzianego w art. 120 ust. 1 ustawy, co uniemożliwiało jego przywrócenie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. D. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 120 ust. 1, ust. 4 pkt 1, ust. 4a pkt 1 i ust. 4b pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez ich błędną interpretację, która miała wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że w okresie od 1 października 2014 r. do 30 czerwca 2016 r. uczestniczył w szkoleniu prowadzonym przez Szkołę Językową [...]. Jego zdaniem dwuletni okres na korzystanie z pomocy dotyczy czasu uczestniczenia w zajęciach a nie okresu, w którym nastąpi uregulowanie ewentualnych zobowiązań finansowych, tym bardziej, że przepisy proceduralne przewidują załączenie do wniosku o refinansowanie dokumentów, które skarżący mógł uzyskać wyłącznie po zakończeniu szkolenia. Zdaniem skarżącego z art. 120 ustawy nie wynika, że koniecznym jest, by uprawniony w okresie dwóch lat złożył wniosek o refinansowanie (w przypadku byłych żołnierzy zawodowych żaden przepis nie wskazuje terminu, do którego taki wniosek należy złożyć).
Zatem skarżący mógłby nie być też uprawnionym do pomocy rekonwersyjnej, gdyby taki wniosek złożył na dwa tygodnie przed upływem dwuletniego okresu, ponieważ postępowanie administracyjne nie byłoby jeszcze ostatecznie zakończone.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
W wyroku uchylającym – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), określanej dalej jako "P.p.s.a" - decyzje organów obu instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że organy dokonały błędnej wykładni art. 120 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, która miała wpływ na wynik sprawy. W wyniku analizy przepisów § 7 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia stwierdził, że pomoc rekonwersyjna jest udzielana rzeczywiście na wniosek, jednakże koszt przekwalifikowania zawodowego pokrywany jest przez dyrektora WBE po przedstawieniu oryginału dokumentu potwierdzającego opłacenie kosztów przekwalifikowania zawodowego oraz zaświadczenia o ukończeniu przekwalifikowania zawodowego z wynikiem pozytywnym. Oznacza to, że wniosek o refundację może być złożony dopiero po uzyskaniu przez byłego żołnierza zawodowego stosownych dokumentów potwierdzających pozytywne ukończenie przekwalifikowania zawodowego.
Zdaniem Sądu I instancji dla oceny zachowania terminu określonego w art. 120 ust. 1 ustawy nie jest więc istotna data wystąpienia z wnioskiem, lecz korzystanie z pomocy, a w szczególności, czy jej uzyskanie miało miejsce w okresie dwóch lat od zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. W rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona, gdyż skarżący rozpoczął kurs językowy w dniu 1 października 2015 r. i zakończył go dnia 30 czerwca 2016 r., a zatem w okresie dwóch lat od zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.
Skargę kasacyjną wniósł organ. W jej podstawach wskazał na błędną wykładnię prawa materialnego, tj. art. 120 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 7 i § 6 rozporządzenia w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych.
W wywodach skargi kasacyjnej organ stwierdził, że interpretacja Sądu I instancji art. 120 ust. 1 ustawy jest sprzeczna z § 7 rozporządzenia, bowiem z ostatniego z tych przepisów nie wynika, aby dokumenty potwierdzające opłacenie kursu oraz zaświadczenie o ukończeniu kursu z wynikiem pozytywnym musiały być dołączone do wniosku o przyznanie pomocy rekonwersyjnej. Ponadto, procedura dotycząca pokrywania kosztów przekwalifikowania zawodowego przez dyrektora WBE zawarta w § 6 jest kwestią odrębną, rozłączną od procedury przewidzianej dla złożenia wniosku. Organ podniósł, że niezależnie od powyższego to podstawowy problem prawny w sprawie sprowadza się do oceny kwestii, czy uprawnienie do pomocy rekonwersyjnej w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania i pośrednictwa pracy wynika wprost z ustawy, a zatem czy decyzja wydana przez dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego o udzieleniu tej pomocy w konkretnej dacie ma charakter deklaratoryjny czy konstytutywny.
Zwrócił uwagę, że stosownie do wyraźnego brzmienia art. 120 ust. 1 ustawy były żołnierz zawodowy w okresie dwóch lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej "może korzystać" (nie zaś "korzysta") "z pomocy" w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania i pośrednictwa pracy, a nie z "przekwalifikowania", przy czym jedynie wtedy może z niej skorzystać – gdy takiej pomocy udzielą mu właściwe organy (wskazane w § 3 ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej) oraz wyłącznie pod warunkiem, że uprzednio złoży w tej sprawie wniosek. Nie może sobie samemu tej pomocy udzielić. Tak skonstruowany przepis – jak dalej argumentował organ – wskazuje bezsprzecznie, że bez wydania decyzji przez właściwy organ w ogóle nie powstaje prawo do przedmiotowej pomocy rekonwersyjnej. Prowadzi to do wniosku, że decyzja taka ma charakter aktu konstytutywnego, gdyż dopiero na jej podstawie prawo do pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania i pośrednictwa pracy powstaje.
Momentem wszczęcia postępowania jest data złożenia wniosku do organu, a ubiegać się o przyznanie tego prawa można w ciągu dwóch lat. To organ decyduje i ustala czy pomoc rekonwersyjna zostanie udzielona, jakiego rodzaju, a przede wszystkim sprawdza czy żołnierz spełnia wszystkie niezbędne przesłanki do jej otrzymania. Uprawnienie skarżącego do uzyskania pomocy nadane decyzją nie powstało z mocy prawa, gdyż – co ponownie należy podkreślić – sam zwrot użyty w art. 120 ustawy, że żołnierz "może skorzystać" "z pomocy" wskazuje na to, że musi o to uprawnienie złożyć wniosek. Brak wniosku natomiast powoduje, że takie prawo wobec niego nie istnieje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), określanej dalej jako "P.p.s.a.": "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy". W takiej sytuacji stosownie do art. 182 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie organ złożył stosowny wniosek, któremu nie sprzeciwił się skarżący, Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym. Rozpoznając ją zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. w granicach skargi kasacyjnej i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, ani innych okoliczności branych pod uwagę z urzędu (por. art. 189 P.p.s.a.), uznał, że podstawy skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione.
Zasadniczy problem w sprawie ogranicza się wyłącznie do prawidłowego rozumienia art. 120 ust. 1 ustawy w zakresie przewidzianego w nim 2- letniego terminu dla skorzystania przez byłego żołnierza zawodowego z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania i pośrednictwa pracy. Sąd przyjął, że jest to termin w którym były żołnierz ma prawo do korzystania z określonych w przepisach form pomocy określanej mianem pomocy rekonwersyjnej. Organ natomiast uważa, że jest to termin ustanowiony przez ustawodawcę dla złożenia wniosku w tym przedmiocie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza uregulowań prawnych w tym zakresie wskazuje na prawidłowość stanowiska Sądu I instancji. Dla porządku należy jednak całościowo przedstawić omawiany stan prawny na tle którego powstało problematyczne zagadnienie.
Artykuł 120 ust. 1 powołanej na wstępie ustawy pragmatycznej stanowi:
"Były żołnierz zawodowy, który został zwolniony z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej albo który pełnił zawodową służbę wojskową co najmniej cztery lata, z wyjątkiem zwolnionego ze służby wojskowej z powodu, o którym mowa w art. 111 pkt 1 i 12-15, w okresie dwóch lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, może korzystać, na terenie kraju, z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania i pośrednictwa pracy, udzielanej przez właściwe organy.
Ustęp 2 tego artykułu w którym przewidziano ww. pomoc dla byłych żołnierzy zwolnionych ze służby w następstwie innych przyczyn m. in. wskutek wypadku powstałego w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby pełnionej poza granicami państwa stanowi, że były żołnierz "korzysta z pomocy, o której mowa w ust. 1 bezterminowo".
W art. 120 ust. 4 ustawy określono, że w ramach pomocy, o której mowa w ust. 1 i 3 (ustęp ten odnosi się do żołnierzy będących w służbie) do wysokości limitów, mogą być pokrywane koszty:
- 1) przekwalifikowania zawodowego;
- 2) przejazdów z miejsca zamieszkania do ośrodka szkolenia, w którym następuje przekwalifikowanie zawodowe, lub do miejsca odbywania praktyki;
- 3) zakwaterowania w okresie przekwalifikowania zawodowego lub do miejsca odbywania praktyki zawodowej.
W dalszych przepisach tj. art. 120 ust. 4a – c ustanowiono limity do których pokrywane są koszty przekwalifikowania, przejazdów i zakwaterowania oraz warunki ich zwrotu.
W ustępie 7 zawarto delegację ustawową dla Ministra Obrony Narodowej do określenia w drodze rozporządzenia trybu korzystania z uprawnień, o których mowa w ust. 1-6, trybu dokonywania zwrotu kosztów o których mowa w art. 4 oraz właściwości organów w sprawach przyznawania pomocy. Wskazano, że rozporządzenie winno zagwarantować odpowiednie przygotowanie uprawnionych do funkcjonowania na rynku pracy oraz prawidłowe wykorzystanie środków finansowych przeznaczanych na ten cel.
W § 6 rozporządzenia z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych określono:
- 1. Koszty przekwalifikowania zawodowego, o których mowa w art. 120 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zwanej dalej "ustawą", gdy to przekwalifikowanie jest rozumiane jako zmiana posiadanych przez uprawnionego kwalifikacji zawodowych na inne w celu wykonywania nowego zawodu, nabycia nowych kwalifikacji w ramach tego samego zawodu, uzyskania innych kwalifikacji zawodowych niezbędnych do funkcjonowania na rynku pracy, uzyskania certyfikatu, licencji, zdania egzaminu lub uzyskania wpisu na listę uprawnionych do wykonywania zawodu, pokrywa dyrektor WBE przez:
- 1) przekazanie należności na rachunek bankowy ośrodka szkolenia realizującego przekwalifikowanie zawodowe na podstawie oryginału faktury lub rachunku wystawionego przez tę instytucję;
- 2) wypłatę należności po przedstawieniu oryginału dokumentu potwierdzającego opłacenie kosztów przekwalifikowania zawodowego oraz zaświadczenia o ukończeniu przekwalifikowania zawodowego z wynikiem pozytywnym.
W § 7 wskazano:
- 1. Pomoc rekonwersyjna, o której mowa w art. 120 ust. 4 ustawy, jest udzielana uprawnionym na ich wniosek.
- 2. Wniosek zawiera:
- 1) stopień wojskowy, imię i nazwisko, numer PESEL, adres i numer telefonu kontaktowego uprawnionego;
- 2) pełną nazwę przekwalifikowania zawodowego;
- 3) nazwę ośrodka szkolenia, jego adres, NIP i REGON;
- 4) termin przekwalifikowania zawodowego;
- 5) koszt przekwalifikowania zawodowego;
- 6) przewidywane koszty przejazdów i zakwaterowania;
- 7) informacje dotyczące uzyskanej dotychczas pomocy rekonwersyjnej.
Z ustępu 2 pkt 4 § 2 rozporządzenia wynika, że były żołnierz dołącza do wniosku oprócz ww. dokumentów 1) decyzję o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, 2) dokument potwierdzający wysługę lat, 3) zaświadczenie z ośrodka szkolenia o uprawnieniach do prowadzenia szkoleń.
W § 11 ust. 1 rozporządzenia wskazano: "Uprawnieni, którym pokryto koszty przekwalifikowania zawodowego w sposób, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 1, przedstawiają właściwemu dyrektorowi WBE, w terminie 30 dni od daty zakończenia przekwalifikowania zawodowego, dokument potwierdzający jego ukończenie z wynikiem pozytywnym."
Z kolei w § 12 określono tryb zwrotu kosztów przekwalifikowania zawodowego w przypadku nieukończenia przez uprawnionego przekwalifikowania zawodowego z jego winy.
Należy jeszcze wskazać, że stosownie do § 2 tego rozporządzenia przez pomoc rekonwersyjną należy rozumieć "ogół przedsięwzięć podejmowanych na rzecz uprawnionych w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania zawodowego, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych". Decyzję w sprawach, o których mowa w art. 120 ust. 4 ustawy wydaje dyrektor Wojewódzkiego Biura Emerytalnego właściwy ze względu na miejsce zamieszkania uprawnionego, a odwołania rozpatruje dyrektor komórki organizacyjnej Ministerstwa Obrony Narodowej właściwej do spraw pomocy rekonwersyjnej (§ 10 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia).
Przytoczenie powyższych regulacji w całości było konieczne, albowiem wynika z nich, że w przypadku takiej formy pomocy rekonwersyjnej, która polega na pokryciu kosztów przekwalifikowania zawodowego (art. 120 ust. 1 i ust. 4 ustawy) do wysokości wskazanych w ustawie limitów były żołnierz zawodowy może ubiegać się o ich pokrycie w dwóch trybach. W pierwszym przypadku pomoc udzielana jest na wniosek złożony jeszcze przed lub w trakcie korzystania z przekwalifikowania rozumianego w sposób określony w § 6 ust. 1 jako podnoszenie czy zmiana kwalifikacji. We wniosku wówczas należy podać okoliczności i przedstawić dokumenty wymienione w § 7 ust. 2 i 4 m. in. określić koszt i termin przekwalifikowania oraz przedstawić zaświadczenie z ośrodka szkolenia o uprawnieniach do ich prowadzenia. Wtedy właściwy organ, jak wynika z § 10 wydaje decyzję w tej sprawie, a następnie na podstawie faktury lub rachunku wystawionego przez ośrodek szkoleniowy przekazuje należność na rachunek bankowy tego ośrodka stosownie do § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, przy czym w tym przypadku były żołnierz zobowiązany jest w terminie 30 dni od zakończenia przekwalifikowania do przedstawienia dyrektorowi WBE dokumentu potwierdzającego ukończenie kursu z wynikiem pozytywnym.
W drugim przypadku, jak wynika z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wniosek może być złożony po skorzystaniu przez byłego żołnierza z przekwalifikowania zawodowego (odbycia kursu lub szkolenia podnoszącego kwalifikacje). Do wniosku w którym podane są okoliczności wskazane wyżej i wymienione w § 7 ust. 2 i 4 były żołnierz dołącza wówczas oryginał dokumentu potwierdzającego opłacenie kosztów i zaświadczenie o ukończeniu przekwalifikowania z wynikiem pozytywnym.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uregulowanie w rozporządzeniu dwóch odrębnych trybów dla zwrotu kosztów przekwalifikowania wynika z celu i charakteru tej pomocy. Nie w każdym przypadku bowiem uprawniony ma możliwość opłacenia z własnych środków szkolenia podnoszącego czy zmieniającego jego kwalifikacje potrzebne do funkcjonowania na rynku pracy. Podobnie jak nie w każdym przypadku uprawniony musi przed rozpoczęciem danego kursu czy szkolenia zdecydować co do którego z nich będzie występował o refundację do wysokości określonego ustawowo limitu. W tym drugim przypadku uregulowanym w § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, z którego jak okazuje się skorzystał skarżący, miał on rzeczywiście obowiązek dołączenia do wniosku dokumentów o ukończeniu szkolenia z wynikiem pozytywnym. Już to samo w sobie oznacza, jak prawidłowo uznał Sąd I instancji, że dwuletni okres, o którym mowa w art. 120 ust. 1 ustawy to, w przypadku tej formy pomocy rekonwersyjnej, jaką jest opłacenie kosztów przekwalifikowania, okres w którym były żołnierz może korzystać z przekwalifikowania, a nie termin na złożenie wniosku.
Wynika to zresztą także z samego brzmienia art. 120 ust. 1 ustawy w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia. Pierwszy z tych przepisów wskazuje, że były żołnierz, (...) w okresie dwóch lat od dnia zwolnienia może korzystać, na terenie kraju, z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy, udzielanej przez właściwe organy. Drugi wyjaśnia, że przez przekwalifikowanie należy rozumieć zmianę przez uprawnionego posiadanych kwalifikacji zawodowych na inne w celu wykonywania nowego zawodu, nabycia nowych kwalifikacji i inne szczegółowo w nim określone. Artykuł 120 ust. 1 ustawy należy zatem odczytywać nie w sposób zaprezentowany w skardze kasacyjnej, że były żołnierz jest uprawniony w okresie dwóch lat do korzystania "z pomocy w zakresie przekwalifikowania", lecz że jest uprawniony "do korzystania z przekwalifikowania" rozumianego w sposób wskazany w § 6 ust. 1 rozporządzenia.
Oznacza to, że ma w tym okresie prawo do podnoszenia lub zmiany swoich kwalifikacji ze środków przeznaczonych na rekonwersję kadr, a nie obowiązek złożenia w tym terminie wniosku o pokrycie kosztów przekwalifikowania. Dla skorzystania z tej formy pomocy rekonwersyjnej żadnego znaczenia nie ma data złożenia wniosku, o którym mowa w § 7 ust. 1 rozporządzenia. Istotne jest jedynie, aby podany we wniosku stosownie do § 7 ust. 2 pkt 4 tego aktu "termin przekwalifikowania zawodowego" mieścił się w okresie dwóch lat od daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Inne rozumienie powyższych regulacji, zaprezentowane w skardze kasacyjnej, w istocie ograniczałoby możliwość skorzystania przez uprawnionego z jednego z trybów przewidzianych dla pokrycia kosztów przekwalifikowania. Stanowiska Sądu I instancji nie podważają zawarte w skardze kasacyjnej teoretyczne wywody odnoszące się do jednego z przyjętych w doktrynie podziałów decyzji administracyjnych na deklaratoryjne i konstytutywne.
Decyzja w której organ rozstrzyga o pokryciu poniesionych przez uprawnionego kosztów przekwalifikowania ma cechy decyzji konstytutywnej w tym znaczeniu, że dopiero na jej podstawie uprawniony tj. były żołnierz uzyska zwrot wypłaconych przez siebie środków. Wniosek bowiem zawiera w istocie wyłącznie żądanie ich pokrycia. Przekwalifikowanie to natomiast w rozumieniu określonym w przepisie § 6 ust. 1 rozporządzenia uprawnienie do podnoszenia lub zmiany kwalifikacji na koszt Państwa i, jak prawidłowo uznał Sąd I instancji, może ono mieć miejsce w okresie dwóch lat od daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Nie ma najmniejszych podstaw do przyjęcia, że jest to termin dla złożenia wniosku w sprawie pokrycia kosztów przekwalifikowania. Materialnoprawny charakter zawartego w art. 120 ust. 1 terminu odnosi się do korzystania z przekwalifikowania. Po jego upływie były żołnierz traci uprawnienie do przekwalifikowania tj. podnoszenia lub zmiany swoich kwalifikacji w ramach przysługującej mu w tym okresie pomocy rekonwersyjnej, lecz nie traci prawa do żądania pokrycia jego kosztów ze środków finansowych przeznaczonych na ten cel.
Z tych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, także z przyczyn branych pod uwagę z urzędu (art. 183 § 2 P.p.s.a i art. 189 P.p.s.a.) orzeczono o jej oddaleniu stosownie do przepisu art. 184 tej ustawy.
Z uwagi na omyłkowe określenie w zaskarżonym wyroku nazwy organu pierwszej instancji jako "Komendanta Wojskowego Biura Emerytalnego w Krakowie" zamiast "Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Krakowie", co wynika zarówno z treści decyzji tego organu z dnia 17 sierpnia 2018 r., jak również regulacji zawartej w § 10 powołanego w niniejszym uzasadnieniu rozporządzenia, omyłkę tę sprostowano na podstawie art. 156 § 1 i § 3 P.p.s.a.